Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ό,τι επικοινωνεί συναίσθημα για μένα είναι το πιο σπουδαίο. Η τέχνη για αυτό γεννήθηκε.

Και ανάμεσα στα ξυλίκια, τους φόνους, τα θρίλερ και τις γενικά μονοδιάστατες σειρές του νετφλιξ στην πλειονότητα τους που ικανοποιούν ένα συναίσθημα-ανάγκη, την έκπληξη και το σοκ, “Το μουσείο αθωότητας” βασισμένο στο βιβλίο του Παμούκ είναι μια ευχάριστη αλλαγή.

Βέβαια, χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο (το οποίο σκοπεύω τώρα που είδα τη σειρά και αγνοούσα πριν) πιστεύω πως πολλά δεν γίνεται να μεταφερθούν στην οθόνη.

Ο έρωτας δεν φωνάζει, άλλωστε.

Είναι το πιο εσωτερικό συναίσθημα της ζωής μας.

Κανείς ακριβώς δεν βιώνει τον έρωτα όπως άλλος, απλώς σε κάποια σημεία του συμπορευόμαστε.

Οπότε ο γραπτός λόγος τους ταιριάζει περισσότερο για να “μιλήσει”. Και εδώ μιλάμε για έναν βαθύ έρωτα, που σε αλλάζει, σε παρασέρνει... αυτός του Κεμάλ για τη Φυσσούν.

Αν δεις τον έρωτα από τη μεριά του Κεμάλ, είναι ένας φλογισμένος, πυρετώδης έρωτας που σε κατασκευάζει από την αρχή.

Ένας έρωτας που ιεροποιεί το αντικείμενο της αγάπης του, χωρίς, όμως, να αφαιρεί τη σωματοποίησή του.

Από τη μεριά της Φυσσούν, που περιγράφεται μέσα από το λόγια του Κεμάλ, διακρίνουμε την καταστροφική πορεία του ανδρικού έρωτα που κυριαρχεί στη γυναίκα και την περιπαίζει, την εξαντλεί και τελικά την καταστρέφει. Η Φυσσούν είναι πραγματικά καταστραμμένη και δεν θα μπορούσε παρά να ζήσει μια σύντομη ζωή.

Αλλά (τουλάχιστον για χάρη της τέχνης) αν είναι σε καταστρέψει κάτι, ας είναι ο έρωτας.

Όχι ο επόμενος Αρμαγεδδών, ένας σχιζοφρενής δολοφόνος που τυχαία θα βρεθεί στο διάβα σου, η οικονομία ή ένα τροχαίο... και λίγο έρωτα ρε παιδιά στις σειρές να στάζει μέλι και συμπόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους