Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν θα χαρίσω το διαμέρισμα της γιαγιάς μου ούτε σε εσάς ούτε στον γιο σας!» είπε η Νάντια, όταν έμαθε ότι ο σύζυγός της τα γνώριζε όλα.— Υπογράψτε εδώ, παρακαλώ, κυρία Ναντιέζντα Βικτόροβνα.

Πρόκειται για το συμβόλαιο δωρεάς του διαμερίσματος στην οδό Σαντόβαγια, αριθμός επτά, προς όφελος του Γκλεμπ Αντρέγεβιτς Κορνέεφ.Η Νάντια πάγωσε, με το στυλό να αιωρείται πάνω από το έγγραφο.Συμβόλαιο δωρεάς;Μόλις είκοσι λεπτά νωρίτερα, μέσα στο αυτοκίνητο, η πεθερά της τής χάιδευε τρυφερά το χέρι και αποκαλούσε όλη αυτή τη διαδικασία «μια απλή τυπικότητα». Ένα πληρεξούσιο.

Ένα χαρτί για την εφορία.Η Νάντια σήκωσε αργά τα μάτια της προς τον σύζυγό της. Ο Γκλεμπ κοιτούσε έξω από το παράθυρο.

Υπερβολικά προσεκτικά.

Έτσι κοιτάζουν οι άνθρωποι όταν θέλουν απεγνωσμένα να αποφύγουν τις ερωτήσεις.Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή η Νάντια κατάλαβε: εκείνος γνώριζε.Η συμβολαιογράφος, μια εύσωμη γυναίκα γύρω στα πενήντα, με κοντά, περιποιημένα γκρίζα μαλλιά, έβγαλε τα γυαλιά της.— Έχετε διαβάσει το έγγραφο; — ρώτησε.Πιθανότατα έκανε αυτή την ερώτηση εκατό φορές την ημέρα.

Το βλέμμα της, όμως, ήταν οξυδερκές και προσεκτικό.— Όχι — απάντησε χαμηλόφωνα η Νάντια. — Μου είπαν ότι υπογράφω ένα πληρεξούσιο.Η Ταμάρα Αρκάντιεβνα, που καθόταν δίπλα της, έσκυψε αμέσως προς τα εμπρός.— Αχ, Ναντιούσκα μου, τι σημασία έχει πώς ονομάζεται το χαρτί; Οι δικηγόροι λατρεύουν να περιπλέκουν τα πάντα.

Η ουσία είναι μία: ο Γκλεμπ θα ασχολείται με το διαμέρισμα όσο εσύ θα είσαι στη δουλειά.

Είσαι συνέχεια απασχολημένη και δεν έχεις χρόνο να τρέχεις από υπηρεσία σε υπηρεσία.Η φωνή της ήταν απαλή και βελούδινη.

Το χαμόγελό της θύμιζε εκείνο μιας καλόκαρδης θείας σε διαφήμιση γάλακτος.Η Νάντια γνώριζε καλά αυτό το χαμόγελο.

Μέσα σε οκτώ μήνες συγκατοίκησης κάτω από την ίδια στέγη, το είχε μάθει απ' έξω.— Υπάρχει τεράστια διαφορά — παρατήρησε ήρεμα η συμβολαιογράφος. — Το πληρεξούσιο δίνει σε κάποιον το δικαίωμα να ενεργεί στο όνομά σας.

Το συμβόλαιο δωρεάς, όμως, μεταβιβάζει την κυριότητα του διαμερίσματος σε άλλο πρόσωπο, χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Η ακύρωση μιας τέτοιας πράξης αργότερα είναι εξαιρετικά δύσκολη.Στο γραφείο επικράτησε τέτοια σιωπή, που ακουγόταν ακόμη και ο εκτυπωτής πίσω από τον τοίχο.— Γκλεμπ — φώναξε η Νάντια.Ο σύζυγός της γύρισε επιτέλους.

Στο πρόσωπό του διακρίνονταν ταυτόχρονα ενοχή και πείσμα.

Έμοιαζε με μαθητή που τον έπιασαν να αντιγράφει, αλλά εξακολουθεί να ελπίζει ότι ο δάσκαλος δεν το έχει αντιληφθεί.— Νάντια, μα η μαμά σου τα εξήγησε όλα… Έτσι θα είναι πιο ασφαλές.

Είμαστε οικογένεια.

Τι σημασία έχει σε ποιο όνομα είναι γραμμένο το διαμέρισμα;— Ήξερες ότι επρόκειτο για συμβόλαιο δωρεάς;Έμεινε σιωπηλός για λίγο.

Ένα δευτερόλεπτο. Δύο.— Το ήξερα — παραδέχτηκε τελικά με δυσκολία. — Αλλά πίστευα ότι δεν θα είχες αντίρρηση.

Εξάλλου, είσαι γυναίκα μου.Η Νάντια ακούμπησε το στυλό στο τραπέζι.

Πολύ προσεκτικά, παράλληλα με την άκρη του εγγράφου.

Για κάποιον λόγο, τα δάχτυλά της είχαν γίνει παγωμένα.— Δεν πρόκειται να υπογράψω τίποτα — είπε στη συμβολαιογράφο. — Συγγνώμη που σας έφαγα τον χρόνο.Σηκώθηκε και βγήκε από το γραφείο χωρίς να κοιτάξει πίσω της.Το διαμέρισμα στην οδό Σαντόβαγια είχε περιέλθει στη Νάντια από την αγαπημένη της γιαγιά.Η Αντονίνα Πάβλοβνα είχε εργαστεί σε όλη της τη ζωή ως καθηγήτρια λογοτεχνίας, είχε μεγαλώσει σχεδόν μόνη της την εγγονή της και της επαναλάμβανε πάντα ένα απλό πράγμα:— Ναντιούσκα μου, μια γυναίκα πρέπει να έχει τη δική της γωνιά.

Όχι για να μπορεί να φύγει τρέχοντας.

Αλλά για να μη χρειαστεί ποτέ να φοβηθεί.Η γιαγιά είχε πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα.

Σύμφωνα με τη διαθήκη της, το διαμέρισμα των δύο δωματίων, με τα ψηλά ταβάνια και το πάτωμα που έτριζε, πέρασε στην εγγονή της.Για πολύ καιρό, η Νάντια δεν τολμούσε να μετακινήσει ούτε ένα αντικείμενο.

Τον μπουφέ της γιαγιάς.

Τα βιβλία της.

Το φωτιστικό με το πράσινο καπέλο πάνω στο γραφείο.

Την τσαγιέρα με τα λουλούδια μη με λησμόνει, από την οποία έπιναν μαζί τσάι κάθε Κυριακή.Ύστερα, στη ζωή της εμφανίστηκε ο Γκλεμπ.

Ήρεμος, αξιόπιστος, με διακριτικό χιούμορ.

Εργαζόταν ως μηχανικός σχεδιασμού και μπορούσε να επισκευάσει σχεδόν τα πάντα: από μια βρύση που έσταζε μέχρι μια κακή διάθεση.Έναν χρόνο αργότερα παντρεύτηκαν και ο Γκλεμπ μετακόμισε στο διαμέρισμά της.Ζούσαν καλά.

Πραγματικά καλά.Μέχρι που εγκαταστάθηκε μαζί τους η πεθερά της.Όλα άρχισαν με ένα τηλεφώνημα, οκτώ μήνες νωρίτερα.— Ναντιούσκα μου, σώστε με, σας παρακαλώ — η φωνή της Ταμάρα Αρκάντιεβνα έτρεμε. — Η Ινούτσκα δυσκολεύεται πάρα πολύ με το στεγαστικό της δάνειο.

Αποφάσισα να νοικιάσω το μικρό μου διαμέρισμα και να της δίνω τα χρήματα.

Χρειάζομαι μόνο ένα μέρος για να μείνω για μερικούς μήνες.

Δεν θα σας ενοχλήσω καθόλου, σας το ορκίζομαι.

Θα είμαι ήσυχη σαν ποντικάκι.Η Ίννα ήταν η μικρότερη αδελφή του Γκλεμπ. Η Νάντια την είχε δει το πολύ πέντε φορές: στον γάμο τους και σε μερικά οικογενειακά γενέθλια.

Είχε δύο παιδιά, ο σύζυγός της έλειπε συνεχώς σε επαγγελματικά ταξίδια και τα χρήματα δεν τους έφταναν ποτέ.Η Νάντια δεν το σκέφτηκε ούτε στιγμή.

Ήταν συγγενείς, άλλωστε.

Πώς θα μπορούσε να αρνηθεί;— Φυσικά, κυρία Ταμάρα, ελάτε.

Το δωμάτιο της γιαγιάς είναι ελεύθερο.Τρεις ημέρες αργότερα, η πεθερά της μετακόμισε.

Έφερε μαζί της τέσσερις βαλίτσες, τρία κουτιά με πιάτα και έναν φίκο μέσα σε μια τεράστια γλάστρα.Η υπόσχεση ότι θα ήταν «ήσυχη σαν ποντικάκι» κράτησε ακριβώς μία εβδομάδα.Πρώτα άλλαξε η κουζίνα.Όταν η Νάντια επέστρεψε από τη δουλειά, ανακάλυψε ότι όλες οι κατσαρόλες είχαν αλλάξει θέση, τα μπαχαρικά είχαν μεταφερθεί σε πανομοιότυπα βαζάκια με ετικέτες και η τσαγιέρα της γιαγιάς με τα λουλούδια μη με λησμόνει είχε εξαφανιστεί.— Την έβαλα στο πάνω ντουλάπι — εξήγησε η Ταμάρα Αρκάντιεβνα. — Έχει τόσα πολλά σπασίματα, Ναντιούσκα μου.

Δεν είναι σωστό να σερβίρουμε τους καλεσμένους από μια τέτοια τσαγιέρα.— Είναι η τσαγιέρα της γιαγιάς μου — είπε σιγανά η Νάντια.— Ε, τότε ας μείνει εκεί, για να σου θυμίζει τα παλιά.

Αλλά για καθημερινή χρήση πρέπει να έχουμε κανονικά σκεύη.Ο Γκλεμπ απλώς ανασήκωσε τους ώμους.

Η μαμά ήθελε το καλό τους.Έπειτα η πεθερά της άρχισε να ασχολείται με τα οικονομικά τους.— Ναντιούσκα μου, κοίταξα λίγο τα έξοδά σας και πρέπει να σου πω ότι σπαταλάτε τρομερά πολλά χρήματα — είπε ένα βράδυ στο δείπνο και άπλωσε στο τραπέζι μια στοίβα αποδείξεις.

Από την τσαλακωμένη τους όψη, ήταν φανερό ότι τις είχε βγάλει από τον κάδο των σκουπιδιών. — Κοίτα εδώ! Τυρί που κοστίζει εξακόσια ρούβλια.

Για ποιον λόγο; Υπάρχει και επεξεργασμένο τυρί με ενενήντα.

Καφές σε κόκκους για εννιακόσια ρούβλια.

Ο στιγμιαίος δεν είναι καθόλου χειρότερος.— Πίνω αυτόν τον καφέ εδώ και δεκαπέντε χρόνια — απάντησε η Νάντια.— Ε, τότε ήρθε η ώρα να σταματήσεις — χαμογέλασε γλυκά η Ταμάρα Αρκάντιεβνα. — Ας κάνουμε ένα κοινό ταμείο.

Θα μου δίνετε τους μισθούς σας κι εγώ θα αναλαμβάνω το νοικοκυριό.

Έχω σαράντα χρόνια εμπειρίας και δεν θα αφήσω να πάει χαμένο ούτε ένα καπίκι.

Γκλεμπ, πες της κι εσύ!Ο Γκλεμπ κοίταξε τη Νάντια και ύστερα τη μητέρα του.— Νάντια, εντάξει… Η μαμά ξέρει πραγματικά να διαχειρίζεται τα χρήματα.— Όχι — απάντησε η Νάντια. — Τον μισθό μου θα εξακολουθήσω να τον διαχειρίζομαι μόνη μου.Η πεθερά της έσφιξε τα χείλη, αλλά διατήρησε το χαμόγελό της.

Μόνο στα μάτια της闪ισε κάτι.

Κάτι αιχμηρό, σαν ένα κομμάτι γυαλί κρυμμένο μέσα στο γρασίδι.Από εκεί και πέρα, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.Η Ταμάρα Αρκάντιεβνα έμπαινε στο υπνοδωμάτιό τους χωρίς να χτυπάει την πόρτα, λέγοντας: «Ήρθα μόνο να αφήσω τα καθαρά σεντόνια».Σχολίαζε τα ρούχα της Νάντιας: «Μια παντρεμένη γυναίκα δεν πρέπει να πηγαίνει στη δουλειά με τέτοιο φόρεμα».Τηλεφωνούσε στον Γκλεμπ τρεις φορές την ημέρα, αν εκείνος καθυστερούσε να επιστρέψει στο σπίτι.Και στις γειτόνισσες της πολυκατοικίας έλεγε ότι η νύφη της «είναι καλή κοπέλα, αλλά δεν ξέρει να νοικοκυρεύεται· χωρίς εμένα θα είχαν χαθεί εντελώς». Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους