Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Γαλλία θυμίζει πλέον μπαρουταποθήκη. Και το ανησυχητικό είναι ότι το φυτίλι έχει ήδη ανάψει.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους, συγκρούσεις με την αστυνομία, εμπρησμοί, λεηλασίες, χιλιάδες συλλήψεις, απαγορεύσεις κυκλοφορίας.

Διαδήλωσαν τις προάλλες 800.000 άνθρωποι.

Και πίσω από αυτές τις εικόνες υπάρχει μια κοινωνία που βράζει εδώ και χρόνια, βλέποντας την αγοραστική της δύναμη να εξανεμίζεται και τις δημόσιες υπηρεσίες να υποβαθμίζονται.

Φυσικά, οι καταστροφές, οι εμπρησμοί και οι λεηλασίες είναι καταδικαστέες.

Οι κουκουλοφόροι που καίνε δημόσια κτίρια και λεηλατούν καταστήματα δεν εκπροσωπούν εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές.

Αλλά όποιος περιορίζει όσα συμβαίνουν στη Γαλλία σε μερικές εικόνες βίας, είτε δεν καταλαβαίνει τι βλέπει είτε βολεύεται να αγνοεί τις αιτίες.

Μια χώρα στην οποία 9,8 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τις σπασμένες βιτρίνες.

Και κάπου εδώ αρχίζουν οι τεράστιες ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιας Ένωσης που επί δεκαετίες επέτρεψε να δημιουργηθεί μια εξωφρενική ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία του Πούτιν.

Το 2021 το 45% των εισαγωγών φυσικού αερίου της ΕΕ προερχόταν από τη Ρωσία.

Όταν ήρθε ο λογαριασμός αυτής της πολιτικής, τον πλήρωσαν τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά.

Και σήμερα, αντί να έχει εξασφαλίσει την ενεργειακή της αυτονομία, η Ευρώπη εξαρτάται όλο και περισσότερο από το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο.

Για να το πούμε λοιπόν όπως πρέπει: η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταντήσει τσιράκι των ΗΠΑ, όπως επί χρόνια έσκυβε το κεφάλι μπροστά στον Πούτιν.

Στην εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ αποδέχθηκε δασμούς έως 15% στις ευρωπαϊκές εξαγωγές, ενώ άνοιξε περισσότερο τη δική της αγορά στα αμερικανικά βιομηχανικά προϊόντα. Οι Βρυξέλλες μιλούν για στρατηγική αυτονομία, αλλά στην πράξη η μία εξάρτηση διαδέχεται την άλλη.

Και κάθε φορά που ξεσπά μια διεθνής κρίση, ο Ευρωπαίος πολίτης καλείται να πληρώσει τα σπασμένα.

Έχουμε φτάσει στο σημείο οι ευρωπαϊκές ηγεσίες να αντιμετωπίζουν την ακρίβεια περίπου ως φυσικό φαινόμενο.

Να ζητούν υπομονή από τους εργαζομένους, κατανόηση από τους συνταξιούχους και αντοχές από οικογένειες που βλέπουν το εισόδημά τους να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.

Την ίδια ώρα, οι αποφάσεις για την ενέργεια, το εμπόριο και τη γεωπολιτική παίρνονται με γνώμονα ισορροπίες ισχύος, ενώ οι πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών μπαίνουν διαρκώς σε δεύτερη μοίρα.

Και βέβαια οι εθνικές κυβερνήσεις, με πρώτη τη γαλλική στην προκειμένη περίπτωση, έχουν τις δικές τους βαρύτατες ευθύνες.

Το ακόμη πιο επικίνδυνο; Την οργή αυτή επιχειρεί ήδη να εκμεταλλευτεί η Μαρίν Λεπέν και η γαλλική ακροδεξιά, εμφανιζόμενη ως εγγυήτρια της τάξης και της ασφάλειας.

Και ας αναρωτηθούν ορισμένοι που πανηγυρίζουν με τις εικόνες χάους ποιος τελικά μπορεί να εισπράξει πολιτικά το αποτέλεσμα.

Διότι η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα πόσο εύκολα η κοινωνική απόγνωση μετατρέπεται σε καύσιμο για τον αυταρχισμό και την ακροδεξιά. Η Γαλλία είναι μια προειδοποίηση για ολόκληρη την Ευρώπη.

Η κοινωνική συνοχή έχει όρια, όπως έχει όρια και η υπομονή εκατομμυρίων ανθρώπων που αισθάνονται ότι εργάζονται περισσότερο για να ζουν χειρότερα.

Όσο οι Βρυξέλλες συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν διαχειριστές ξένων συμφερόντων και οι κυβερνήσεις αδυνατούν να προσφέρουν πραγματικές λύσεις, τόσο θα γεμίζει η ευρωπαϊκή μπαρουταποθήκη.

Και κάποια στιγμή, όταν η οργή ξεχειλίσει, οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας και τα δακρυγόνα θα είναι η τελευταία από τις αποτυχίες τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους