Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μη κάνεις σκηνή τώρα, Δήμητρα. Σε βλέπουν». Αυτό μου είπε ο Στέφανος, με το ένα χέρι στο μπράτσο μου και το άλλο να κρατάει το κινητό του, λες και πιο πολύ τον ένοιαζε μην πέσει η συσκευή παρά εγώ που έτρεμα ολόκληρη.

Ήμασταν σε ένα τραπέζι αρραβώνα, σε ένα κτήμα έξω από τη Θεσσαλονίκη, με φώτα, λουλούδια, κόσμο γνωστό, και εγώ μόλις είχα διαβάσει στο κινητό του ένα μήνυμα που άνοιξε μπροστά μου κατά λάθος. «Μου λείπεις ήδη.

Χτες ήσουν φωτιά». Δεν θυμάμαι καν πώς πάγωσαν τα πόδια μου.

Θυμάμαι μόνο ότι τον κοίταξα και κατάλαβα αμέσως.

Όχι από το μήνυμα.

Από το βλέμμα του.

Όχι ενοχή. Εκνευρισμός.

Σαν να του χάλασα τη βραδιά. «Ποια είναι η Κατερίνα;» του ψιθύρισα.

Έσφιξε το σαγόνι του. «Θα μιλήσουμε σπίτι». Σπίτι.

Το σπίτι που είχαμε φτιάξει με δάνειο, με δικές μου οικονομίες από το φαρμακείο όπου δούλευα τότε, με έπιπλα που είχα διαλέξει εγώ ένα ένα, και με κουρτίνες που η μάνα μου είχε κοντύνει με τα χέρια της για να μη δώσουμε κι άλλα λεφτά.

Εκείνο το σπίτι ήταν το καμάρι του.

Όχι γιατί το αγαπούσε.

Γιατί έδειχνε ότι «τα κατάφερε». Ο Στέφανος ήταν από αυτούς τους άντρες που ζουν για το τι θα πει ο κόσμος.

Καλά ρούχα, γνωριμίες, τραπέζια, φωτογραφίες, δημόσιες σχέσεις.

Στη γειτονιά, στους φίλους, στους συγγενείς, όλοι έλεγαν πόσο ταιριαστό ζευγάρι ήμασταν. «Κούκλοι και οι δύο». «Προκομμένοι». «Παράδειγμα». Αν ήξεραν.

Στο αμάξι δεν άντεξα. «Με απατάς; Πες μου μόνο αυτό». Χτύπησε το τιμόνι με την παλάμη. «Δεν μπορώ με τις υστερίες σου!» «Υστερία είναι το μήνυμα;» «Ένα μήνυμα είδες και έβγαλες απόφαση.

Ξέρεις πόσοι μου στέλνουν; Λόγω δουλειάς, λόγω κύκλου...» Γέλασα.

Ένα γέλιο ξερό, άσχημο.

Ούτε εγώ δεν το αναγνώρισα.

Μέσα σε δύο μέρες έμαθα όσα δεν είχα το κουράγιο να δω δύο χρόνια.

Δεν ήταν μία φορά.

Δεν ήταν μία γυναίκα.

Ήταν ψέματα, σβησμένες συνομιλίες, δήθεν επαγγελματικά ταξίδια στην Αθήνα, λογαριασμοί σε ξενοδοχεία, ένα ολόκληρο παράλληλο έργο.

Και το χειρότερο; Το ήξεραν κάποιοι.

Όχι όλα, αλλά υποψιάζονταν.

Και δεν μου είπε κανείς τίποτα, για να μη «χαλάσει το σπίτι». Όταν τον ρώτησα ξανά, το παραδέχτηκε μισά. «Έγιναν κάποιες βλακείες.

Αλλά μην το κάνεις θέμα.

Θα γελάει ο κόσμος». Εκεί έσπασα.

Όχι για τις άλλες.

Όχι μόνο.

Έσπασα γιατί κατάλαβα ότι για εκείνον ήμουν μέρος της εικόνας.

Η σωστή γυναίκα δίπλα του.

Το ήσυχο πρόσωπο στις οικογενειακές φωτογραφίες.

Η νοικοκυρά που χαμογελάει, ενώ μέσα της σαπίζει.

Γύρισα στη μάνα μου με μια βαλίτσα και με μάτια πρησμένα.

Άνοιξε την πόρτα, με κοίταξε μια στιγμή και δεν με ρώτησε τίποτα.

Μόνο είπε: «Έλα μέσα, κορίτσι μου.

Πρώτα θα κοιμηθείς». Αυτή η φράση με λύγισε πιο πολύ απ’ όλα. 👇 Η συνέχεια της ιστορίας σε περιμένει στα σχόλια 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους