Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ καθώς συλλαμβάνεται, ενώ κινηματογραφεί τις συγκρούσεις στους δρόμους του Παρισιού τον Μάη του 1968.

Τα ασπρόμαυρα πλάνα που τράβηξε θα τα χρησιμοποιήσει στην ταινία του, Μια Ταινία Σαν όλες τις Άλλες (Un film comme les autres ), ως εμβόλιμα τμήματα μιας συζήτησης μεταξύ τριών φοιτητών του Πανεπιστημίου της Ναντέρ και δύο εργατών του εργοστασίου της Ρενώ για την επανάσταση και την κοινωνική αλλαγή.

Πράγματι: αυτοί οι Γάλλοι επαναλαμβάνουν συνεχώς τον εαυτό τους.

Όχι όμως γιατί οι σημερινοί θέλουν από μια ιδιοτροπία να ξαναζήσουν το 1968.

Ούτε τον 19ο αιώνα το 1848 ήθελε να αναβιώσει το Διευθυντήριο, και η Κομμούνα τον Ροβεσπιέρο.

Οι εξεγέρσεις στη Γαλλία αναδύονται τακτικά μέσα από μια διπλή ρωγμή: της θεμελίωσης της κυριαρχίας των αστών πάνω σε συνθήματα που άνοιξαν το δρόμο για τον αυτοπροσδιορισμό των προλετάριων (ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα και χωρίς την ιδιοκτησία στο τέλος) και κυρίως της ήττας της Γαλλικής αποικιοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτό που έγραψα παλιά: ότι το γοητευτικό με τη Γαλλία είναι ότι πρόκειται για έναν ηττημένο αποικιοκράτη.

Αυτό όμως καθιστά και τις εσωτερικές διευθετήσεις πολύ πιο δύσκολες.

Άρα μη σηκώνετε το δάκτυλο κακέκτυπα αστών της κακιάς ώρας: αυτό που μιλάει δεν είναιι το σύμπλεγμα, είναι η ιστορία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους