Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λέμε την αλήθεια, στον πνευματικό μας; Λέμε όλη την αλήθεια, στον πνευματικό μας; Η εξομολόγηση, δεν είναι δικαστήριο, αλλά θεραπευτήριο ψυχών.

Αγαπητοί μου αδελφοί, Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα, που απασχολούν πολλούς χριστιανούς, είναι το εξής: Πρέπει να λέμε, όλη την αλήθεια στον πνευματικό μας; Ακόμη, και εκείνα που ντρεπόμαστε, που μας πληγώνουν, που φοβόμαστε να ομολογήσουμε; Η απάντηση είναι απλή, αλλά βαθιά πνευματική: Ναι, να λέμε την αλήθεια.

Όχι γιατί ο Θεός, δεν γνωρίζει τις αμαρτίες μας, αλλά γιατί εμείς, έχουμε ανάγκη να τις αναγνωρίσουμε, και να τις αφήσουμε, στα χέρια Του. Ο Θεός, γνωρίζει την καρδιά μας, πριν ακόμη ανοίξουμε το στόμα μας.

Γνωρίζει τις πτώσεις, τις αδυναμίες, τους φόβους, και τις πληγές μας.

Δεν εκπλήσσεται από τα λάθη μας, ούτε παύει, να μας αγαπά εξαιτίας τους.

Εκείνο, που περιμένει από εμάς, είναι η ειλικρινής μετάνοια. 1. Γιατί φοβόμαστε να πούμε την αλήθεια; Πολλές φορές, πλησιάζουμε το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, με φόβο, και ντροπή. Σκεφτόμαστε: Τι θα πει ο πνευματικός μου για μένα; Μήπως με απορρίψει; Μήπως αλλάξει γνώμη, για το πρόσωπό μου; Πώς να ομολογήσω, κάτι τόσο δύσκολο; Αδελφοί μου, ας θυμόμαστε, κάτι πολύ σημαντικό.

Ο πνευματικός, δεν βρίσκεται εκεί, για να μας καταδικάσει.

Βρίσκεται εκεί, για να μας βοηθήσει, να επιστρέψουμε στον Χριστό.

Δεν είναι ένας άνθρωπος, που κάθεται απέναντί μας, για να μετρήσει τα σφάλματά μας.

Είναι ένας συνάνθρωπός μας, με τις δικές του αδυναμίες, που έχει λάβει, από την Εκκλησία, την ευθύνη να διακονεί, το μυστήριο της μετανοίας.

Και πάνω απ' όλα, ο αληθινός πνευματικός, οφείλει να έχει, καρδιά πατρική, γεμάτη διάκριση, υπομονή, και αγάπη. 2. Όταν κρύβουμε την αλήθεια, πληγώνουμε περισσότερο την ψυχή μας Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο, που πηγαίνει στον γιατρό επειδή πονάει.

Ο γιατρός, τον ρωτά πού πονάει, αλλά εκείνος, από ντροπή, αποκρύπτει το πραγματικό του πρόβλημα.

Πώς θα μπορέσει ο γιατρός, να τον βοηθήσει σωστά; Κάτι ανάλογο συμβαίνει, και στην πνευματική ζωή.

Όταν αποσιωπούμε, σκόπιμα μια αμαρτία, από φόβο, ή ντροπή, στερούμε από τον εαυτό μας τη δυνατότητα, να την αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνεια.

Δεν χρειάζεται, να περιγράφουμε περιττές λεπτομέρειες, ούτε να αναζητούμε με αγωνία, κάθε μικρό λογισμό.

Χρειάζεται όμως, να μην παραποιούμε, συνειδητά την αλήθεια. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, μάς υπενθυμίζει: Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν. (Α΄ Ιω. 1,8). Δηλαδή, αν ισχυριστούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας.

Η αρχή της θεραπείας είναι να αναγνωρίσουμε με ταπείνωση, ότι έχουμε ανάγκη, το έλεος του Θεού. 3. Ο πνευματικός, δεν αντικαθιστά τον Χριστό.

Αυτό είναι κάτι, που πρέπει να το κατανοήσουμε βαθιά.

Δεν εξομολογούμαστε, για να ικανοποιήσουμε τον πνευματικό μας.

Δεν μετανοούμε, για να μας επαινέσει ένας άνθρωπος.

Εξομολογούμαστε ενώπιον του Χριστού, με την παρουσία, και τη διακονία του πνευματικού. Ο Χριστός είναι Εκείνος, που συγχωρεί, θεραπεύει, και ανακαινίζει, την ψυχή.

Ο πνευματικός είναι, μάρτυρας της μετανοίας μας, συμπαραστάτης, και οδηγός στην πνευματική μας πορεία.

Γι' αυτό, και η σχέση με τον πνευματικό, δεν πρέπει να στηρίζεται, στον τρόμο, στην εξάρτηση, ή στην τυφλή υποταγή, αλλά στην εμπιστοσύνη, στην ελευθερία, και στον αμοιβαίο σεβασμό. 4. Κι αν ντρεπόμαστε πολύ; Αγαπητοί μου, Υπάρχουν άνθρωποι, που κουβαλούν μέσα τους μυστικά, ενοχές, και πληγές, πολλών ετών.

Κάποιοι, θέλουν να μιλήσουν, αλλά δεν βρίσκουν τη δύναμη.

Σε αυτούς, θα ήθελα να πω, με πολλή πατρική αγάπη: Παιδί μου, μη φοβάσαι να πεις την αλήθεια. Ο Χριστός δεν περιμένει, να εμφανιστείς μπροστά Του τέλειος.

Περιμένει, να Του ανοίξεις την καρδιά σου.

Αν δυσκολεύεσαι, μπορείς να πεις στον πνευματικό σου: Πάτερ, υπάρχει κάτι που με βαραίνει πολύ, αλλά ντρέπομαι, και δεν ξέρω, πώς να σας το πω. Βοηθήστε με. Αυτή η μικρή φράση, μπορεί να γίνει η αρχή, μιας μεγάλης πνευματικής ελευθερίας.

Αν κάποιος, έχει τραυματικές εμπειρίες, ή δυσκολεύεται να μιλήσει, για όσα έχει υποστεί, δεν χρειάζεται να πιέζεται, να αφηγηθεί περισσότερα, απ' όσα αντέχει.

Η πνευματική φροντίδα, απαιτεί λεπτότητα, ασφάλεια, και σεβασμό. 5. Η αληθινή εξομολόγηση, δεν τελειώνει στο πετραχήλι Η μετάνοια δεν είναι απλώς, να πούμε μερικές αμαρτίες, και να επιστρέψουμε αμετάβλητοι, στις ίδιες συνήθειες.

Είναι, να επιθυμήσουμε, να αλλάξουμε.

Να ζητήσουμε συγγνώμη, όταν αδικούμε.

Να διορθώσουμε, όσο μπορούμε, το κακό που προκαλέσαμε.

Να προσπαθήσουμε, να γίνουμε πιο ταπεινοί, πιο ειλικρινείς, πιο επιεικείς, με τους άλλους.

Δεν σημαίνει, ότι δεν θα ξαναπέσουμε ποτέ.

Σημαίνει, ότι δεν θα πάψουμε, να σηκωνόμαστε, με τη βοήθεια του Θεού.

Και ας θυμόμαστε, τον άσωτο υιό.

Ο πατέρας του, δεν περίμενε να ακούσει, μια τέλεια απολογία.

Έτρεξε να τον αγκαλιάσει, μόλις τον είδε να επιστρέφει.

Αυτή είναι η εικόνα, της πατρικής αγάπης του Θεού. 6. Ένα μήνυμα, και προς εμάς τους πνευματικούς Ας μου επιτραπεί, αδελφοί μου, και μια σκέψη για όλους εμάς, που έχουμε την ευθύνη, της πνευματικής καθοδηγήσεως.

Όταν ένας άνθρωπος, έρχεται στο εξομολογητήριο, και μας εμπιστεύεται, όσα δεν έχει τολμήσει, να πει σε κανέναν, κρατούμε μπροστά μας, μια ψυχή πολύτιμη στα μάτια του Θεού.

Δεν έχουμε δικαίωμα, να την εξευτελίσουμε, να την τρομοκρατήσουμε, ή να χρησιμοποιήσουμε, την εξουσία της διακονίας μας, για να την πληγώσουμε.

Έχουμε χρέος, να ακούμε με διάκριση, να διαφυλάσσουμε, το απόρρητο της εξομολογήσεως, και να αντιμετωπίζουμε, κάθε άνθρωπο με σεβασμό.

Το πετραχήλι, δεν πρέπει να γίνεται βάρος, που συνθλίβει την ψυχή, αλλά σημείο της πατρικής αγκαλιάς της Εκκλησίας.

Η αλήθεια πρέπει, να συνοδεύεται από αγάπη, και η αγάπη από αλήθεια. Επίλογος, Παιδί μου, μη φοβάσαι την αλήθεια.

Αγαπητοί μου αδελφοί, Αν υπάρχει κάτι, που θα ήθελα να κρατήσουμε σήμερα, είναι το εξής: Μη φοβάστε, να είστε αληθινοί, μπροστά στον Θεό.

Μη φοβάστε, να παραδεχθείτε ότι κάνατε λάθος.

Μη φοβάστε, να πείτε έπεσα, πλήγωσα, αδίκησα, χρειάζομαι βοήθεια.

Η μετάνοια, δεν είναι ταπείνωση, που μας εξευτελίζει.

Είναι ταπείνωση, που μας ελευθερώνει.

Και όταν, βγαίνουμε από το εξομολογητήριο, ας μη φεύγουμε, με την αίσθηση, ότι περάσαμε από μια ανθρώπινη ανάκριση, αλλά με την ελπίδα, ότι συναντήσαμε το έλεος του Χριστού.

Γιατί ο Θεός, δεν ζητά από εμάς, μια ζωή χωρίς κανένα λάθος, αλλά μια καρδιά, που δεν κλείνει την πόρτα στη μετάνοια.

Να λέμε, λοιπόν, την αλήθεια στον πνευματικό μας.

Όχι από φόβο.

Όχι από εξαναγκασμό.

Αλλά, από αγάπη για τον Χριστό, και από επιθυμία, να ελευθερωθεί η ψυχή μας.

Και να μην ξεχνάμε ποτέ: Δεν υπάρχει αμαρτία, μεγαλύτερη από το έλεος του Θεού, για εκείνον, που επιστρέφει με ειλικρινή μετάνοια. Αμήν. Με πατρική αγάπη, και ευχές, Πηγη: Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Αργύρης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους