Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στην Ιντιάνα των ΗΠΑ, καλεσμένος του Πανεπιστημίου Notre Dame, ενός από τα κορυφαία ανώτατα ιδρύματα της χώρας και το μόνο παγκοσμίως που σχεδιάζει κτήρια βασισμένα...

Πλήρες Κείμενο:

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στην Ιντιάνα των ΗΠΑ, καλεσμένος του Πανεπιστημίου Notre Dame, ενός από τα κορυφαία ανώτατα ιδρύματα της χώρας και το μόνο παγκοσμίως που σχεδιάζει κτήρια βασισμένα στη New Traditional Architecture ή επί το ελληνικότερον στη «σύγχρονη παραδοσιακή» αρχιτεκτονική.

Μαζί με την εξαιρετική ομάδα των αρχιτεκτόνων εξερευνήσαμε τη δυνατότητα δημιουργίας ενός Κέντρου Παραστατικών Τεχνών, μιας Δημοτικής Βιβλιοθήκης καθώς και ένα συνολικό σχέδιο παρέμβασης για το οποίο όμως δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα αυτή τη στιγμή.

Η εμπειρία ήταν απολαυστική- ακόμα και όταν είσαι στη δυσάρεστη θέση να είσαι εκείνος που θέτεις περιορισμούς και εξηγείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να υλοποιηθεί.

Ξέρω πως καμία φορά τέτοιου είδους σχέδια φαίνονται πολύ «οραματικά» ενίοτε και εκτός πραγματικότητας.

Όμως μετά από μια δεκαετία και πάνω που ασχολούμαι με την πολιτική και τα δημόσια πράγματα πιστεύω ακράδαντα πως δεν εμπλακήκαμε για να εξαντλούμαστε στη διαχείριση μόνο των καθημερινών πραγμάτων- τα οποία άλλωστε δεν σταματούν και ποτέ.

Κάποιες φορές πρέπει να καταπιανόμαστε και με τα «μεγάλα», εκείνα που με βεβαιότητα δεν θα τα απολαύσουμε εμείς αλλά αυτοί που θα ακολουθήσουν μετά από εμάς- και είναι μεγάλη υπόθεση να βρουν κάτι πάνω στο οποίο θα δουλέψουν.

Αυτά τα έργα αλλάζουν την πρόσληψη μιας πόλης, αυτά είναι η πραγματική παρακαταθήκη μας.

Άλλωστε όπως λέει και το παλιό κινεζικό ρητό «ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά κάτω από τα πόδια σου».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους