Τι είναι τέλος πάντων η αντίδραση στην πολιτική αθλιότητα, όπως αυτή εκδιπλώνεται σχεδόν καθημερινά σε τούτο τον μαυρότοπο; Μια συντροφιά ψυχής για κάποιον που αντιδρά; Μια άσκοπη ενασχόληση και "εν...

Πλήρες Κείμενο:

Τι είναι τέλος πάντων η αντίδραση στην πολιτική αθλιότητα, όπως αυτή εκδιπλώνεται σχεδόν καθημερινά σε τούτο τον μαυρότοπο; Μια συντροφιά ψυχής για κάποιον που αντιδρά; Μια άσκοπη ενασχόληση και "εν κοσκίνω ύδωρ φέρειν" ή μια αθλοπαιδιά για μερικούς αντισυμβατικούς, "αιρετικούς μύστες"; Η απάντηση μοιάζει εύκολη.

Συντροφιά ψυχής βέβαια! Ούτε λόγος.

Η φτήνια συχνά μεταβάλλεται σε πολιτική σε τούτο τον τόπο.

Και στην εγχώρια ασκούμενη πολιτική ο ατομικισμός είναι δίχως όρια.

Γίνεται αινιγματική για τον κοινό νου.

Χρησιμοποιεί πυθικά στοιχεία τα οποία μήτε ο ίδιος ο πολιτικός μπορεί να τα μεταβάλει σε χρησμούς! Πρόκειται για την τέχνη της πολιτικής, τέχνη της Βαβέλ, όπου η γλώσσα του ασυνείδητου πολιτικού εκδηλώνεται ως βαρβαρισμός για τους άλλους.

Και εκ των πραγμάτων μήτε η δια της πολιτικής σωτηρία εξασφαλίζει τον "Παράδεισο"΄. Τον Παράδεισο τον βρίσκει ο καθένας στην περιοχή που του ταιριάζει, αρκεί να βρεθεί συμφιλιωμένος με τον εαυτό του.

Και η αντίδραση στην έρπουσα πολιτική αθλιότητα είναι "συντροφιά ψυχής", έστω κι αν εκλαμβάνεται ως "άντλημα εις πίθον Δαναίδων", γιατί το υποκείμενο λυτρώνεται χωρίς να υποτάσσεται στην σχεδόν απαράβατη πειθαρχία μιας κοινής διαλέκτου, εγκλωβισμένης στην ανασφάλεια.

Δεν υπηρετώ, εκφράζομαι.

Αν τύχει να υπάρξουν και κάποιοι άλλοι που βρίσκουν τον τρόπο να εκδηλωθούν μέσα από τα δικά μου "φθογγόσημα", ας το κάνουν.

Τελικά, όπως ακείται η πολιτική στην Ελλάδα, μοιάζει με την αίθουσα ενός κινηματογράφου, που δεν είναι σύναξη ψυχών, είναι ένα μέσο να απομονώνονται οι ψυχές μέσα στο σκοτάδι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους