Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιους βολεύει ένας νέος Δεκέμβρης του 2008; Κάθε φορά που συζητάμε για πορείες και απεργίες, μετά από τόσες δεκαετίες, στο μυαλό των πολιτών λειτουργούν κάποια στερεότυπα.

Παράλληλα, με την πάροδο των χρόνων εξασθενούν κάποια χαρακτηριστικά των κινητοποιήσεων.

Ο λαός βαρέθηκε τη συχνότητά τους, την καπηλεία τους από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ενώ παράλληλα απογοητεύτηκε από την τροπή που λαμβάνουν οι κινητοποιήσεις όταν εισχωρούν σε αυτές οι λεγόμενοι «μπαχαλάκηδες» οι οποίοι για πολλούς αποτελούν τα αμορτισέρ και το μακρύ χέρι του συστήματος.

Είναι γεγονός ότι την τελευταία εικοσαετία, οι μεγάλες παλλαϊκές κινητοποιήσεις αφορούσαν πολύ σημαντικά θέματα.

Θυμίζω: 1) τις κινητοποιήσεις του 2010 για τα μνημόνια και τα οικονομικά μέτρα που ήθελε να περάσει το ΠΑΣΟΚ με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, οι οποίες ατόνισαν μετά τον εμπρησμό της Marfin από αριστερές γκρούπες και τον θάνατο τεσσάρων αθώων ψυχών. 2) Το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στο Σύνταγμα εναντίον του ξεπουλήματος της Μακεδονίας που έληξε όταν κάποιοι μαυροφορεμένοι κουκουλοφόροι ξεκίνησαν αψιμαχίες με τους αστυνομικούς που βρήκαν ευκαιρία να πνίξουν την πλατεία με χημικά και να διαλύσουν το πλήθος.

Τέλος, 3) τις μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα για την απόδοση δικαιοσύνης στο θέμα των Τεμπών.

Τρεις διαφορετικές κινητοποιήσεις, αλλά και οι τρεις με θέματα που αφορούν στον πυρήνα του έθνους και της πατρίδας.

Κοινωνική δικαιοσύνη και χειραφέτηση από κάθε είδους κηδεμονίες, εθνικά δίκαια και υπεράσπιση της πατρίδας και τέλος απονομή δικαιοσύνης.

Εξαίρεση σε όλα αποτέλεσαν οι κινητοποιήσεις και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα το 2008, μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Οι διαδηλώσεις αυτές προκάλεσαν σοβαρά επεισόδια σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

Κυρίως όμως στην Αθήνα, προκλήθηκαν λεηλασίες και καταστροφές, ιδιαίτερα στους μικρομεσαίους καταστηματάρχες του κέντρου, πολλοί από τους οποίους δεν ορθοπόδησαν ποτέ και αναγκάστηκαν μετά απ’ αυτά να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους.

Οι κινητοποιήσεις του 2008 ξεκίνησαν ως αντίδραση για τον χαμό ενός νέου παιδιού, αλλά εξελίχτηκαν σε μια μηδενιστική παράκρουση.

Η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε, υποκινούμενη για ακόμα μια φορά από γνωστούς – γνωστούς (και όχι αγνώστους), δεν είχε κάποιο θετικό αίτημα.

Δεν είχε ένα σαφές, συγκροτημένο πολιτικό πρόταγμα ή ακόμα ένα ενιαίο πλαίσιο διεκδίκησης.

Εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε ότι ήταν απλά μια έκρηξη τυφλής οργής, απαξίωσης των πάντων και καθολικής αμφισβήτησης των θεσμών.

Μια νεολαία που έχει εθιστεί, σε μεγάλο βαθμό και έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στις αξίες του υπερκαταναλωτισμού, του γρήγορου κέρδους, του ναρκισσισμού και του άκρατου ατομικισμού, δεν μπορούσε να δει πιο πέρα από μια μηδενιστική επανάσταση, δηλαδή μια επανάσταση χωρίς όραμα, άρα μια καταδικασμένη επανάσταση.

Γι’ αυτό και η επιθυμία των νέων που συμμετείχαν στα επεισόδια ήταν απλά η τυφλή καταστροφή σαν να συμμετέχουν σε κάποιο βιντεοπαιχνίδι που σκοπός του πρωταγωνιστή είναι να καταστρέψει, να λεηλατήσει και να σκοτώσει τον αντίπαλο.

Αν δε, σκεφτούμε τι έφερε πολιτικά ως αποτέλεσμα ο Δεκέμβρης του ΄08, θα θυμηθούμε ότι ήταν η ιδεολογική μήτρα του ΣΥΡΙΖΑ και η αφετηρία για την πολιτική άνοδό του.

Παράλληλα, με κοινωνιολογικούς όρους, ήταν μια στιγμή απότομης επιτάχυνσης της αποδιοργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας, ενώ αποτέλεσε και συνέχεια της προσπάθειας και της τάσης, προερχόμενης από τον χώρο της Αριστεράς, αποδόμησης των ελληνικών ταυτοτικών στοιχείων και των παραδοσιακών θεσμών.

Δηλαδή, ενός εθνομηδενισμού που κυριάρχησε μέχρι πριν λίγα χρόνια.

Έτσι, ο τρόπος αντίδρασης της νεολαίας που συμμετείχε στα «Δεκεμβριανά του ΄08» και οι ταραχές που προκλήθηκαν, εξέφρασαν αυτή ακριβώς την πολυεπίπεδη κρίση της μεταπολίτευσης, αλλά κυρίως την αξιακή και πνευματική κρίση.

Όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, σε τέτοιες καταστάσεις βρίσκουν ευκαιρία να ανθίσουν όλα τα «μπουμπούκια» που επενδύουν στη γενική διάλυση, από οργανωμένες ομάδες βίας και παραβατικά ή λούμπεν στοιχεία, έως ποινικοί και κάθε είδους πολιτικολογούντες αντιεξουσιαστές, της γενικότερης αποδόμησης και της προσδοκίας του γκρεμού και της καταστροφής.

Μπορεί η αναδρομή να φαίνεται κουραστική αλλά είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε αυτά που βλέπουμε να έρχονται.

Τα επεισόδια που γίνονται στη Γαλλία και σε άλλες χώρες, ξεκίνησαν ως αντίδραση εκπαιδευτικών και φοιτητών για τις ελλείψεις καθηγητών, τις ανεπαρκείς εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, την υποβάθμιση των συνθηκών μάθησης και τις οικονομικές ανισότητες.

Αυτά τα δίκαια αιτήματα, όπως γίνεται συνήθως, καπηλεύτηκαν συγκεκριμένες πολιτικές γκρούπες και με εκτελεστικό βραχίονα τα παιδιά μεταναστών (να σημειώσουμε ακόμα και δεύτερης και τρίτης γενιάς) προχώρησαν σε καταστροφές και λεηλασίες, ακόμα και εμβληματικών κτιρίων εκατοντάδων ετών.

Αυτά τα επεισόδια εκμεταλλεύτηκε ο Μακρόν και τα Μέσα Ενημέρωσης και η εικόνα που πέρασε προς τα έξω ήταν αυτή της «μπαχαλοποίησης» των αντιδράσεων, οπότε η πραγματική αντίδραση και τα ουσιαστικά αιτήματα αυτών που ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις, όχι απλά αμαυρώθηκαν, αλλά εξαφανίστηκαν.

Και μπορεί να φαίνεται ότι ο Μακρόν έρχεται σε πολύ δύσκολη θέση λόγω των αντιδράσεων, αλλά τώρα, για να μην καταλυθεί το κράτος, θα λειτουργήσουν τα αντανακλαστικά, τουλάχιστον πιο συντηρητικών πολιτών και θα απαιτήσουν την κρατική αντίδραση στην ωμή βία της συμμαχίας αριστερών και μεταναστών.

Ας έρθουμε τώρα στα δικά μας.

Έχουν εξαγγελθεί για σήμερα Τρίτη πανελλαδικές κινητοποιήσεις φοιτητών, μαθητών και εκπαιδευτών για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας και συλλαλητήρια για αύριο Τετάρτη, στις 3 μεγάλες πόλεις της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα) και πανελλαδική πανεκπαιδευτική απεργία.

Ήδη, η ατμόσφαιρα έχει αρχίσει να μυρίζει μπαρούτι.

Από τη μια οι γνωστοί – γνωστοί φαίνεται να οργανώνονται ήδη για να προκαλέσουν επεισόδια, όπως προκύπτει ακόμα και από ύποπτα καλέσματα που γίνονται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και από την άλλη ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης προειδοποιεί ότι, αν κάποιοι επιδιώξουν να αμαυρώσουν τις συγκεντρώσεις με επεισόδια, θα υπάρξουν αυστηρές κυρώσεις.

Κάποιοι ορέγονται, τα επεισόδια που βλέπουμε στην Γαλλία και σε άλλες χώρες, να τα εισάγουν και στη χώρα μας.

Παράλληλα, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να τρίψει τα χέρια της γιατί μέσα απ’ όλα αυτά μπορεί να της δοθεί μια ευκαιρία να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της παίζοντας με το δίπολο μπάχαλο και καταστροφή – κράτος και καταστολή.

Μια κυβέρνηση που καταρρέει από τα πολυποίκιλα σκάνδαλα, τις συνέπειες της εφαρμογή της woke ατζέντας, την συνέχιση της καταστροφής της μικρομεσαίας τάξης, την συνέχιση της προδοσίας των Πρεσπών, την ανυπαρξία της στην πραγματική αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και της καταστροφής της υπαίθρου αλλά και του πρωτογενούς τομέα.

Γι’ αυτό, ψάχνει από κάπου να πιαστεί για να μην πέσει κάτω από το 20% και εξαϋλωθεί, γνωρίζοντας όμως ότι τώρα το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και οι ψηφοφόροι της την έχουν αποχαιρετήσει οριστικά.

Απέναντι σε αυτές τις συμπληγάδες, φαίνεται ήδη από τώρα, πριν ξεκινήσουν, ότι οι κινητοποιήσεις για τα δίκαια αιτήματα φοιτητών και εκπαιδευτικών θα θαφτούν από τους επιτήδειους ιδεοληπτικούς και τους κυβερνητικούς που λειτουργούν μόνο με γνώμονα το μικροκομματικό τους συμφέρον και δεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματα της κοινωνίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, αν και προφανώς ελπίζουμε για το αντίθετο, δεν θα καταφέρουν να αναδειχθούν ούτε οι εγκληματικοί κυβερνητικοί χειρισμοί για τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια.

Κάποια δεδομένα, μας κάνουν να είμαστε πολύ προβληματισμένοι για αυτά που απευχόμαστε να συμβούν.

Σήμερα διαβάζουμε πάλι για εκατοντάδες αφίξεις λαθρομεταναστών μέσα σε λίγες ώρες, όπως γίνεται κατά κόρον εδώ και καιρό.

Αν συνυπολογίσουμε τον τεράστιο αριθμό από λαθρομετανάστες που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι στους δρόμους των πόλεων, καταλαβαίνουμε ότι μια τέτοιου είδους «εξέγερση» μπορεί να πάρει τροπή που ούτε φανταζόμαστε.

Ας σκεφτούμε μόνο ότι τα επεισόδια στη Γαλλία τα προκαλούν κυρίως μετανάστες που είναι Γάλλοι πολίτες, άρα θεωρητικά «ελεγχόμενοι». Φανταστείτε με ποιον τρόπο θα λειτουργήσουν σε παρόμοια κατάσταση οι λαθρομετανάστες που δεν είναι «χαρτογραφημένοι» και δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Σε όλα αυτά μην ξεχνάμε το έντονο εμφυλιοπολεμικό κλίμα που κάποιοι προσπαθούν να συντηρούν, ορμώμενοι είτε από τις σκουριασμένες ιδεολογίες τους, είτε από τα μικροκομματικά τους συμφέροντα.

Προειδοποιούμε τόσο την κυβέρνηση, όσο και τους παρακρατικούς (αντι)εξουσιαστές, να απομακρύνουν κάθε σκέψη για δημιουργία τεχνητής κρίσης για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της κυβέρνησης ή για να βρουν ευκαιρία οι άσπονδοι φίλοι μας, ντόπιοι και ξένοι, να βλάψουν την πατρίδα μας.

Καλούμε τους διοργανωτές να περιφρουρήσουν οι ίδιοι τις κινητοποιήσεις, ώστε να μην υποβαθμιστεί ο αμιγώς πολιτικός χαρακτήρας των κινητοποιήσεων, να αναδειχθούν τα δίκαια αιτήματά τους και να καταδειχθεί η καταστρεπτική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας για τον λαό και το έθνος μας. Η ΝΙΚΗ εκφράζει τη στήριξή της στους δίκαιους αγώνες των μαθητών, των φοιτητών και των εκπαιδευτικών.

Γι’ αυτό ζητάμε: Τη στελέχωση όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων με μόνιμο προσωπικό και αξιοπρεπείς αμοιβές.

Την εκπόνηση και υλοποίηση ενός εθνικού σχεδίου αναβάθμισης των σχολικών υποδομών.

Την παροχή πλήρων εργασιακών δικαιωμάτων στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς.

Την αποστολή πλήρους και αξιολογημένου διδακτικού υλικού στα σχολεία για τα παιδιά μας που να προάγει την ελληνική παιδεία και να μην γίνεται μηχανισμός αντεθνικής προπαγάνδας.

Χρειάζεται να γίνει κατανοητό, ότι οποιοδήποτε αίτημα των πολιτών, για να έχει στόχευση, πρέπει να συνδέει το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Αλλιώς, είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Ας θέσουμε τα προβλήματα και τα αιτήματα της κοινωνίας στην σωστή τους διάσταση και ας τα διεκδικήσουμε με σωστό τρόπο ώστε να πετύχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Παναγιώτης Κωστόπουλος Μέλος του Διαρκούς Βουλευτηρίου του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος «ΝΙΚΗ»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους