[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

Δε μου αρέσει πλέον να γράφω/σχολιάζω κοινωνικοπολιτικά πράγματα, γιατί όπως τόσοι συμπολίτες μου εδώ στην Ελλάδα, έτσι κι εγώ αισθάνομαι βαθιά απογοητευμένος με τη γενικότερη κατάσταση στη χώρα μου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δε μου αρέσει πλέον να γράφω/σχολιάζω κοινωνικοπολιτικά πράγματα, γιατί όπως τόσοι συμπολίτες μου εδώ στην Ελλάδα, έτσι κι εγώ αισθάνομαι βαθιά απογοητευμένος με τη γενικότερη κατάσταση στη χώρα μου.

Τόσο απογοητευμένος που δε νιώθω πλέον τίποτα.

Ούτε θυμό, ούτε αγανάκτηση, αλλά μία ατέλειωτη απάθεια.

Δε μου κάνει εντύπωση κυριολεκτικά τίποτα πια.

Εντούτοις σήμερα έπεσε το μάτι μου στην τιμή πετρελαίου θέρμανσης όπου στη Λήμνο ξεκίνησε στο 1.65€. Με τα πρόχειρα μαθηματικά μου, η μάνα μου -που δούλεψε τη μισή της σχεδόν ζωή και έφτασε αισίως 74 χρονών- χρειάζεται για να ζεστάνει το σπίτι της 300 λίτρα το μήνα, δηλαδή στρογγυλά 500€ (από τα 700€ της σύνταξής της) και αυτό για 5+ μήνες, γιατί εδώ στην ακριτική μας Λήμνο ο "βούργιαδος" ξυρίζει το χειμώνα.

Ρωτάω, ψύχραιμα, τον πρωθυπουργό Kyriakos Mitsotakis, αυτή η κυνική, φωσφορική τιμή του 1.65€ στον πίνακα των πρατηρίων καυσίμων στη Λήμνο, δεν αποτελεί μία τρομακτική κοινωνική αλλά και εθνική κατάντια; Δεν είναι σημείο απίστευτης παρακμής της χώρας μας ότι μία γυναίκα που γέννησε 2 ελληνόπουλα, τα μεγάλωσε με χίλιους κόπους και βάσανα, που εργάστηκε σκληρά ως καθαρίστρια για 30 χρόνια, τώρα -στα περιβόητα χρυσά της χρόνια- που δικαιούται να κάθεται στην πολυθρόνα της, να χαίρεται τα εγγόνια της και να πλέκει, δυσκολεύεται ακόμη και να ζεστάνει το σπιτικό της; Δίνω μία προσωπική διάσταση στο θέμα, αλλά δεν παραγνωρίζω ότι ένας πολύ μεγάλος απόλυτος αριθμός συνανθρώπων μας σε όλη την Ελλάδα αντιμετωπίζει τα ίδια ή/και παρόμοια προβλήματα.

Αυτή είναι η σιωπηλή, διαρκής διαμαρτυρία όπως γεννιέται μέσα από τη βία της καθημερινής διαβίωσης.

Αυτού του είδους η βία είναι καταστροφική όχι για τζάμια και βιτρίνες και πεζοδρόμια, αλλά για το ίδιο το υφάδι της ελληνικής ψυχής, για το ίδιο το κοινωνικό πλέγμα σταθερότητας, περηφάνιας και αλληλεγγύης που κάποτε συγκρατούσε αυτόν τον όμορφο λαό, και τώρα κρέμεται σαν ξόμπλι που έχει σαπίσει. Επίσημα λοιπόν σας το λέω και το υπογράφω, ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ που είμαι Έλληνας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences