Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ Ποιος μας έμαθε ότι, ακόμη κι όταν αντιστεκόμαστε, δεν μπορούμε να νικήσουμε; Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από αντιστάσεις.

Από το 1821 και την Εθνική Αντίσταση μέχρι το Πολυτεχνείο, το δημοψήφισμα του 2015 και τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, αυτή η κοινωνία απέδειξε επανειλημμένα ότι γνωρίζει να εξεγείρεται.

Κι όμως, κάτι φαίνεται να έχει τραυματιστεί βαθιά μέσα στο συλλογικό μας σώμα.

Όχι η ικανότητά μας να αντιστεκόμαστε, αλλά η πίστη ότι η αντίστασή μας μπορεί να νικήσει.

Πώς φτάσαμε εδώ; ❗️Ο Εμφύλιος και η μετεμφυλιακή καταστολή κληροδότησαν τον φόβο.

Οι διαδοχικές ιστορικές διαψεύσεις καλλιέργησαν τη ματαίωση.

Η πολιτική και οικονομική εξάρτηση μάς εξοικείωσε με την ιδέα ότι άλλοι αποφασίζουν για εμάς.

Το πελατειακό κράτος αντικατέστησε το συλλογικό δικαίωμα με την προσωπική εξυπηρέτηση. ❗️Η κυρίαρχη ενοχοποιητική κοινωνική μηχανική μάς έμαθε ότι «μαζί τα φάγαμε», ότι "ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας", ότι "αυτή είναι η νοοτροπία μας". Έτσι, η πολιτική ήττα μετατράπηκε σε συλλογική ενοχή και η ενοχή σε αίσθηση αναξιότητας. ❗️Ο καταναλωτισμός αντικατέστησε το συλλογικό ιδεώδες με την ατομική επιτυχία.

Η επισφάλεια και η εξάντληση περιόρισαν τη δυνατότητα συμμετοχής.

Η αποδυνάμωση των κοινωνικών δεσμών μάς έκανε περισσότερο μόνους.

Η θεραπευτική κουλτούρα, στις αποπολιτικοποιημένες εκδοχές της, μας καλεί συχνά να προσαρμοστούμε στις συνθήκες που μας πληγώνουν, αντί να τις αλλάξουμε. ❗️Ακόμη και η ιστορική μνήμη της αντίστασης αποδυναμώθηκε.

Το 1821, η Εθνική Αντίσταση και το Πολυτεχνείο είτε μετατράπηκαν σε ακίνδυνες επετειακές τελετουργίες είτε έγιναν αντικείμενα απαξίωσης και σχετικοποίησης.

Λες και έπρεπε να χάσουμε ακόμη και την εμπιστοσύνη στην ιστορική μας δυνατότητα να αλλάζουμε τη μοίρα μας. ❗️Και ύστερα ήρθε το 2015.

Ένα μεγάλο συλλογικό "Όχι", που για πολλούς μετατράπηκε σε ακόμη μία εμπειρία διάψευσης.

Κάπως έτσι διαμορφώνεται αυτό που θα ονομάζαμε "ο ν τ ο λ ο γ ί α τ η ς ή τ τ α ς". Όχι επειδή πάψαμε να αντιστεκόμαστε, αλλά επειδή αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι η αντίστασή μας είναι μάταιη.

Η ιστορική ήττα είναι ένα γεγονός.

Η οντολογία της ήττας είναι η στιγμή που το "μας νίκησαν" μετατρέπεται σε "πάντα θα μας νικούν". Και ίσως η βαθύτερη μορφή της συλλογικής καθυπόταξης να είναι ακριβώς αυτή. όταν η εξουσία δεν χρειάζεται πλέον να μας πείσει ότι είναι ανίκητη, επειδή έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε και ανίκανοι και μας αξίζει η κατάσταση της υποταγής μας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να ξαναμάθουμε να λέμε "Όχι". Είναι να ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη, τις συλλογικές σχέσεις και τις μορφές οργάνωσης που θα μας επιτρέψουν να μετατρέπουμε την αντίσταση σε πραγματικές κατακτήσεις.

Να περάσουμε από την οντολογία της ήττας στην οντολογία της συλλογικής αυτενέργειας. Από τη μνήμη ότι κάποτε μπορούσαμε, στη βιωμένη εμπειρία ότι μπορούμε ξανά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους