Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΑΡΑΝΤΑ ΗΜΕΡΕΣ… ΚΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ. Με αφορμή το μνημόσυνο για τις 40 ημέρες από τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, αισθάνομαι την ανάγκη να πω κάτι απλό, αλλά ουσιαστικό.

Φτάνει πια.

Ας σιωπήσουμε λίγο.

Οι προσωπικές συνήθειες, οι ιδιαιτερότητες και οι αδυναμίες ενός ανθρώπου δεν μπορούν να γίνονται αντικείμενο δημόσιου σχολιασμού, ούτε να χρησιμοποιούνται για να ερμηνεύσουν τον θάνατό του.

Κανείς μας δεν είναι χωρίς αδυναμίες.

Κανείς μας δεν δικαιούται να μετατρέπει τη ζωή ενός ανθρώπου σε πεδίο εικασιών, κρίσεων και υπονοουμένων, ιδιαίτερα όταν εκείνος δεν βρίσκεται πια εδώ για να μιλήσει για τον εαυτό του.

Και μέσα σε όλον αυτόν τον θόρυβο, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να επισκιαστεί: η αγάπη του κόσμου για τον άνθρωπο και τον καλλιτέχνη Γιώργο Μαζωνάκη.

Μια αγάπη που εκφράζεται μέσα από τα τραγούδια του, τις στιγμές που μοιράστηκε με το κοινό του και τα συναισθήματα που άφησε πίσω του.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη πλευρά του, που αξίζει να θυμόμαστε: η προσφορά του στον συνάνθρωπο.

Έχει προσφέρει πολλά.

Και οι πράξεις προσφοράς, η ανθρωπιά και το καλό που κάνει ένας άνθρωπος δεν διαγράφονται ούτε ακυρώνονται από σχόλια, κρίσεις και υπονοούμενα.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλους, ούτε να γνωρίζουμε κάθε πτυχή της ζωής τους, για να τους σεβόμαστε.

Και, πάνω απ’ όλα, δεν έχουμε δικαίωμα να μετατρέπουμε τις αδυναμίες ή τις ιδιαιτερότητές τους σε κατηγορίες, ξεχνώντας όσα έχουν προσφέρει.

Το αποτύπωμα που αφήνει ένας άνθρωπος δεν μετριέται μόνο με την επιτυχία, τη δημοσιότητα ή τα χρόνια της διαδρομής του.

Μετριέται με όσα αγγίζει, με τα συναισθήματα που γεννά, με τις αναμνήσεις που δημιουργεί και με το πόσο βαθιά κατορθώνει να συνδεθεί με τους ανθρώπους.

Η συγκλονιστική παρουσία του κόσμου, η αγάπη και η συγκίνηση που εκφράτηκε, στην κηδεία του, στο μνημόσυνο του,είπαν πολλά για τον Γιώργο Μαζωνάκη φανέρωσαν το μέγεθος της σχέσης που είχε χτίσει με το κοινό του και το αποτύπωμα που άφησε, όχι μόνο ως καλλιτέχνης, αλλά και ως άνθρωπος.

Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη παρακαταθήκη ενός ανθρώπου δεν είναι μόνο όσα έκανε όσο ήταν εδώ, αλλά και όσα εξακολουθούν να σημαίνουν για τους άλλους όταν εκείνος απουσιάζει.

Ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν είναι θέαμα.

Δεν είναι αφορμή για τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις.

Και η μνήμη του δεν είναι χώρος για να εκτονώνουμε την περιέργειά μας.

Αντί να ανακυκλώνουμε σχόλια για τη ζωή του, ας επικεντρωθούμε στον άδικο χαμό του.

Στις συνθήκες που πρέπει να διερευνηθούν με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό.

Στην αλήθεια που οφείλει να αναζητηθεί, χωρίς αυθαίρετα συμπεράσματα.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται μέτρο, ευθύνη και ανθρωπιά.

Ας αφήσουμε τη μνήμη του να αναπαυθεί με αξιοπρέπεια.

Ας κρατήσουμε την τέχνη του, την προσφορά του και την αγάπη που εξακολουθεί να εμπνέει. Ο σεβασμός στους νεκρούς δεν είναι επιλογή. Είναι δείγμα πολιτισμού. Αιωνία του η μνήμη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους