Διαβάζω αναλύσεις για τα επεισόδια στη Γαλλία από ανθρώπους που δεν ξέρουν καν που πέφτει η πλατεία της Βαστίλλης-μήπως δίπλα στο μπατακλαν και στο κανάλι του Σεν Μαρταν, όπου είναι τα στέκια των...
Διαβάζω αναλύσεις για τα επεισόδια στη Γαλλία από ανθρώπους που δεν ξέρουν καν που πέφτει η πλατεία της Βαστίλλης-μήπως δίπλα στο μπατακλαν και στο κανάλι του Σεν Μαρταν, όπου είναι τα στέκια των νέων, οι οποίοι ξέρουν καλά τι σημαίνει δίνω το αίμα μου και εξεγείρομαι;-ούτε τι σημαίνει παράδοση ανατροπής στη Γαλλία, μια χώρα όπου η πλήρης κοινωνική αποσάρθρωση και διάλυση κρυβοταν μέχρι πρότινος πίσω από τις αστραφτερές βιτρίνες της αβενου μοντεν και των τουριστικών αμπαλάζ τύπου Εμιλι, από όπου φροντίζει να κάνει cameo η κυρία Μακρον-η μόνη σοβαρή παρέμβαση που έχει κάνει μέχρι τώρα.
Το εξοργιστικό διάγγελμα του Γάλλου προέδρου απλώς δικαιολογεί, για μια ακόμα φορά, τη γενικευμένη οργή σε ενα κράτος που βιώνει πρωτοφανή κρίση με ένα τεράστιο χρέος, εξαθλιωμένες δημόσιες δομές, μηδέν κοινωνική συνοχή και πολλαπλά αδιέξοδα, που οι περισσότεροι απλώς αγνοούν.
Όσοι, επομένως, νομίζουν ότι οι Λε κασερ-οι λεγόμενοι μπαχαλακηδες-είναι το μόνο πρόβλημα είναι απλώς βαθιά νυχτωμένοι την ώρα που ξημερώνει μια άκρως σκοτεινή μέρα σε όλη την Ευρώπη-και φοβάμαι ότι το μαύρο γάλα της αυγής θα το πίνουμε σε λίγο όλοι.
Η φωτό μου είναι απέναντι από το Petit Cambodge, λίγες ώρες μετά το χτύπημα.
Το σύνθημα στον τοίχο γράφει «Ακόμα και τα Πόκεμον ξέρουν ότι η εποχή μας είναι θλιβερή». Κάτι περισσότερο από εμάς ξέρουν οι νέοι.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους