Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🗣️«Το Πανελλήνιο ρεκόρ μου, το 2.36, απ’ το 1992 δεν ξεχνιέται, δεν ξεχνιούνται αυτές οι στιγμές.

Μάλιστα, ερχόταν μετά από ένα 2.35 που είχα κάνει 15 μέρες πριν και από ένα 2.26 που είχα κάνει ακόμα πιο πριν.

Ύψος που για πολλά χρόνια δεν είχα καταφέρει να το ξεπεράσω κι έγιναν όλα πολύ γρήγορα.

Μετά σταθεροποιήθηκα, αλλά ήταν τόσο μεγάλη η έκπληξη.

Όλοι έλεγαν ότι το 2.35 ήταν τυχαίο, αλλά με το 2.36 μετά από 15 ημέρες πραγματικά το πίστεψα και εγώ, ήταν τεράστια η χαρά! Ένιωθα ότι πετάω τότε, πραγματικά πετούσα, ξεκολλούσα και ένιωθα αυτό το κενό, την αίσθηση ότι χάνεσαι και δεν θυμάσαι, το οποίο πολλαπλασιαζόταν συνέχεια.

Όσο πιο ψηλά ανέβαινες τόσο πιο πολύ μέσα σου το μυστήριο αυτό σου έδινε και μια τεράστια ικανοποίηση, ότι είμαι καλός και νιώθω ωραία.

Συνήθως, καταλαβαίνεις ότι είσαι καλά, απ’ όταν ξεκινάς να κάνεις το άλμα.

Έχεις τόσο δυνατή εικόνα, τόσο δυνατό οραματισμό για το πώς θα γίνει όλη η προσπάθεια, ώστε ξέρεις από την αρχή ότι "τώρα το πέρασα". Καμιά φορά βέβαια έρχεται και ως έκπληξη και τότε η ικανοποίηση είναι διαφορετική, "α, δεν το περίμενα, αλλά το πέρασα", επίσης πολύ δυνατό συναίσθημα.

Στον αθλητισμό παλεύεις πολύ με τα συναισθήματά σου, είναι αυτά που σε κρατάνε, η χαρά τού να συνεχίζεις και να κάνεις (δύσκολη) προπόνηση και θυσίες.

Δεν είναι εύκολο να αντέξεις, μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι απ’ τους μεγάλους αθλητές, όταν βγαίνουμε να κάνουμε καλές επιδόσεις, είμαστε και παιδιά ταυτόχρονα, μπορεί να έχουμε και άλλα ενδιαφέροντα, οι συνομήλικοί μας είναι αλλού, εμείς καλούμαστε να μπούμε σε διαφορετική διαδικασία, αλλά οι συναθλητές μάς κρατούν, μας τραβούν σε μια άλλη κοινωνία, εκείνη του αθλητισμού». 🙏Ο Λάμπρος Παπακώστας στο AthleteStories #AthleteStories #papakostas #highjump

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους