Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ Μάζευα πλυντήριο ένα βράδυ, με το ένα παιδί να διαβάζει για διαγώνισμα στην κουζίνα και το μικρό να με ρωτάει αν θα έρθει ο μπαμπάς στη γιορτή του σχολείου, και με έπιασαν τα κλάματα χωρίς λόγια.

Όχι επειδή έγινε κάτι εκείνη τη στιγμή.

Επειδή κατάλαβα ότι έχω συνηθίσει να λειτουργώ σαν να είμαι μόνη μου, ενώ τυπικά είμαι παντρεμένη.

Ο άντρας μου δουλεύει, δεν θα πω ψέματα.

Αλλά δουλεύω κι εγώ.

Είμαι σε φαρμακείο με ωράριο που αλλάζει κάθε εβδομάδα, και παρ’ όλα αυτά εγώ ήξερα πάντα ποιο παιδί θέλει οδοντίατρο, ποιος λογαριασμός λήγει, τι λείπει από το σπίτι, ποια δασκάλα ζήτησε υπογραφή.

Εκείνος έδινε κατά καιρούς κάποια χρήματα, χωρίς σταθερότητα, λες και έκανε χάρη.

Αν έφτανε η ΔΕΗ, αν έπρεπε να πληρωθεί το φροντιστήριο, αν χρειαζόταν μπουφάν ο μικρός, πάλι εγώ θα το έβρισκα.

Έχω φτάσει να δανείζομαι από τη μάνα μου για να μη λείψει τίποτα στα παιδιά, και αυτό είναι κάτι που ντρέπομαι ακόμα και να το γράφω.

Το χειρότερο δεν είναι μόνο το οικονομικό.

Είναι ότι ήταν απών και μέσα στο σπίτι, ενώ ήταν παρών σωματικά.

Αν του έλεγα να κάτσει με τα παιδιά για να πάω σούπερ μάρκετ, έκανε λες και του χάλαγα το πρόγραμμα.

Αν του ζητούσα να πάει μία φορά σε παιδίατρο, έπρεπε να το συζητάμε τρεις μέρες.

Και μετά άκουγα ότι τον πιέζω, ότι όλο γκρινιάζω, ότι ποτέ δεν είναι αρκετά όσα κάνει.

Πριν από λίγο καιρό λύγισα.

Πήγα στη μητέρα μου με τα παιδιά για δύο βράδια, όχι για παράσταση αλλά γιατί δεν άντεχα άλλο να μιλάω σε τοίχο.

Εκεί για πρώτη φορά του είπα καθαρά ότι δεν θα συνεχίσω έτσι.

Ότι δεν είναι προαιρετικό να είναι πατέρας.

Ότι από εδώ και πέρα θέλω σταθερό ποσό κάθε μήνα, συγκεκριμένες μέρες που θα αναλαμβάνει τα παιδιά, και να μην περιμένει να του δίνω οδηγίες για τα αυτονόητα.

Έγινε μεγάλος καβγάς.

Μου είπε ότι τον πρόσβαλα, ότι τον έβγαλα ανίκανο, ότι έβαλα και τη μάνα μου ανάμεσά μας.

Μετά όμως, για πρώτη φορά, κάθισε και είδε λογαριασμούς, έξοδα, πρόγραμμα παιδιών.

Τον τελευταίο μήνα έχει αρχίσει να συμμετέχει περισσότερο και έβαλε και χρήματα στην άκρη για το σπίτι.

Δεν ξέρω αν το κατάλαβε ουσιαστικά ή αν φοβήθηκε ότι θα φύγω στ’ αλήθεια.

Εγώ πάντως έχω αλλάξει.

Δεν θέλω να ξαναγίνω η γυναίκα που τα σηκώνει όλα και μετά λέει κι ευχαριστώ.

Το θέμα είναι άλλο: να συνεχίσω να κρατάω τόσο αυστηρά αυτά που ζήτησα, ακόμα κι αν το κλίμα στο σπίτι μένει βαρύ, ή να χαλαρώσω λίγο για να μη ζούμε σαν σε διαπραγμάτευση κάθε εβδομάδα; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ Μια γυναίκα άντεχε για χρόνια να πληρώνει, να τρέχει και να μεγαλώνει τα παιδιά σχεδόν μόνη, ενώ ο άντρας της έμενε απών από όλα όσα πραγματικά μετρούσαν.

Όταν όμως ζήτησε επιτέλους βοήθεια και έβαλε όρια, η ισορροπία στο σπίτι άλλαξε με τρόπο που δεν ήταν καθόλου εύκολος. Διαβάστε όλη την επιστολή και δείτε πώς βλέπει την κατάσταση η διαχειρίστρια της σελίδας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους