Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό που προκαλεί θεολογική αγανάκτηση στο συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν είναι απλώς η διαφωνία του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά η επιχείρηση να μεταμφιεστεί η πολεμική κατά του Φαναρίου σε δήθεν αποκλειστικό προνόμιο ορθόδοξης συνείδησης.

Ποιος έδωσε στους συντάκτες του το δικαίωμα να αυτοανακηρύσσονται δικαστές της Ορθοδοξίας, να απονέμουν πιστοποιητικά ορθοφροσύνης και να καταδικάζουν ως προδότες όσους δεν υποτάσσονται στη δική τους ερμηνεία των ιερών κανόνων; Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι ούτε ένας τυχαίος εκκλησιαστικός οργανισμός ούτε ένας θεσμός που εμφανίστηκε χθες, για να ζητά την άδεια αυτοδιορισμένων τιμητών της πίστεως· είναι η Πρωτόθρονη Εκκλησία της Ορθοδοξίας, με ιστορικές, κανονικές και πανορθόδοξες ευθύνες, τις οποίες δεν μπορεί να ακυρώνει κανένα σύνθημα και καμία διαδικτυακή κραυγή.

Η επίκληση της Φλωρεντίας, η επίκληση των αγώνων του βουλγαρικού λαού κατά την Εθνική Αναγέννηση και η αυθαίρετη ταύτιση του σημερινού Οικουμενικού Πατριάρχη με τις ιστορικές συγκρούσεις του παρελθόντος δεν αποτελούν θεολογική απόδειξη· αποτελούν ρητορικές αναλογίες που επιχειρούν να υποκαταστήσουν την κανονική επιχειρηματολογία με το συναίσθημα.

Η ιστορία της Ένωσης της Φλωρεντίας δεν προσφέρει σε κανέναν λευκή επιταγή να χαρακτηρίζει κάθε εκκλησιαστική πρωτοβουλία του Φαναρίου «προδοσία», ούτε η ιστορική μνήμη των Βουλγάρων δικαιολογεί να αναβιώνουν εθνικές αντιπαραθέσεις ως όπλα κατά της Μεγάλης Εκκλησίας.

Και ως προς την Ουκρανία, η εκκλησιαστική πραγματικότητα δεν κρίνεται με την επανάληψη απαξιωτικών χαρακτηρισμών για τον Επιφάνιο Ντουμένκο, αλλά με εξέταση της κανονικής βάσης, των πράξεων και των αποφάσεων που έχουν ληφθεί από τα αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα· η θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα έχει συγκεκριμένο ιστορικό και κανονικό υπόβαθρο και δεν εξαφανίζεται επειδή κάποιοι αρνούνται να το αναγνωρίσουν.

Το ίδιο ισχύει και για το επεισόδιο στη Μονή Ρίλα: εάν πράγματι απομακρύνθηκε πιστός από τον ναό, το περιστατικό πρέπει να διερευνηθεί με πραγματικά στοιχεία και όχι να μετατρέπεται, χωρίς τεκμηρίωση, σε απόδειξη ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δήθεν απαιτεί την καταστολή της ορθόδοξης συνείδησης.

Η απομάκρυνση ενός διαμαρτυρόμενου από έναν ναό, εφόσον επιβεβαιωθεί, δεν αποδεικνύει από μόνη της ούτε προσωπική εντολή του Πατριάρχη ούτε θεολογική ενοχή του.

Και εδώ βρίσκεται η κραυγαλέα αντίφαση του δημοσιεύματος: επικαλείται τον Χριστό που εικονίζεται στο τέμπλο, αλλά χρησιμοποιεί το όνομά Του ως όπλο για να στιγματίσει, να διχάσει και να κατασκευάσει εχθρούς.

Η ορθόδοξη ομολογία δεν είναι διαγωνισμός κραυγών, ούτε η λέξη «ανάθεμα» αποτελεί μαγικό κλειδί που προσδίδει σε όποιον την εκφωνεί συνοδική αυθεντία.

Οι ιεροί κανόνες δεν ερμηνεύονται κατά βούληση από τον καθένα, ούτε η εκκλησιαστική κοινωνία οικοδομείται με δημόσιες καταδίκες και ιστορικές παραχαράξεις. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ασφαλώς δικαίωμα να δέχεται θεολογική κριτική, όπως κάθε εκκλησιαστικός θεσμός· δεν έχει όμως κανείς δικαίωμα να παρουσιάζει τις δικές του κατηγορίες ως αδιαμφισβήτητη ετυμηγορία της Εκκλησίας. Η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία δεν θα κριθεί από τις κραυγές όσων διεκδικούν το μονοπώλιο της Ορθοδοξίας, αλλά από την ιστορία, τους ιερούς κανόνες και την εκκλησιαστική της αποστολή. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν χρειάζεται να αποδείξει την ορθόδοξη ταυτότητά του σε όσους μετατρέπουν τη διαφωνία σε κατηγορία και την κατηγορία σε δήθεν δόγμα.

Όποιος επικαλείται την αλήθεια του Χριστού, οφείλει πρώτα να σέβεται την αλήθεια των γεγονότων· διότι η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας χωρίς κανονική ακρίβεια, ιστορική εντιμότητα και εκκλησιαστική ευθύνη κινδυνεύει να γίνει όχι ομολογία πίστεως, αλλά ιδεολογική σταυροφορία εναντίον της ίδιας της εκκλησιαστικής ενότητας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους