Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει τελικά κάτι πιο αποκρουστικό από μια διοίκηση που θεωρεί ότι ο ΠΑΟΚ είναι προσωπικό της τσιφλίκι; Ναι.

Ολόκληρος ο στρατός των έμμισθων, άμισθων, πρόθυμων, αυτοδιορισμένων σωματοφυλάκων της, που έχουν αναλάβει εργολαβικά να εξαφανίσουν κάθε αντίθετη άποψη, κάθε κριτική, κάθε φωνή που δεν προσκυνάει το μεγαλείο της διοικητικής παρακμής.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειάζεσαι πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων για να δηλώσεις ΠΑΟΚ.

Όχι από την αστυνομία.

Από τους διαδικτυακούς χωροφύλακες της ΠΑΕ.

Από κάτι τύπους που έχουν μπερδέψει την αγάπη για την ομάδα με την υποχρέωση να χειροκροτούν τον εκάστοτε διαχειριστή της.

Και το καλύτερο; Όσο πιο πολύ βρομάει η κατάσταση, τόσο περισσότεροι εμφανίζονται να μας εξηγήσουν ότι μυρίζει λεβάντα.

Η σήψη πλέον δεν κρύβεται.

Απλώς απέκτησε γραφείο Τύπου, επικοινωνιακούς προστάτες και στρατό από πληκτρολόγια.

Μιλάμε για μια διοίκηση που παρουσιάζεται μονίμως ως θύμα της κυβέρνησης, του συστήματος, των σκοτεινών κέντρων και της διεθνούς συνωμοσίας, την ώρα που η ίδια καλείται να εξηγήσει τις επιλογές της για πρόσωπα με κυβερνητικές διασυνδέσεις στον οργανισμό της.

Τελικά, μας κυνηγάει η κυβέρνηση ή παίζουμε μουσικές καρέκλες με το κυβερνητικό περιβάλλον; Να ξέρουμε τουλάχιστον ποιο παραμύθι ισχύει σήμερα, γιατί έχουμε χάσει επεισόδια.

Και φυσικά, κάποτε είχαμε έναν προπονητή που για πολλούς από εμάς ήταν ο κορυφαίος στην ιστορία του συλλόγου.

Έναν άνθρωπο με προσωπικότητα, απαιτήσεις και άποψη.

Έναν άνθρωπο που δεν ήταν διακοσμητική γλάστρα στο γραφείο κανενός.

Αυτός έπρεπε να φύγει.

Γιατί εδώ δεν μας ενδιαφέρει μόνο αν ξέρεις ποδόσφαιρο.

Μας ενδιαφέρει αν ξέρεις να λες «μάλιστα». Και στη θέση του; Ένας μαθητευόμενος μάγος, με οικονομικό πακέτο που μοιάζει περισσότερο με προσφορά εκπτωτικού φυλλαδίου παρά με επένδυση πρωταθλητισμού.

Αλλά μην ανησυχείτε.

Έχουμε όραμα.

Τόσο όραμα, που χρειαζόμαστε οφθαλμίατρο για να δούμε πού ακριβώς βρίσκεται.

Ο πρόεδρος, στο μεταξύ, για μεγάλα διαστήματα έμοιαζε εξαφανισμένος από την καθημερινότητα του συλλόγου.

Και οι γνωστοί παραμυθάδες είχαν έτοιμη την εξήγηση.

Τον κυνηγούσε η Αμερική. Το ΝΑΤΟ.

Η ελληνική κυβέρνηση. Η Ευρώπη.

Λίγο ακόμη και θα μας έλεγαν ότι τον αναζητούσαν οι Εκδικητές της Marvel και η Διαγαλαξιακή Συμμαχία.

Μόνο που εμείς δεν ζητούσαμε να μας εξηγήσουν την παγκόσμια γεωπολιτική.

Ζητούσαμε να μάθουμε πού βρίσκεται το σχέδιο, πού βρίσκονται οι επενδύσεις και γιατί ο ΠΑΟΚ δείχνει να μετράει τα ευρώ με το σταγονόμετρο.

Γιατί καμιά φορά ο μεγαλύτερος εχθρός μιας ομάδας δεν βρίσκεται στην Ουάσινγκτον, στις Βρυξέλλες ή στο Μαξίμου.

Βρίσκεται στην απουσία πραγματικής επένδυσης και στην ανεξάντλητη παραγωγή δικαιολογιών.

Και πάμε στα μεταγραφικά θαύματα.

Πουλάς έναν από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε ποτέ αυτή η ομάδα για 33 εκατομμύρια και αντί να δούμε έναν ΠΑΟΚ που θα τρομάζει τους αντιπάλους του, καταλήγουμε να συζητάμε για αντικαταστάτες από τη Σερβία και για αποτιμήσεις που γεννούν περισσότερα ερωτήματα απ' όσα λύνουν.

Αν ένας ποδοσφαιριστής αξίζει δύο εκατομμύρια και παρουσιάζεται ως επένδυση έξι, κάποιος οφείλει να εξηγήσει τη διαφορά.

Εκτός αν τα υπόλοιπα τέσσερα είναι χρέωση για το περιτύλιγμα και τη φιλοσοφία της «New Era». Αλλά ποιος να ρωτήσει; Όποιος ρωτάει είναι εχθρός.

Και μετά έχουμε το θρυλικό νέο γήπεδο.

Από το 2018 χτίζουμε γήπεδο.

Όχι με τσιμέντο, σίδερα και μπετόν.

Με μακέτες, παρουσιάσεις, υποσχέσεις, δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακή χρυσόσκονη.

Σε λίγο θα γιορτάσουμε επέτειο από την πρώτη υπόσχεση και θα κόψουμε κορδέλα σε PowerPoint. Η Νέα Τούμπα έχει εξελιχθεί στο μοναδικό γήπεδο παγκοσμίως στο οποίο μπορείς να μπεις μόνο με τη φαντασία σου.

Και το αποκορύφωμα της ειρωνείας; Όταν βρέθηκε άνθρωπος διατεθειμένος να βάλει τα χρήματα για να γίνει επιτέλους το γήπεδο, αντί να συζητάμε για μπουλντόζες και θεμέλια, βρεθήκαμε να παρακολουθούμε μια μάχη εξουσίας.

Και στη μέση ο Θανάσης Κατσαρής.

Ο άνθρωπος που για δεκαετίες στάθηκε θεματοφύλακας του ΠΑΟΚ.

Ένας άνθρωπος που δεν εμφανίστηκε χθες στην Τούμπα με μια βαλίτσα υποσχέσεις και μια στρατιά επικοινωνιολόγων.

Και ξαφνικά, ο Κατσαρής έγινε το πρόβλημα; Τι περίεργη σύμπτωση! Όσο υπήρχαν μόνο μακέτες, όλα καλά.

Μόλις εμφανίστηκε η προοπτική να μπει πραγματικό χρήμα στο γήπεδο, άρχισαν οι συγκρούσεις και οι πιέσεις.

Γιατί, κύριοι, τόση πρεμούρα να φύγει από τη μέση ο Κατσαρής; Ποια σχέδια χαλούσε; Ποια πόρτα κρατούσε κλειστή; Και ποιοι βιάζονταν τόσο πολύ να πάρουν τα κλειδιά; Οι γνωστοί πρόθυμοι, οι επικοινωνιακοί σας μολοσσοί, οι αυτόκλητοι εισαγγελείς της ασπρόμαυρης νομιμοφροσύνης, έμοιαζαν ξαφνικά να έχουν βρει καινούργιο στόχο.

Εκείνον που μέχρι χθες όφειλαν να σέβονται.

Και τελικά ο Κατσαρής αποχώρησε.

Το εμπόδιο, όπως φαίνεται ότι το αντιμετωπίζατε, έπαψε να υπάρχει.

Και ο δρόμος για το επόμενο βήμα άνοιξε διάπλατα.

Ποιο είναι όμως αυτό το επόμενο βήμα; Γιατί αν είναι το γήπεδο, περιμένουμε να δούμε έργα.

Αν είναι η απόλυτη συγκέντρωση της εξουσίας, τότε τουλάχιστον σταματήστε να μας το σερβίρετε ως θυσία για το καλό του ΠΑΟΚ.

Και να ρωτήσω κάτι ακόμη; Τόσα χρόνια δεν βρίσκατε τον τρόπο να χτίσετε ένα γήπεδο.

Όταν όμως εμφανίστηκε άλλος με διάθεση να το χρηματοδοτήσει, βρέθηκε ξαφνικά όλη η απαιτούμενη ενέργεια για μια σύγκρουση εξουσίας; Τι αξιοθαύμαστη αποτελεσματικότητα! Στα μπετά καθυστέρηση οκτώ χρόνων.

Στις εσωτερικές μάχες, ταχύτητες Formula 1. Και μην τολμήσει κανείς να ρωτήσει γιατί.

Θα εμφανιστεί πάλι η αγέλη των διαδικτυακών φρουρών να του εξηγήσει ότι κάνει πόλεμο στον ΠΑΟΚ.

Όχι, κύριοι.

Πόλεμο στον ΠΑΟΚ δεν κάνει αυτός που ζητάει να μάθει γιατί δεν έγινε το γήπεδο.

Πόλεμο στην κοινή λογική κάνει όποιος απαιτεί να χειροκροτούμε τις μακέτες σαν να είναι ήδη χτισμένες κερκίδες.

Και τώρα που, όπως φαίνεται, ο δρόμος άνοιξε, δεν υπάρχουν άλλα άλλοθι. Ούτε Κατσαρής.

Ούτε εμπόδια.

Ούτε δικαιολογίες.

Ιδού η Τούμπα, ιδού και τα μπετά.

Γιατί από παραμύθια χορτάσαμε.

Και από σωτήρες που σώζουν τον ΠΑΟΚ μόνο στα δελτία Τύπου, ακόμη περισσότερο.

Και το προπονητικό; Εκεί μιλάμε για επιστημονική επανάσταση.

Εμφανίζονται δύο φαγάνες, φωτογραφίζονται σαν να ξεκίνησε η κατασκευή του Καμπ Νόου και ξαφνικά μαθαίνουμε ότι τελικά έχουμε προπονητικό και δεν μας χρειάζεται άλλο.

Τελικά τι ακριβώς χτίζουμε; Προπονητικό κέντρο ή την καριέρα του χειριστή της μπουλντόζας; Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ακούμε ήδη σενάρια για αποχωρήσεις του Ζίβκοβιτς και του Ζαφείρη.

Μακάρι να διαψευστούν.

Αλλά ποιος μπορεί πλέον να εμπιστευτεί μια διοίκηση όταν κάθε σημαντικός ποδοσφαιριστής μοιάζει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως πιθανό έσοδο; Μην ανησυχείτε όμως.

Ήρθε η NEW ERA! Με Παπαμπέκτα, Συζητίδη και όλο το επικοινωνιακό επιτελείο της νέας εποχής.

Της εποχής που, αντί να ονειρευόμαστε έναν ΠΑΟΚ πρωταγωνιστή, κινδυνεύουμε να πανηγυρίζουμε επειδή κάποιος «έσφαξε» επικοινωνιακά τον Ηρακλή στο γόνατο.

Τρομερό επίτευγμα! Από τις φιλοδοξίες για πρωταθλήματα και ευρωπαϊκές υπερβάσεις, φτάσαμε να μετράμε επιτυχίες με το αν τα βάλαμε με τον Ηρακλή και αν καταφέραμε να κρατήσουμε την τέταρτη θέση.

Πραγματικά συγκλονιστική πρόοδος.

Σε λίγο θα βγάζουμε αναμνηστικά μπλουζάκια: «ΠΑΟΚ 2026 — Κρατήσαμε την τετράδα και νηκησαμε τον αρη και τον Ηρακλή». Και μέσα σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, ξέρετε ποιος φταίει; ΕΓΩ.

Εγώ που ασκώ κριτική.

Εγώ που δεν χειροκροτώ.

Εγώ που δεν θεωρώ τον πρόεδρο αλάθητο, τη διοίκηση ιερή αγελάδα και τους επικοινωνιακούς της υπαλλήλους θεματοφύλακες της ασπρόμαυρης ψυχής.

Εγώ δεν είμαι ΠΑΟΚ.

Εγώ θέλω το κακό του ΠΑΟΚ.

Εγώ κάνω πόλεμο στον ΠΑΟΚ.

Όχι εκείνοι που οφείλουν να λογοδοτούν για όσα υπόσχονται και όσα δεν πραγματοποιούν.

Όχι εκείνοι που ζητούν πίστη χωρίς εξηγήσεις, υπομονή χωρίς όριο και χειροκρότημα χωρίς αντίκρισμα.

Ο εχθρός είναι ο φίλαθλος που τολμά να πει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Και το χειρότερο γι' αυτούς είναι ότι πλέον δεν είναι ένας.

Είναι πολλοί.

Δεν έχετε καταλάβει κάτι, κύριοι.

Ο χρόνος σας τελειώνει.

Ο κόσμος δεν τρώει άλλο κουτόχορτο.

Δεν αγοράζει άλλο παραμύθι.

Δεν εντυπωσιάζεται από τις μακέτες, τις επικοινωνιακές κορώνες και τους επαγγελματίες υπερασπιστές του αυτονόητου.

Και κυρίως, δεν μπορείτε να αντιμετωπίζετε έναν ολόκληρο λαό σαν να έχει μνήμη χρυσόψαρου. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε ο πρόεδρός του ούτε η διοίκησή του ούτε οι παρατρεχάμενοί της. Ο ΠΑΟΚ υπήρχε πριν από αυτούς και θα υπάρχει μετά από αυτούς.

Και κάτι τελευταίο.

Αν κάποτε αρκούσε να βάλετε δύο φράγκα για να σας αποθεώνουν, σήμερα πρέπει να βάλετε πενήντα δύο.

Όχι επειδή ο κόσμος έγινε αχάριστος, αλλά επειδή οι απαιτήσεις μεγάλωσαν, οι υποσχέσεις συσσωρεύτηκαν και η υπομονή εξαντλήθηκε.

Δεν γίνεται να ζητάς λατρεία πρωταθλητή και να προσφέρεις φιλοδοξίες τέταρτης θέσης.

Δεν γίνεται να πουλάς όραμα και να παραδίδεις δικαιολογίες.

Δεν γίνεται να βαφτίζεις τη στασιμότητα «νέα εποχή» και να απαιτείς από τον κόσμο να σε ευχαριστεί κιόλας.

Και, πάνω απ' όλα, δεν γίνεται να αγαπάς τον ΠΑΟΚ μόνο όταν σου εξασφαλίζει εξουσία, θέση, επιρροή ή δημόσιες σχέσεις.

Γιατί εμείς δεν αγαπήσαμε τον ΠΑΟΚ για να μας προσλάβει.

Τον αγαπήσαμε πριν από εσάς, χωρίς εσάς και θα συνεχίσουμε να τον αγαπάμε μετά από εσάς.

Το γήπεδο είναι ο καθρέφτης.

Εκεί δεν υπάρχουν πληρωμένα χειροκροτήματα που να μπορούν να κρύψουν για πάντα την πραγματικότητα.

Δεν υπάρχουν επικοινωνιακά φίλτρα, ούτε μπλοκαρίσματα, ούτε διαγραφές σχολίων, ούτε στρατιές από πρόθυμους να σου εξηγήσουν ότι το μαύρο είναι άσπρο.

Εκεί υπάρχει ο κόσμος.

Αυτός που σας ανέβασε.

Αυτός που σας στήριξε.

Αυτός που σας συγχώρεσε.

Αυτός που για χρόνια κατάπινε απογοητεύσεις επειδή πάνω απ' όλα έβαζε τον ΠΑΟΚ.

Και αυτός ο ίδιος κόσμος, όταν γεμίσει το ποτήρι, θα είναι εκείνος που θα σας ξεράσει.

Και να θυμάστε κάτι ακόμη.

Αυτός που σήμερα σας βάζει πλάτη, αύριο μπορεί να είναι ο πρώτος που θα σας ρίξει το ανάθεμα.

Γιατί η αποθέωση που χτίζεται πάνω στην προσωπολατρία δεν κρατάει για πάντα.

Και όταν γκρεμίζεται, κάνει περισσότερο θόρυβο από όλες τις μακέτες σας μαζί. Ο ΠΑΟΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΝΕΝΟΣ. ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΑΣ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους