Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόκειται για σοβαρή ήττα: η Βουλή της ανατολικής Λιβύης κύρωσε το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Το δίδυμο Μητσοτάκη–Γεραπετρίτη κατάφερε να χάσει τον Χαφτάρ και, εν μέρει, την Αίγυπτο.

Τον ίδιο Χαφτάρ που κύκλοι της κυβέρνησης παρουσίαζαν ως «κουτσό άλογο». Το bullying που ασκούν συστημικοί αναλυτές υποδυόμενοι τους αντισυστημικούς δεν έχει αποτέλεσμα διότι η πραγματικότητα τους ξεπερνά όσο και αν τους καλούν τα συστημικά ΜΜΕ.

Η κρισιμότητα της συγκυρίας, η διεθνής αναταραχή και οι πολλαπλές κρίσεις σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο θα έπρεπε να είχαν ήδη οδηγήσει τον υπουργό Εξωτερικών στην έξοδο.

Ο λόγος είναι απλός.

Τα ζητήματα ασφάλειας, μετανάστευσης και εξωτερικής πολιτικής διασταυρώνονται πλέον με τα ταυτοτικά.

Ο ίδιος όμως δεν διαθέτει τα εννοιολογικά, αναλυτικά και εποπτικά εργαλεία για να κατανοήσει τις κρίσεις, άρα και για να τις επιλύσει.

Αν τα διέθετε, θα είχε τοποθετήσει αλλιώς τη χώρα στον γεωπολιτικό χάρτη.

Δυστυχώς, όλη η Ελλάδα γνωρίζει γιατί ο κ. Γεραπετρίτης παραμένει ακλόνητος στη θέση του.

Παρά τις σοβαροφανείς αναλύσεις ανθρώπων που προσπαθούν να μας πείσουν ότι «έχουν γνώση οι φύλακες» (και καταλαβαίνουμε όλοι ποιον ρόλο παίζουν), το πολιτικό προσωπικό είναι ανεπαρκές και αναποτελεσματικό.

Δείχνει σοβαρά σημάδια άγνοιας για το πώς λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Η Ελλάδα δεν αξιοποίησε ούτε μια συγκυρία που της ήταν ευνοϊκή. Η Τουρκία, όταν η μακρά προσέγγιση του Χαφτάρ δεν έφερνε την κύρωση, άλλαξε τακτική.

Σκλήρυνε τη στάση της και τον πίεσε εκεί όπου είναι ευάλωτος: στη στήριξη που παρέχει στις RSF του Σουδάν.

Σε αυτό συντάχθηκε με την Αίγυπτο.

Τη στιγμή που ο Χαφτάρ πιεζόταν από Άγκυρα και Κάιρο, η Αθήνα μπορούσε να του προσφέρει διέξοδο.

Δεν το έκανε.

Την ίδια ώρα, ενώ ο πόλεμος στο Σουδάν τροφοδοτεί τις ροές από την ανατολική Λιβύη προς την Κρήτη, ο Πρωθυπουργός παρουσίαζε τους Σουδανούς ως εργατικά χέρια για την ελληνική ύπαιθρο.

Το αποτέλεσμα; Η κυβέρνηση έχασε την ανατολική Λιβύη χωρίς να έχει κερδίσει τη δυτική.

Έχασε ερείσματα στην Αίγυπτο.

Δεν έφερε ποτέ την Ιταλία στο πλευρό μας. Η Γαλλία δείχνει σημάδια λοξοδρόμησης, και τα Βαλκάνια έχουν γίνει μια γειτονιά που δεν γνωρίζουμε πια.

Ούτε καν τα ερείσματα που διαθέτουμε στα Εμιράτα δεν αξιοποιήθηκαν για να κρατηθεί ο Χαφτάρ στο πλευρό μας.

Και το ζήτημα δεν είναι μόνο λιβυκό.

Η γραμμή του μνημονίου περνά νότια της Κρήτης, από τη θάλασσα που πρέπει να διασχίσουν οι ενεργειακοί και ψηφιακοί διάδρομοι προς τη Μέση Ανατολή.

Άρα, τόσο το παίγνιο στη Μέση Ανατολή όσο και ο σχεδιασμός μας για τον IMEC μοιάζουν ατάκτως ερριμμένα. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους