«Ένα πρωί θ´ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ/ με τ’ όνειρο της επανάστασης/ μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων…», έγραφε μια τραγική...

Πλήρες Κείμενο:

«Ένα πρωί θ´ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ/ με τ’ όνειρο της επανάστασης/ μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων…», έγραφε μια τραγική φιγούρα, ποιήτρια και ηθοποιός, η οποία πίστευε υπαρξιακά σε αυτά που έγραφε - και της οποίας το όνομα δεν χρειάζεται να εμπλέξουμε σε ένα ιντερνετικό σχόλιο τρέχουσας επικαιρότητας. «Οι δρόμοι που θα καίγονται» είναι ο φαντασιακός πόθος κάθε κατά δήλωση αριστερού, από τότε που έμαθε να παπαγαλίζει τη φράση του Μαρξ ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας». Δεν αναφερόμαστε σε σοβαρούς διαβασμένους αριστερούς.

Αναφερόμαστε σε κάθε ανώριμο όποιας ηλικίας, που νομίζει ότι η επανάσταση είναι τσαμπουκάς στους «μπάτσους» και γιούργια να κάψουμε το μαγαζάκι κάποιου… τρομερού αιμοπότη μεγαλοκαπιταλίστα, και να επαναφέρουμε την κοινωνική δικαιοσύνη - όπως τη φαντάζονται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους