[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

‼️ Ο ιδιοκτήτης του μικροκαταστήματος στη Νις με τα συλλεκτικά είδη μίλησε σε δημοσιογράφο για ότι συνέβη. Είπε ότι οι κάμερες έδειξαν την επίθεση που δέχτηκε όχι όμως όλους αυτούς που έσπευσαν δίπλα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

‼️ Ο ιδιοκτήτης του μικροκαταστήματος στη Νις με τα συλλεκτικά είδη μίλησε σε δημοσιογράφο για ότι συνέβη.

Είπε ότι οι κάμερες έδειξαν την επίθεση που δέχτηκε όχι όμως όλους αυτούς που έσπευσαν δίπλα του να τον προασπίζουν ενάντια σε όσους προχωρούσαν σε βανδαλισμούς ενώ εξέφρασε τη στήριξή του στις κινητοποιήσεις λέγοντας τα εξής: ⚠️ "Κατανοώ απόλυτα τις ανησυχίες της νεολαίας —όχι εκείνες των ταραχοποιών, για τους οποίους δεν νιώθω καμία ενσυναίσθηση—, αλλά εκείνες μιας απογοητευμένης γενιάς που μεγαλώνει με την αγωνία της κλιματικής αλλαγής, που βλέπει τα κοινωνικά της δικαιώματα να διαβρώνονται, που αναρωτιέται για το μέλλον της, τη σύνταξή της ή τις άδειες μετ' αποδοχών, και που διαπιστώνει την υποχώρηση βασικών υπηρεσιών όπως ο οικογενειακός προγραμματισμός σε ορισμένες περιοχές.

Το να κατεβαίνει αυτή η νεολαία στον δρόμο είναι ένα θεμελιώδες και απαραίτητο δικαίωμα που πρέπει να προστατευθεί.

Η πραγματική δυσκολία έγκειται στη διαχείριση των εκτροπών, πόσο μάλλον όταν δεν επρόκειτο καν για μια αυθόρμητη παρέκκλιση της διαδήλωσης, αλλά για προμελετημένες ενέργειες από ομάδες συντονισμένες στο Snapchat." ‼️ Όλες οι δηλώσεις του: ▪️ Είναι μια σύμπτωση περιστάσεων.

Η αφίσα βρισκόταν εκεί ανέκαθεν, και απλώς έσπασαν το τζάμι όπου βρισκόταν αυτή.

Αν είχαν σπάσει το άλλο, δεν θα υπήρχε τίποτα δίπλα και ο αντίκτυπος αναμφίβολα δεν θα ήταν ο ίδιος.

Σωματικά, είμαι καλά: πολύ λίγοι μικροτραυματισμοί, μερικές γρατζουνιές, ένα διάστρεμμα, αλλά συνολικά όλα είναι καλά.

Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα εντελώς.

Δεν είναι θέμα υπερήρωα, και άλλωστε δεν είναι θέμα θάρρους — είναι κυρίως πολλή ασυνειδησία.

Εκείνη τη στιγμή, δεν υπολογίζεις τα πράγματα. ▪️ Ξέρω ότι η σύντροφός μου ήταν βαθιά σοκαρισμένη· είχε δάκρυα στα μάτια, δεν ένιωθε καθόλου καλά και με εκλιπαρούσε να φύγουμε.

Δεχτήκαμε κάθε είδους βλήματα — ανακατεμένα πορτοκάλια, πέτρες που αποφεύχθηκαν στο τσακ... Αλλά το πιο απογοητευτικό ήταν να βλέπεις ανθρώπους να γελούν με αυτό που συνέβαινε.

Εκείνη τη στιγμή ήταν που λύγισα και στάθηκα στη μέση, παρόλο που αναμφίβολα δεν ήταν πολύ συνετό. ▪️ Εκείνο το Σάββατο, ήμουν επίσημα σε άδεια.

Αλλά όταν ξέσπασαν οι εντάσεις, έλαβα μηνύματα από την ομάδα μου που με προειδοποιούσαν ότι η κατάσταση εκτροχιαζόταν.

Εκείνη τη στιγμή, παρακολουθούσα τις ειδήσεις ζωντανά στην τηλεόραση στο σπίτι μου, και οι εικόνες φαίνονταν μάλλον ήρεμες.

Τότε ήταν που ένας πρώην υπάλληλος μου τηλεφώνησε για να μου πει: «Μπήκαν στο μαγαζί, τα σπάνε όλα». Εκείνη τη στιγμή, οι υπάλληλοί μου είχαν ήδη φύγει αλλά δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί τους, αγνοούσα εντελώς αν είχαν δεχθεί επίθεση.

Κατέβηκα αμέσως.

Φτάνοντας στο σημείο, είδα όλο τον κόσμο να σπάει και να λεηλατεί.

Αρχικά, έμεινα εκεί, λίγο σαστισμένος, λέγοντας στον εαυτό μου ότι η προστασία του εξοπλισμού δεν άξιζε το ρίσκο της ζωής μου. ▪️ Και μετά, λύγισα.

Είναι το εργαλείο της δουλειάς μου, ένα μέρος όπου περνάω οκτώ με δέκα ώρες την ημέρα.

Το να βλέπω άτομα να χαχανίζουν μπροστά σε αυτή την καταστροφή μού ήταν αφόρητο.

Μπαίνοντας στη μέση της σπασμένης βιτρίνας, ήξερα ότι έπαιρνα ένα τεράστιο ρίσκο απέναντι στη βία, αλλά εκτέθηκα σε αυτό.

Με τη γυναίκα μου δεχτήκαμε ρίψεις διαφόρων αντικειμένων· απέφυγα για λίγα εκατοστά ένα βότσαλο που εκτοξεύτηκε προς το κεφάλι μου.

Αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ελπίζεις απλώς να προκαλέσεις ένα ηλεκτροσόκ, να κάνεις τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι υπάρχουν ανθρώπινα όντα πίσω από αυτούς τους τοίχους, ότι δεν είναι απλώς μια ανώνυμη πρόσοψη, αλλά ένας πραγματικός χώρος ζωής.

Η πλειονότητα των πελατών μας είναι οικογένειες με παιδιά, είναι μια πολύ φιλική επιχείρηση της γειτονιάς.

Πολλοί γονείς μάλιστα μου εξέφρασαν την υποστήριξή τους, υπενθυμίζοντάς μου τις συνήθειές τους στο μαγαζί μας.

Ενστικτωδώς, αρνούμουν το κατάστημά μας να περιοριστεί σε εικόνες ερήμωσης και συντριμμιών στο έδαφος. ▪️ Ευτυχώς, καλοπροαίρετοι άνθρωποι ήρθαν στο πλευρό μου για να με υποστηρίξουν και να μου συμπαρασταθούν.

Δεν είναι απαραίτητα αυτές οι σκηνές αλληλοβοήθειας που συγκρατούν οι κάμερες, αλλά δεν έμεινα μόνος εναντίον όλων για πολύ.

Από την άλλη πλευρά, νιώθω λίγο αμήχανα με όλη αυτή την προσοχή των μέσων ενημέρωσης που είναι στραμμένη πάνω μου: απλώς βρισκόμουν εκεί, την ώρα που τόσοι άλλοι έμποροι και επαγγελματίες της γειτονιάς υπέστησαν βαριές ζημιές — το κατάστημα αθλητικών ειδών, το καπνοπωλείο λίγο πιο πάνω, μίνι μάρκετ που λεηλατήθηκαν μέχρι και τις εξάδες νερού.

Ήταν καθαρά απρόκλητη καταστροφή. ▪️ Αυτό που με θλίβει βαθιά είναι ότι αυτές οι βιαιότητες επισκιάζουν πλήρως τα αρχικά κίνητρα της ημέρας.

Όταν πέρασε η επίσημη πορεία —με τους φοιτητές, τους γονείς, τις μητέρες οικογενειών—, όλα κύλησαν μέσα σε ηρεμία, χαρά και καλή διάθεση.

Οι εικόνες το αποδεικνύουν: όταν οι διαδηλωτές περνούσαν μπροστά από το κατάστημά μου, κανείς δεν προσπαθούσε να βανδαλίσει το παραμικρό.

Μόνο μερικά άτομα χτυπούσαν τα τζάμια για να κατοπτεύσουν τον χώρο εκ των προτέρων.

Οι καταστροφές διαπράχθηκαν στο περιθώριο της συγκέντρωσης. ▪️ Κατανοώ απόλυτα τις ανησυχίες της νεολαίας —όχι εκείνες των ταραχοποιών, για τους οποίους δεν νιώθω καμία ενσυναίσθηση—, αλλά εκείνες μιας απογοητευμένης γενιάς που μεγαλώνει με την αγωνία της κλιματικής αλλαγής, που βλέπει τα κοινωνικά της δικαιώματα να διαβρώνονται, που αναρωτιέται για το μέλλον της, τη σύνταξή της ή τις άδειες μετ' αποδοχών, και που διαπιστώνει την υποχώρηση βασικών υπηρεσιών όπως ο οικογενειακός προγραμματισμός σε ορισμένες περιοχές.

Το να κατεβαίνει αυτή η νεολαία στον δρόμο είναι ένα θεμελιώδες και απαραίτητο δικαίωμα που πρέπει να προστατευθεί.

Η πραγματική δυσκολία έγκειται στη διαχείριση των εκτροπών, πόσο μάλλον όταν δεν επρόκειτο καν για μια αυθόρμητη παρέκκλιση της διαδήλωσης, αλλά για προμελετημένες ενέργειες από ομάδες συντονισμένες στο Snapchat.

Στις έξι ή επτά ώρες που πέρασα μπροστά από τη βιτρίνα μου, δεν άκουσα ούτε ένα σύνθημα, ούτε την παραμικρή πολιτική διεκδίκηση: υπήρχαν μόνο προσβολές, περιφρόνηση και συνένοχα γέλια. Ήταν καταστροφή για την απλή ευχαρίστηση της καταστροφής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences