Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αναρωτιούνται και ανησυχούν διάφοροι πολιτικοί αλλά και από την κοινωνία αν θα έχουμε στην Ελλάδα εικόνες διαδηλώσεων και έντασης ανάλογες με της Γαλλίας ή της Ιταλίας ή της Αλβανίας.

Προσωπικά το θεωρώ εξαιρετικά απίθανο και υπάρχει αιτιολόγηση γι αυτό. Στη Γαλλία για παράδειγμα οι ταραχές δεν ξεκινάνε από μία ομάδα κουκουλοφόρων που που εισχωρεί σε μία μεγάλη πορεία και προκαλεί την ένταση. Στη Γαλλία το χορό σέρνουν πρώτα από όλα οι εργάτες, οι αγρότες, οι πυροσβέστες, οι υπάλληλοι, οι φοιτητές.

Όλοι αυτοί που έχουν απελπιστεί, που βλέπουν τη ζωή τους να διαλύεται σε μία χώρα που είχε και εξακολουθεί να έχει πολύ καλύτερο βιωτικό επίπεδο από την Ελλάδα.

Και δεν το ανέχονται, και προσπαθούν να σταματήσουν αυτή την κατρακύλα παραμένοντας όμως στη χώρα τους.

Εδώ είναι η ποιοτική διαφορά. Στην Ελλάδα ελάχιστοι νοιάζονται αρκετά για να ασχοληθούν να αλλάξουν την κατάσταση που βιώνουν.

Υπάρχει μία ευρεία αποδοχή της κατάντιας που υπάρχει στη χώρα αλλά και της συνεχιζόμενης φτωχοποίησης και εξαθλίωσης.

Μην κοιτάτε τι συμβαίνει στα σόσιαλ που έχουν πάρει φωτιά τα πληκτρολόγια από τους επαναστάτες του διαδικτύου.

Στους δρόμους δεν ασχολείται κανείς.

Ούτε να κατέβει, πόσο μάλλον να τσακωθεί για να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής του.

Και πίσω από αυτό κρύβεται μία ακόμα αιτία.

Ο κόσμος θέλει να φύγει από τη χώρα, όχι να κάτσει να τη φτιάξει.

Οι νέοι άνθρωποι, οι φοιτητές, οι πτυχιούχοι, οι εργαζόμενοι, νιώθουν ότι εδώ το έργο έχει τελειώσει, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βελτιωθούν τα πράγματα στη χώρα, όχι τουλάχιστον σε βάθος μίας ή δύο γενεών.

Και το μόνο που έχουν στο βάθος του μυαλού τους είναι η φυγή, η μετανάστευση σε χώρες που η ζωή έχει ακόμα αξιοπρέπεια, που μπορείς να ζεις, να κάνεις οικογένειας και να προκόψεις με ένα κανονικό μισθό και μία κανονική δουλειά και όχι δουλεύοντας από το πρωί ως το βράδυ 7 μέρες τη βδομάδα μένοντας με τους γονείς σου χωρίς να καταφέρεις να κάνεις καν οικογένεια.

Εδώ οι νέοι βιάζονται να τελειώσουν τις σπουδές, να πάρουν τα πτυχία τους και να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους με τις ευχές και τις ευλογίες των γονιών τους που εύχονται να μπορούσαν να κάνουν το ίδιο.

Εδώ οι εργαζόμενοι ψάχνουν τρόπους να φύγουν στο εξωτερικό ή να βγάλουν το υπόλοιπο της ζωής τους όπως όπως με τα λιγότερα δυνατά προβλήματα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον η κουλτούρα να μείνω να βελτιώσω την κατάσταση σε αυτή τη χώρα, υπάρχει το τα μαζεύω και φεύγω για μια καλύτερη ζωή.

Εκεί που στη Γαλλία οι πολίτες λένε, μένω, αγωνίζομαι, φτιάχνω την κατάσταση, εδώ η ψυχολογία της κοινωνίας έχει καταρρακωθεί.

Εδώ σκεφτόμαστε πλέον ότι η κατάσταση είναι τελειωμένη.

Οπότε ποιος να κατέβει, στους δρόμους; Ποιος να αγωνιστεί; Ποιος να τσακωθεί; Ποιος να εξεγερθεί; Οι συμπλοκές του πενταλέπτου δέκα κουκουλοφόρων με τα ΜΑΤ δεν είναι ταραχές, ούτε εξέγερση ούτε καν άξιο αναφοράς και ούτε θα αλλάξουν την κατάσταση στη χώρα.

Το σύστημα είναι δυνατό και εκπαιδευμένο.

Δεν φοβάται τέτοια πράγματα, ούτε πορείες μερικών εκατοντάδων ανθρώπων, άντε και μερικών χιλιάδων μια δυο φορές το χρόνο.

Δεν το απασχολούν απεργίες πείνας, και κατασκηνώσεις.

Στις κυβερνήσεις τέτοιες κινητοποιήσεις απο το ένα αυτί μπαίνουν από το άλλο βγαίνουν.

Όταν στις εκλογές το 50% του πληθυσμού απέχει και το άλλο 50% οργανωμένο σε στρατούς πάει και βγάζει σταθερά τα ίδια αποτελέσματα, το σύστημα δεν φοβάται τίποτα.

Και αυτό πράγματι το βλέπουμε στις εκλογές.

Και την αδιαφορία της κοινωνίας, και την απογοήτευση της.

Πιστεύει βαθιά ότι δεν έχει τίποτα να περιμένει, τίποτα να αγωνιστεί, τίποτα να ψηφίσει.

Το μόνο που θέλει μεγάλο τμήμα της κοινωνίας είναι να φύγει από τη χώρα και όσοι δεν μπορούν να το κάνουν απλά έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους.

Ξέρουν ότι η χώρα έχει ξεπουληθεί για δέκα γενεές, ότι είναι μία χώρα μόνο για διακοπές για πλούσιους τουρίστες ή για εξαθλιωμένους εργάτες που θα δουλεύουν όλη μέρα κάθε μέρα χωρίς δικαιώματα, χωρίς ζωή, χωρίς μέλλον.

Ας μην φοβούνται λοιπόν οι κυβερνώντες, και όσοι ακόμα είναι σε θέση να αρμέγουν ότι έχει απομείνει σε αυτή τη χώρα και τους εργαζόμενους της.

Καμία επανάσταση, καμία εξέγερση δεν θα γίνει στην Ελλάδα στο προβλεπόμενο διάστημα.

Ούτε μεγαλειώδης πορείες, ούτε κινητοποιήσεις.

Που και που γίνονται κάποια πυροτεχνήματα όπως οι συγκεντρώσεις των Τεμπών αλλά είναι μικρά ξεσπάσματα, αναλαμπές μιας λάμπας πριν σβήσει για πάντα.

Εδώ έχουμε υποκύψει στην μοίρα μας.

Έχουμε ιδρυματοποιηθεί.

Ξέρουμε τι μας περιμένει και εγκαταλείπουμε τη χώρα, ή το περιμένουμε στωικά. Καλημέρα στους ελεύθερους φυλακισμένους της κοινωνίας των πολιτών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους