Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οταν η πολιτική γελοιότητα γίνεται κυβερνητική γραμμή. Το άρθρο μου σήμερα στον 902.gr https://m.902.gr/eidisi/arthra/431265/tis-seminas-digeni-otan-i-politiki-geloiotita-ginetai-kyvernitiki-grammi Υπάρχει ένα σημείο όπου η πολιτική πρόκληση συναντά τη γελοιότητα.

Κι ένα ακόμη, όπου η γελοιότητα παύει να προκαλεί γέλιο και γίνεται επικίνδυνη. Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης μοιάζει αποφασισμένος να κατακτήσει και τα δύο! Γιατί, όταν η κυβερνητική πολιτική δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της με επιχειρήματα, επιστρατεύει το θράσος.

Κι όταν εξαντληθεί και το θράσος, ανασύρει από το μολυσμένο οπλοστάσιο της Δεξιάς τον αντικομμουνισμό.

Ας θαυμάσουμε, λοιπόν, το μεγαλείο της κυβερνητικής σκέψης! - Οι νέοι είναι άνεργοι; Δεν φταίει η πολιτική που αντιμετωπίζει την εργασία ως αναλώσιμο εμπόρευμα.

Δεν φταίνε οι μισθοί πείνας, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ανασφάλεια.

Φταίνε τα βιογραφικά τους! Προφανώς, αν οι νέοι μάθαιναν να χρησιμοποιούν καλύτερες γραμματοσειρές, θα εξαφανιζόταν η ανεργία! -Στα Τέμπη, πάλι, για το μπάζωμα φταίει ο... κρατήρας! Ένα γεωλογικό φαινόμενο, με πολιτικές αρμοδιότητες! Ένας κρατήρας που, κατά την κυβερνητική λογική, αποφασίζει, οργανώνει και εκτελεί εργασίες. - Και γιατί δεν μειώνεται ο ΦΠΑ στα τρόφιμα; Για να ...μη φάνε οι πλούσιοι περισσότερα μακαρόνια! Εδώ η πολιτική επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Η ακρίβεια γονατίζει τα λαϊκά νοικοκυριά, αλλά η κυβέρνηση μετράει τα μακαρόνια των εκατομμυριούχων! ■ Στον αστερισμό της αρλούμπας Θα μπορούσαμε να γελάσουμε, αν πίσω από όλες αυτές τις αρλούμπες, δεν κρυβόταν μια βαθιά περιφρόνηση για τον λαό.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι το κοινό νήμα τους.

Πάντα φταίει κάποιος άλλος.

Ο άνεργος, ο καταναλωτής, ο κρατήρας.

Ποτέ η κυβέρνηση.

Ποτέ η πολιτική που υπηρετεί τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Κι όταν η νεολαία σηκώνει κεφάλι, διαδηλώνει, οργανώνεται, διεκδικεί, τότε εμφανίζεται ο παλιός γνώριμος εχθρός: Το ΚΚΕ! Αυτό, λέει, της βάζει «νοσηρές ιδέες»! Ποιες είναι, άραγε, αυτές οι τρομερές ιδέες; -Να έχει δουλειά με δικαιώματα; -Να σπουδάζει χωρίς εμπόδια; -Να μη σκοτώνεται στα τρένα και στους χώρους εργασίας; -Να μη ζει με τον φόβο του πολέμου και της φτώχειας; Αν αυτές είναι «νοσηρές ιδέες», τότε τι είναι υγεία; Η υποταγή; Η σιωπή; Ή η αποδοχή της εκμετάλλευσης ως φυσικού νόμου; Ο αντικομμουνισμός δεν είναι απλώς το τελευταίο καταφύγιο μιας πολιτικής επιχειρηματολογίας που καταρρέει.

Είναι ο τρόμος της εξουσίας, απέναντι σε έναν λαό που μπορεί να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του.

Κι αυτό είναι που τους τρομάζει πραγματικά.

Όχι οι «ιδέες» που δήθεν εμφυτεύονται στη νεολαία, αλλά οι ιδέες που γεννιούνται μέσα στην ίδια τη ζωή, από την αδικία, την εκμετάλλευση, την αγανάκτηση και την ανάγκη για αξιοπρέπεια.

Γιατί η εξουσία μπορεί να μπαζώνει ευθύνες, να σερβίρει παραμύθια και να βαφτίζει την κοινωνική αγανάκτηση, «αρρώστια», δεν μπορεί όμως να μπαζώνει για πάντα την αλήθεια.

Ας δεχτούν επιτέλους, οι επαγγελματίες του αντικομμουνισμού, πως οι λαοί δεν χρειάζονται πιστοποιητικά υγιών φρονημάτων, από εκείνους που τους καταδικάζουν στην ανασφάλεια και στη φτώχεια. Η Ιστορία έχει αποδείξει πως οι πιο «επικίνδυνες» ιδέες για τους εκμεταλλευτές, είναι εκείνες που κάνουν τους εκμεταλλευόμενους να σηκώνουν το κεφάλι.

Κι όταν συμβαίνει αυτό, κανένας γραφικός Κυρανάκης, που ανακαλύπτει «νοσηρές ιδέες» στους νέους που διεκδικούν το μέλλον τους, κανένας αντικομμουνιστικό παραλήρημα και κανένα κυβερνητικό παραμύθι, δεν μπορεί να τους κρατήσει υποταγμένους! ■ Η χορογραφία της αηδίας Και βέβαια, από αυτό το πανηγύρι πολιτικής γελοιότητας, δεν θα μπορούσε να λείπει ο πυλώνας του, ο Άδωνις Γεωργιάδης! Αυτός λοιπόν, που έχει καταντήσει την πολιτική αντιπαράθεση, τηλεοπτικό καβγά γειτονιάς και την κυβερνητική προπαγάνδα, προσωπικό πρωτάθλημα ντεσιμπέλ, προσέφερε ένα ακόμη αξιομνημόνευτο θέαμα.

Ο υπουργός της κυβέρνησης με την αισθητική βιντεοκασέτας, αυτός που απαιτεί από τον λαό σοβαρότητα, υπομονή και θυσίες, συμπεριφέρθηκε σαν αφιονισμένος χουλιγκάνος, χοροπηδώντας και κραυγάζοντας σε εκδήλωση της ΔΑΠ.

Την ώρα που τα δημόσια νοσοκομεία στενάζουν από τις ελλείψεις, ασθενείς ταλαιπωρούνται στις αναμονές, υγειονομικοί εξαντλούνται και λαϊκές οικογένειες δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ακόμη και τα στοιχειώδη, ο -εκτός τόπου και χρόνου- αρμόδιος υπουργός επέλεξε να πρωταγωνιστήσει σε μια υστερική χορογραφία κομματικού ενθουσιασμού! Ίσως το πιο εξοργιστικό -εκτός από αηδιαστικό- δεν είναι το θέαμα καθαυτό.

Είναι ο συμβολισμός του.

Αυτοί που απαιτούν να σφίγγουμε το ζωνάρι, από τους φοιτητές να αποδεχθούν τα εμπόδια στις σπουδές του και από τους ασθενείς να κάνουν υπομονή, πανηγυρίζουν για μια πραγματικότητα, που μόνο οι ίδιοι και οι πολιτικοί τους φίλοι, βρίσκουν αξιοθαύμαστη! Κυρανάκης και Γεωργιάδης δεν είναι απλώς δύο πολιτικοί που προκαλούν με τη συμπεριφορά τους.

Είναι δύο εκφράσεις της ίδιας κυβερνητικής αλαζονείας.

Ο ένας επιχειρεί να παρουσιάσει τον αγώνα της νεολαίας, σαν αρρώστια.

Ο άλλος το γλεντάει μέσα σε μια κοινωνική πραγματικότητα, που κάθε άλλο παρά προσφέρεται για γλεντοκόπια.

Με τα λόγια τους περιφρονούν τη νοημοσύνη του λαού και με τις πράξεις τους προσβάλλουν την αξιοπρέπειά του.

Βαθειά μολυσμένοι κι οι δύο, από την έπαρση της εξουσίας. ■ Τσιρκολίκι δίχως τέλος Αυτοί λοιπόν, που έχουν χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία, αλλά όχι και το θράσος τους, ας κρατήσουν για τον εαυτό τους τις αντικομμουνιστικές κορώνες, τις ανιστόρητες "αναλύσεις" και τα κομματικά ξεφαντώματα.

Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι κυβερνητικοί παράγοντες γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο καταγέλαστοι.

Είναι ότι πίσω από το φαιδρό θέαμα, βρίσκεται μια σκληρή και ταξική πολιτική.

Κι ενώ ο λαός πληρώνει με αίμα τον λογαριασμό, αυτοί τολμούν ν' αναπεταρίζουν πάνω στα συντρίμμια των λαϊκών δικαιωμάτων, πάνω στα ερείπια της δημόσιας Υγείας, στην αγωνία των ασθενών και στην απόγνωση των λαϊκών οικογενειών! Όταν όμως αυτός ο λαός ξεσηκωθεί, αποφασισμένος να πάρει τη ζωή και το μέλλον στα χέρια του, τότε ούτε οι υστερίες του Γεωργιάδη, ούτε τα κηρύγματα του Κυρανάκη, θα μπορούν να σκεπάσουν τη φωνή του.

Οι κυβερνητικοί παλικαρισμοί μαζί με την αλαζονεία θα συντριβούν, τα πανηγύρια της εξουσίας θα μετατραπούν σε επιθανάτιο ρόγχο μιας πολιτικής που καταρρέει κι ο μόνος πάταγος που θα απομείνει, θα είναι εκείνος από το γκρέμισμα των βεβαιοτήτων τους.

Ότι δηλ. ο λαός θα ανέχεται για πάντα να τον περιγελούν, να τον εκμεταλλεύονται και να τον κυβερνούν με το ψέμα και τον φόβο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους