Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακολουθεί πανωσέντονο Στο κείμενο που έγραψε ο "πολιτικός φιλόσοφος" aka τρολ του #Μητσοτάκη Στάθης Καλυβας δίνει δύο σύντομες απαντήσεις για ότι συμβαίνει στη #Γαλλία.

Στην πραγματικότητα ως ομιλούσα κεφαλή αναπαράγει τα γνωστά καθεστωτικά στερεότυπα πως οι κοινωνικοί αγώνες είναι απλά θόρυβος, ότι οι νέοι διαμαρτύρονται επειδή οι νέοι πάντα διαμαρτύρονται και ότι η πολιτική σύγκρουση είναι κατά βάση μια κοινωνική παθολογία.

Κατά μια διαβολική σύμπτωση τα ίδια είπε προχθές κι ο Μακρόν.

Οι μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία δεν ξεκίνησαν από κάποια αφηρημένη επαναστατική διάθεση ούτε από την υποτιθέμενη ανάγκη μιας γενιάς να περάσει τη δική της «διαβατήρια τελετή». Ξεκίνησαν από πολύ συγκεκριμένα προβλήματα.

Κι αυτά αφορούν ελλείψεις εκπαιδευτικών, υπερπλήρη τμήματα, εξαντλητικά προγράμματα, ανεπαρκείς σχολικές υποδομές και ακατάλληλες συνθήκες μέσα στις αίθουσες κατά τις περιόδους ακραίας ζέστης.

Η ίδια η κυβέρνηση αναγνώρισε το μέγεθος αυτών των προβλημάτων και αναγκάστηκε να ανακοινώσει μέτρα ενίσχυσης των σχολείων που βρίσκονταν στη μεγαλύτερη πίεση μπας και καταφέρει να σιγάσει την έκρηξη οργής των μαθητών.

Η φανταστική απάντηση που δίνει ο #Καλύβας είναι ότι «προβλήματα πάντα υπάρχουν». Αυτό βέβαια δεν συνιστά ανάλυση.

Είναι ένας τρόπος να μην απαντάς στο ερώτημα.

Φυσικά και προβλήματα πάντα υπάρχουν.

Το ίδιο ίσχυε πριν από το οκτάωρο, πριν από το δικαίωμα ψήφου, πριν από τις εργατικές κατακτήσεις του εικοστού αιώνα.

Το ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα δεν είναι η ύπαρξη προβλημάτων αλλά το ποια προβλήματα θεωρούνται αμελητέα και ποια απαιτούν συλλογική δράση και πολιτική λύση.

Στο παλμαρέ των ανοησιών του Καλύβα βέβαια κυρίαρχη θέση έχει η ιδέα ότι οι μαθητικές κινητοποιήσεις αποτελούν απλώς ένα επαναλαμβανόμενο τελετουργικό χωρίς πραγματικές συνέπειες.

Η ιστορία που επικαλείται ο ίδιος ο συγγραφέας δείχνει σχεδόν το αντίθετο.

Το 1986 αποσύρθηκε το νομοσχέδιο Devaquet.

Το νομοσχέδιο αυτό προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα φοιτητικά κινήματα στη γαλλική ιστορία κάτι που οδήγησε στην πλήρη απόσυρσή του.

Το 1994 αποσύρθηκε το CIP.

Ένα νομοσχέδιο που οδήγησε σε τεράστια κοινωνική πίεση και σε γενικευμένες απεργίες και συγκρούσεις κάτι που οδήγησε τη γαλλική κυβέρνηση να υποχωρήσει και να αποσύρει οριστικά το CIP στις 30 Μαρτίου 1994.

Στις 10 Απριλίου 2006 ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Ζακ Σιράκ και ο πρωθυπουργός Ντομινίκ ντε Βιλπέν ανακοίνωσαν την πλήρη απόσυρση του επίμαχου άρθρου για το CPE.

Πάλι μετά από μαζικές κινητοποιήσεις.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι κινητοποιήσεις πέτυχαν τον βασικό τους στόχο.

Ακόμη και ο Μάης του ’68 συνδέθηκε με σημαντικές μισθολογικές αυξήσεις και διεύρυνση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Τούτο σημαίνει πως το σχόλιο του Καλύβα πάει εντελώς τελείως κουβα.

Όταν οι μαζικοί κοινωνικοί αγώνς πετυχαίνουν επανειλημμένα να μεταβάλουν κυβερνητικές αποφάσεις τότε αυτό δεν αφορά ένα "τελετουργικό" όπως ειρωνικά γράφει το τρολ.

Αφορά την δυναμική της κοινωνικής κίνησης που οδηγεί σε πολιτικές υποχώρησης της εξουσίας από αυτά που θα ήθελε να περάσει.

Έτσι το να χαρακτηρίζεται εκ των προτέρων κάθε κινητοποίηση «διαβατήρια τελετή» ακυρώνει κάθε δυνατότητα διάκρισης ανάμεσα σε επιτυχημένα και αποτυχημένα κινήματα, ανάμεσα σε πραγματικές συγκρούσεις και συμβολικές εκδηλώσεις.

Μια έννοια που εξηγεί τα πάντα καταλήγει να μην εξηγεί τίποτα.

Στο ίδιο μοτίβο κινείται και η συζήτηση για τη βία.

Η μετατόπιση της κουβέντας αποκλειστικά στις εικόνες βίας έχει ως αποτέλεσμα να εξαφανίζονται τα αιτήματα που κινητοποίησαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Η δημόσια συζήτηση παύει να αφορά την εκπαίδευση, το κόστος ζωής ή τις κοινωνικές ανισότητες και αρχίζει να αφορά αποκλειστικά το «μπάχαλο». Βέβαια η πιο αδύναμη πλευρά του πονήματος Καλύβα είναι η προσπάθεια να συνδεθεί η σημερινή διαμαρτυρία με μια δήθεν στρατηγική της αριστεράς που επιδιώκει το χάος και αυτή η στρατηγική τάχαμου στρώνει τον δρόμο στην ακροδεξιά.

Αυτό το επιχείρημα έχει το μειονέκτημα ότι δεν συνοδεύεται από κανένα πραγματικό τεκμήριο.

Δεν παρουσιάζει κάποιον φορέα που διακηρύσσει αυτή τη στρατηγική, κάποιο πολιτικό σχέδιο που να υπηρετεί αυτόν τον στόχο ή κάποια δήλωση που να τον επιβεβαιώνει.

Αντί γι' αυτό προϋποθέτει ένα κρυφό κίνητρο και στη συνέχεια το αντιμετωπίζει ως γεγονός.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πεζή.

Η άνοδος της ακροδεξιάς συνδέεται πρωτίστως με την απογοήτευση, την κοινωνική ανασφάλεια και την πεποίθηση ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί αδυνατούν να απαντήσουν σε πραγματικά προβλήματα.

Όταν μεγάλες κοινωνικές ομάδες αισθάνονται ότι τίποτε δεν αλλάζει η δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα μεγαλώνει.

Αντίθετα η εμπειρία ότι η συλλογική δράση μπορεί να αποσπά παραχωρήσεις λειτουργεί ως μορφή δημοκρατικής συμμετοχής όχι ως υπονόμευση της.

Το κείμενο εμφανίζεται να υπερασπίζεται τη σοβαρότητα απέναντι στον υποτιθέμενο συναισθηματισμό των διαδηλωτών αλλά στην πράξη αντικαθιστά την ανάλυση με ένα σύνολο στερεοτύπων.

Οι νέοι γίνονται είτε αφελείς είτε υποκινούμενοι.

Η διαμαρτυρία γίνεται τελετή.

Η αριστερά γίνεται μόνιμος ένοχος.

Η ακροδεξιά μετατρέπεται σε σχεδόν φυσικό φαινόμενο για το οποίο ευθύνονται πάντοτε οι άλλοι.

Το αποκαλυπτικότερο στοιχείο αυτής της μπαλαφάρας που έγραψε ο Καλύβας δεν είναι καν τα επιχειρήματα αλλά το ύφος.

Λέξεις όπως «πλιάτσικο», «μπακαλιάροι» και «Παβλοφικά αντανακλαστικά» δεν αναλύουν πραγματικότητα με όρους ορθού λόγου.

Απλά υποκαθιστούν τη συζήτηση υποβιβάζοντας την σε Μακρονικό υβρεολόγιο εναντίον όσων αντιστέκονται στην επίθεση του νεοφιλελευθερισμού.

Όταν ο αντίπαλος παρουσιάζεται ως γελοίος, ανώριμος ή σχεδόν παθολογικός, δεν χρειάζεται πια να ληφθούν στα σοβαρά όσα λέει.

Υπάρχει, τέλος, μια μικρή ειρωνεία που διαπερνά ολόκληρο το αρχικό κείμενο.

Ενώ δηλώνει ότι μιλά για τη Γαλλία, στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί τη Γαλλία ως σκηνικό για μια ελληνική πολιτική αντιπαράθεση.

Οι ίδιοι οι μαθητές, τα αιτήματά τους και οι συνθήκες που τους οδήγησαν στους δρόμους παραμένουν στο περιθώριο.

Καθότι τα μισθά της υπηρεσίας που παρέχει πρέπει να πιάνουν τόπο.

Νομίζω θα μείνει στην ιστορία το ακραίο κέντρο ως η πιο συστημική πολιτική ομάδα που έγλυψε μέχρι εμετού την εξουσία.

Με τους εξεγερμένους στην Γαλλία, την Αλβανία, την Ιταλία, την Ισπανία και παντού. Στην #Ελλάδα έχουμε κάνει άλλες επιλογές!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους