Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας δίσκος δύσκολος γεμάτος πίκρα, οργή, δηλητήριο και ματαιωμένες προσδοκίες. Το μουσικό αμερικάνικο όνειρο, το ιδεώδες της δόξας και της διασημότητας, την τελευταία χρονιά μιας δεκαετίας που ανύψωσε τους ροκ σταρ σε ύψη ανέγγιχτα από τους κοινούς θνητούς, αυτοκατακρίνεται, αυτοδιαμελίζεται.

Η αφέλεια και ο ρομαντισμός του “Take It Easy” και η αμφισημία του “Hotel California” είναι πλέον οριστικά παρελθόν.

Το “The Long Run” είναι ένα ειλικρινές μα ενοχλητικό μήνυμα, στρωμένο πάνω σε έξυπνες μουσικές ιδέες : τους χρωματισμούς των Felder και Walsh στις κιθάρες, ιδίως στην ικανότητα του δεύτερου να χρησιμοποιεί slide και παύσεις σε συνδυασμό με μικρά, γεμάτα ουσία σόλο, η γεμάτη κυνισμό και ειρωνεία ερμηνεία του Henley, το φωνητικό παιχνίδι στο μοίρασμα των στροφών ανάμεσα σε Frey και Henley, η ακριβής και ευέλικτη ρυθμική βάση με την προσθήκη του Timothy B. Schmidt που έφερε από τους Poco και τη φωνητική του αύρα, η συνθετική συνεισφορά από τον φίλο του γκρουπ J.D. Souther, τα σποραδικά δεύτερα φωνητικά από τον ίδιο τον Bob Seger.

Διπλωμένο, δε, σε ένα λιτό καφέ σκούρο gatefold εξώφυλλο, ο δίσκος μοιάζει με πρόσκληση σε μνημόσυνο. Ή σε μουσικό κηδειόχαρτο μιας ολόκληρης εποχής ασωτείας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους