Την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου, η Conflans-Sainte-Honorine αποτίει φόρο τιμής, στην Place de la Liberté, στον Samuel Paty, τον εκπαιδευτικό που, πριν από έξι χρόνια, πλήρωσε με το ίδιο του το αίμα το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το επόμενο βράδυ, στη Limoges, πλιατσικολόγοι συντρίβουν ένα παράθυρο του δημαρχείου και το παραδίδουν στις φλόγες.

Το ιστορικό κτίριο, που μετρά εκατόν σαράντα τρία χρόνια ζωής, υφίσταται εκτεταμένες καταστροφές και αποτεφρώνεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του· όσοι είχαν εγκλωβιστεί μέσα, θα μαρτυρήσει ο δήμαρχος Guillaume Guérin, φοβήθηκαν πως δεν θα κατάφερναν να βγουν ζωντανοί.

Εκείνο το Σάββατο, περισσότεροι από μισό εκατομμύριο άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την ακρίβεια και την προϊούσα αποσάθρωση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η συντριπτική πλειονότητα διαδήλωσε ειρηνικά.

Μια μειοψηφία, ωστόσο, επιδόθηκε σε εκτεταμένες λεηλασίες εκατοντάδων εμπορικών καταστημάτων, εισέβαλε στο δημαρχείο της Marseille και βεβήλωσε, ακρωτηριάζοντάς την, τη Marianne στην Place de la République, την εμβληματική μορφή που ενσαρκώνει τη γαλλική Δημοκρατία.

Έως την Κυριακή, ο απολογισμός του υπουργείου Εσωτερικών αριθμούσε σχεδόν 2.400 συλλήψεις και περίπου χίλιους τραυματίες μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας.

Δεν βρίσκω λέξη ικανή να περιβάλει αυτή την πυρπόληση ακόμη και με το επίχρισμα μιας επίφασης δικαιολογίας.

Το δημαρχείο δεν είναι κάποιο απόρθητο προπύργιο της κρατικής εξουσίας· είναι το ληξιαρχείο της πόλης, ο τόπος όπου καταγράφονται στα δημόσια μητρώα οι γεννήσεις, οι γάμοι και οι θάνατοί της.

Εκείνος που το πυρπολεί δεν πλήττει το Élysée, ούτε αγγίζει τα απόμακρα κέντρα της εξουσίας.

Στρέφεται εναντίον του ίδιου του κοινωνικού ιστού, βεβηλώνει έναν θεσμό και τραυματίζει τον τόπο που τον στεγάζει, μαζί με τον γείτονα με τον οποίο μοιράζεται την καθημερινότητά του.

Η φωτιά που νομίζει πως εξαπολύει εναντίον της εξουσίας καταλήγει να κατατρώγει το ίδιο του το σπίτι. Η Μαρίν Λεπέν δεν άναψε η ίδια αυτή τη φωτιά· απολαμβάνει, ωστόσο, τη θαλπωρή της θράκας της.

Αναγνωρίζει στους διαδηλωτές το δίκαιο των αιτημάτων τους και, εν συνεχεία, αυτοχρίεται θεματοφύλακας της τάξης, χωρίς να εισφέρει την παραμικρή πρόταση διεξόδου.

Ούτε, άλλωστε, φαίνεται να την έχει ανάγκη.

Ήδη πριν από τα γεγονότα του Σαββάτου, η Odoxa την κατέγραφε στο 37% της πρόθεσης ψήφου για τον πρώτο εκλογικό γύρο, επίδοση πρωτοφανή για την ίδια.

Ο ιστορικός Peter McPhee περιέγραψε το πολιτικό όφελος που αποκομίζει το Rassemblement National, χαρακτηρίζοντας τις εξελίξεις «χριστουγεννιάτικο δώρο» για το κόμμα. Τον Απρίλιο του 2013, η Λεπέν αξίωνε την επιβολή ισόβιας στέρησης του δικαιώματος του εκλέγεσθαι σε αιρετούς που καταδικάζονταν για αδικήματα και διερωτάτο: «Γιατί όχι και για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος;». Στις 7 Ιουλίου 2026, το Εφετείο του Παρισιού επικύρωσε την καταδίκη της για υπεξαίρεση κονδυλίων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επιβάλλοντάς της στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για σαράντα πέντε μήνες, εκ των οποίων οι τριάντα με αναστολή.

Τους υπόλοιπους δεκαπέντε μήνες τούς είχε ήδη εκτίσει, συνεπεία της άμεσης εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης, εκείνης ακριβώς που η ίδια είχε καταγγείλει ως «πολιτική απόφαση». Η αναίρεση παραμένει εκκρεμής· η πολιτική της φιλοδοξία, εντούτοις, δεν έχει τεθεί εκτός τροχιάς.

Η υποψηφιότητά της εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτή.

Ανάμεσα στον εμπρηστή και στην πολιτική κληρονόμο της στάχτης παρεμβάλλεται ένας τρίτος, τον οποίο ο θόρυβος απωθεί στο περιθώριο: είναι οι μαθητές που ξεσηκώθηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου, σε μια υποβαθμισμένη συνοικία του Παρισιού, διεκδικώντας σχολεία που να μη ρημάζουν από την εγκατάλειψη και εκπαιδευτικούς που να μη λείπουν από τις αίθουσες.

Είναι, επίσης, οι χιλιάδες διαδηλωτές που βάδισαν ειρηνικά, χωρίς να σπάσουν ούτε μία βιτρίνα.

Το αίτημά τους το σφετερίστηκαν δύο φορές: πρώτα οι πλιατσικολόγοι, που το καταπόντισαν μέσα στους καπνούς της καταστροφής, κι έπειτα η Λεπέν, που το μεταποίησε σε στρατηγικό πλεονέκτημα.

Ύστερα από περιόδους χάους, η Γαλλία στρέφεται συχνά προς την υπόσχεση της τάξης: το 1968, μετά τα οδοφράγματα και την κοινωνική αναταραχή, ο Σαρλ ντε Γκωλ προσέφυγε στη λαϊκή ετυμηγορία και επικράτησε θριαμβευτικά.

Η ιστορική αναλογία, ωστόσο, δεν συνιστά προφητεία, ούτε η ομοιότητα των περιστάσεων προδικάζει την επανάληψη της έκβασης. Η Λεπέν δεν είναι ντε Γκωλ, όπως και η σημερινή Γαλλία δεν αποτελεί πιστό αντίγραφο εκείνης του 1968.

Άλλωστε, τα προηγούμενα κύματα βίας δεν μεταφράστηκαν σε πολιτική ενίσχυση του Rassemblement National, ενώ έως τον Απρίλιο μεσολαβούν ακόμη έξι μήνες, ένα διάστημα ικανό να αναδιατάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς, να ανατρέψει προσδοκίες και να διαψεύσει βεβαιότητες. Η Δημοκρατία την οποία υπηρέτησε ο δάσκαλος της Conflans δεν έχει ανάγκη ούτε από εμπρηστές ούτε από επίδοξους κληρονόμους της στάχτης.

Δεν προτίθεμαι να αποδεχθώ το δίλημμα που επιβάλλει η καταστροφή: να επιλέξω, δηλαδή, ανάμεσα στην πυρπόληση και στον φόβο, ανάμεσα στην ανεξέλεγκτη οργή και στην πολιτική της εκμετάλλευση.

Η δημοκρατική παράδοση αρνείται αυτή την εκβιαστική διχοτομία.

Στη φωτιά αντιτάσσεται ο νόμος· στον φόβο, ο λόγος.

Και απέναντι σε όσους επιχειρούν να ιδιοποιηθούν την οργή των πολλών, η αντίσταση συνίσταται στην αποκατάσταση των προϋποθέσεων εκείνων που επιτρέπουν στη διαμαρτυρία να παραμένει γνήσια πολιτική πράξη, αντί να εκφυλίζεται σε όχημα καταστροφής ή να μετατρέπεται σε πρόσχημα για την πολιτική εκμετάλλευσή της...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους