Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα εξαιρετικό κείμενο από τον Simeon Lam για τις εξελίξεις στην Αλβανία Η οργή των φλαμίνγκο Τα φλαμίνγκο είναι πουλιά που φεύγουν όταν ο τόπος δεν τα χωρά.

Η κλασική αναπαράσταση που έχουμε όταν ακούμε για εκείνα είναι να στέκονται ακίνητα σε ρηχά νερά, να βάφουν ροζ το τοπίο γύρω τους και να ισορροπούν σε ένα πόδι σε μια προσπάθεια να εξοικονομήσουν ενέργεια.

Μοιάζουν πραγματικά σαν να είναι γεννημένα να συμβολίζουν την ηρεμία.

Πίσω όμως από αυτή τη γαλήνια εικόνα κρύβεται μια λιγότερο γνωστή πλευρά.

Όταν ο χώρος περιορίζεται και η τροφή γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης, μπορούν να γίνουν εξαιρετικά επιθετικά.

Από τη γαλήνη στην οργή πέρασε και η «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» στην Αλβανία.

Μετά από περίπου τεσσεράμισι μήνες ειρηνικών κινητοποιήσεων, το κίνημα μπήκε τις τελευταίες πέντε ημέρες στη δεύτερη πράξη του, εκείνη της οργής.

Με μια πρώτη ματιά στη γειτονική χώρα, βλέπει κανείς δημόσια κτίρια να παραδίδονται στις φλόγες, τράπεζες να λεηλατούνται, δρόμους να γεμίζουν σπασμένα γυαλιά και ξηλωμένα πλακόστρωτα.

Όσα συμβαίνουν, ωστόσο, δεν μπορούν να κατανοηθούν χωρίς δύο πλαίσια.

Το πρώτο είναι η ίδια η Αλβανία: όσα συνέβαιναν επί δεκαετίες στη μετάβασή της προς την «ελεύθερη αγορά» και όσα έγιναν τους τελευταίους μήνες, που οδήγησαν ένα κίνημα ειρηνικής διαμαρτυρίας στην οργή.

Το δεύτερο είναι η εποχή μας, μια εποχή όπου η Gen Z προσπαθεί να βρει τον ρόλο της στην ιστορία και να ορίσει η ίδια τη μοίρα της.

Από τα Τέμπη ως το Νεπάλ και από τη Σερβία ως τις ‘’κατσαρίδες’’ της Ινδίας και από τους δρόμους του Παρισιού ως εκείνους της Νέας Υόρκης, η νέα γενιά βγαίνει στους δρόμους και αναδιαμορφώνει τις σχέσεις εξουσίας.

Για λόγους χώρου και χρόνου, το κείμενο αυτό εστιάζει αποκλειστικά στην περίπτωση της Αλβανίας.

Πρώτη πράξη: Η ειρηνική Όλα ξεκίνησαν στις 23 Μαΐου, όταν η περίφραξη εκτάσεων στο Ζβέρνετς, κοντά στη λιμνοθάλασσα της Νάρτας, προκάλεσε την αφορμή για τις πρώτες αντιδράσεις των κατοίκων απέναντι στα σχέδια για πολυτελείς τουριστικές εγκαταστάσεις.

Η περιοχή, σημαντικός υγροβιότοπος και καταφύγιο των φλαμίνγκο, έγινε σύμβολο μιας ευρύτερης σύγκρουσης.

Πίσω όμως από την υπεράσπιση του περιβάλλοντος βρισκόταν εξαρχής η αγανάκτηση για το διαχρονικό ζήτημα της ιδιοκτησίας, το ξεπούλημα της δημόσιας γης στους ‘’στρατηγικούς επενδυτές’’, τη διαφθορά, καθώς και για ένα μοντέλο ανάπτυξης που ευνοεί τις μεγάλες κατασκευαστικές και τουριστικές επενδύσεις χωρίς τα οφέλη να φτάνουν στην κοινωνική πλειοψηφία.

Ήδη από τις 31 Μαΐου οι διαμαρτυρίες απέκτησαν καθημερινό χαρακτήρα στα Τίρανα.

Ίσως για πρώτη φορά στην Αλβανία ένα τόσο μεγάλο κίνημα δεν γεννήθηκε ως κομματική κινητοποίηση.

Το σύνθημα «Ο Ράμα στη φυλακή, ο Μπερίσα στη φυλακή» αποτυπώνει την απόσταση των διαδηλωτών από ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο ή το παλιό όπως το αποκαλούν οι ίδιοι . Για μήνες στους δρόμους κατέβαιναν νέοι και νέες, γονείς με τα παιδιά τους και ηλικιωμένοι.

Τα αιτήματα έμειναν βέβαια αναπάντητα και 135 μέρες μάλιστα ειρηνικής διαμαρτυρίας αντιμετωπίστηκαν με ειρωνεία και χλευασμό και τον πρωθυπουργό της χώρας δεν έπαψε στιγμή να κατηγορεί τον αλβανικό λαό πότε ως υποκινούμενο από την αντιπολίτευση του Μπερίσα και πότε ως δάκτυλο ξένων δυνάμεων που δεν θέλουν το καλό της χώρας.

Έτσι δημιουργήθηκαν φυσικά οι προϋποθέσεις για να μετατραπεί η απογοήτευση σε οργή.

Δεύτερη πράξη: Η οργή Το πρωί της 13ης Οκτωβρίου, χιλιάδες μαθητές και φοιτητές ενώθηκαν με τους διαδηλωτές και έδωσαν νέα πνοή σε ένα κίνημα χωρίς καθοδήγηση αλλά με σαφή αιτήματα.

Οι φιλήσυχες βραδινές συγκεντρώσεις, με τα ροζ φλαμίνγκο και τους χώρους για παιδιά, έδωσαν τη θέση τους σε μαζικές πορείες και συγκρούσεις.

Οι αρχές απάντησαν με πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα, αύρες νερού και ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία οι τραυματίες έφτασαν τους 207, ενώ οι συλλήψεις ξεπέρασαν τις χίλιες.

Για αυτή την καταιγίδα αστυνομικής αυθαιρεσίας και κατάχρησης βίας επτά μόλις αστυνομικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και αντιμετωπίζουν πειθαρχικές έρευνες για υπέρβαση εξουσίας και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.

Η σύγκρουση αφορά πλέον και την υπεράσπιση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων και τις αρχές του κράτους δικαίου.

Η κυβέρνηση Ράμα συνεχίζει ασφαλώς στο ίδιο πάντοτε μοτίβο όντας ανίκανη αλλά και άβουλη να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται υποκινητή για να οργιστεί κανείς με τον τρόπο που κυβερνά τον τόπο.

Οι διαδηλώσεις τροφοδοτούνται από τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, τις κατηγορίες για διαφθορά και έλλειψη διαφάνειας και την ίδια στιγμή διατηρούν στον πυρήνα τους το αίτημα για μια καλύτερη ζωή, για τη μείωση του κόστους στέγασης και σπουδών, για καλύτερες εργασιακές συνθήκες και επαγγελματικές προοπτικές.

Τρίτη πράξη: Και τώρα; Το ερώτημα που απασχολεί εύλογα τον περισσότερο κόσμο είναι τι θα μείνει από όλα αυτά και τι θα γίνει μετά από όλα αυτά.

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει καθώς η παρούσα είναι από κείνες τις στιγμές που η ιστορία γράφεται σε χρόνο ενεστώτα.

Σε τέτοιες περιπτώσεις βέβαια υπάρχει χώρος για ανάλυση και φαντασία σε μια προσπάθεια ‘’πρόβλεψης’’ του μέλλοντος: Το ένα σενάριο λ.γ., είναι απλό και λέει ότι το κίνημα μπορεί να σβήσει κάτω από την καταστολή και την κόπωση.

Ένα άλλο μπορεί να λέει ότι ο κόσμος που συμμετέχει στο κίνημα θα πολιτικοποιηθεί, είτε δημιουργώντας κόμμα είτε ενισχύοντας έναν από τους 3 νέους μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς.

Ένα άλλο, επειδή η πεισματική πραγματικότητα είναι συχνά πιο θαρραλέα από τη φαντασία προβλέπει ότι μπορεί να φέρει μεγάλη θεσμική και πολιτική αλλαγή.

Όποιο όμως κι αν συμβεί, είτε αναφέρθηκε ως άνω είτε όχι, στην αλβανική κοινωνία έχει ήδη αλλάξει κάτι.

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 οι Αλβανοί έφευγαν, είτε με πλοία για την Ιταλία είτε με τα πόδια για την Ελλάδα είτε με όποιο τρόπο για οπουδήποτε, πάντα με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.

Αυτό ήταν τότε ανάγκη και όνειρο συνάμα.

Σήμερα, σχεδόν 40 χρόνια μετά, ίσως για πρώτη φορά η παραμονή στηδικ χώρα γίνεται πολιτικό αίτημα και πολιτικό όραμα.

Οι νέοι και νέες της Αλβανίας κουράστηκαν να φεύγουν.

Βαρέθηκαν να μην χωράνε.

Είναι αποφασισμένοι να δώσουν μάχη για να ζήσουν καλύτερα.

Είναι αποφασισμένοι να ζήσουν αλλιώς.

Είναι αποφασισμένοι να κερδίσουν.

Έτσι σε αντίθεση με τα φλαμίνγκο της εισαγωγής μας που φεύγουν όταν δεν τα χωρά ο τόπος, οι νέοι και νέες της Αλβανίας ξέρουν πια ότι στη δική τους περίπτωση δεν ευθύνεται η φύση που αναγκάζονται να φύγουν από τον τόπο τους αλλά οι πολιτικές που εφαρμόζονται.

Και σε αυτές τις πολιτικές θα πάνε κόντρα μέχρι το τέλος.

Οι νέοι και νέες της Αλβανίας ήταν για χρόνια φλαμίνγκο που έφευγαν. Τώρα για πρώτη φορά είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν τη λιμνοθάλασσά τους. Λινκ στα σχόλια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους