Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η τρομοκρατία της Αριστεράς και η επιλεκτική μνήμη της Μεταπολίτευσης Για δεκαετίες, στην Ελλάδα ακούμε συνεχώς για τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς.

Για τον φασισμό, για τον εξτρεμισμό, για τη βία που απειλεί τη δημοκρατία.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που αξίζει να τεθεί δημόσια.

Ποιος θα μιλήσει για τα θύματα της ακροαριστερής τρομοκρατίας; Από το 1974, η Ελλάδα έζησε μια μακρά περίοδο αιματηρής δράσης οργανώσεων που επικαλούνταν επαναστατικές και ακροαριστερές ιδεολογίες.

Η 17 Νοέμβρη δολοφόνησε 23 ανθρώπους.

Ανάμεσά τους διπλωμάτες, επιχειρηματίες, αστυνομικούς και απλούς εργαζόμενους. Η Σέχτα Επαναστατών δολοφόνησε δύο ακόμη ανθρώπους.

Άλλες ένοπλες οργανώσεις άφησαν πίσω τους νεκρούς, τραυματίες και οικογένειες που πλήρωσαν με αίμα τον πολιτικό φανατισμό.

Και όμως, πόσο συχνά συζητάμε σήμερα γι’ αυτά τα θύματα; Πόσο συχνά θυμόμαστε τα ονόματά τους; Το 2013, δύο νέοι άνθρωποι, ο Γιώργος Φουντούλης και ο Μανώλης Καπελώνης, δολοφονήθηκαν έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής.

Ήταν μόλις 22 και 27 ετών.

Η πολιτική τους ταυτότητα δεν αφαιρούσε τίποτα από την αξία της ζωής τους.

Κανένας άνθρωπος δεν χάνει το δικαίωμα στη ζωή επειδή ανήκει στην Αριστερά, στη Δεξιά ή ακόμη και σε ένα ακραίο πολιτικό κίνημα.

Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, η ελληνική κοινωνία συγκλονίστηκε.

Και δικαίως.

Ήταν ένα αποτρόπαιο έγκλημα.

Αλλά γιατί να μη ζητάμε την ίδια δημόσια μνήμη και για τον Φουντούλη και τον Καπελώνη; Γιατί να μην απαιτούμε με την ίδια αποφασιστικότητα δικαιοσύνη για κάθε θύμα πολιτικής δολοφονίας; Και ας μιλήσουμε για τον Δημήτρη Κουφοντίνα.

Έναν καταδικασμένο τρομοκράτη της 17 Νοέμβρη, που συμμετείχε σε μια οργάνωση υπεύθυνη για 23 δολοφονίες.

Πώς γίνεται κάποιοι να παρουσιάζουν έναν τέτοιο άνθρωπο ως σύμβολο πολιτικού αγώνα; Από πότε η δολοφονία αθώων πολιτών βαφτίζεται επανάσταση; Η Δεξιά δεν οφείλει να απολογείται για την ύπαρξή της ούτε να αποδέχεται ότι η Αριστερά διαθέτει το μονοπώλιο της ηθικής.

Ούτε όμως μπορεί οποιαδήποτε πολιτική παράταξη να απαιτεί δικαιοσύνη για τα δικά της θύματα και να αδιαφορεί για τα υπόλοιπα.

Η ιστορία της Μεταπολίτευσης πρέπει να ειπωθεί ολόκληρη.

Χωρίς ιδεολογικά φίλτρα, χωρίς εξωραϊσμό της τρομοκρατίας και χωρίς να ξεχνάμε τα θύματα που δεν ταιριάζουν στο κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα.

Η καταδίκη της ακροαριστερής τρομοκρατίας δεν είναι φασισμός.

Είναι υποχρέωση κάθε δημοκράτη.

Και η υπεράσπιση του δικαιώματος στη ζωή, ακόμη και ενός ακροδεξιού πολιτικού αντιπάλου, δεν σημαίνει αποδοχή των ιδεών του.

Σημαίνει ότι οι αρχές μας δεν αλλάζουν ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί μας.

Γιατί η δημοκρατία δεν έχει χρώμα.

Και η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερή. #ΟΑυτοκράτορας #ΠολιτικήΒία #ΑκροαριστερήΤρομοκρατία #17Νοέμβρη #ΕλληνικήΙστορία #Μεταπολίτευση #Δεξιά #Πατρίδα #Ελλάδα #Δημοκρατία #Δικαιοσύνη #Αλήθεια #ΚατάΤηςΤρομοκρατίας #Φουντούλης #Καπελώνης #ΜνήμηΚαιΔικαιοσύνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους