«Ποιοι προκαλούν τις καταστροφές; Μια χούφτα άτομα. Προς όφελος τίνος;» Άκουγα την φωνή του Μακρόν στην τηλεόραση, πήγα να ακούσω τι λέει: Έπεσα επάνω στην αποστροφή του λόγου του ότι αυτοί που...

Πλήρες Κείμενο:

«Ποιοι προκαλούν τις καταστροφές; Μια χούφτα άτομα. Προς όφελος τίνος;» Άκουγα την φωνή του Μακρόν στην τηλεόραση, πήγα να ακούσω τι λέει: Έπεσα επάνω στην αποστροφή του λόγου του ότι αυτοί που διαδηλώνουν θέλουν να καταστρέψουν την Δημοκρατία.. Το πιάσαμε : Ο Λουδοβίκος αναστήθηκε με την μορφή του Μακρόν. "Η Δημοκρατία ειμαι εγώ." Απο Réseau Citoyens Jean Moulin · Paolo Bolo · Ποιοι τα σπάνε, και για χάρη ποιου; Ας θυμηθούμε ένα αυτονόητο γεγονός —κάτι που ορισμένοι αρθρογράφοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει, καθώς πηγαινοέρχονται από το ένα τηλεοπτικό στούντιο στο άλλο: αυτοί που τα σπάνε δεν είναι ούτε φοιτητές ούτε συνταξιούχοι.

Μην το ξεχνάτε αυτό, διότι θα καταβληθεί συστηματική προσπάθεια για να σας κάνουν να το ξεχάσετε.

Το επικίνδυνο προφίλ του συνταξιούχου Ας δούμε τα γεγονότα.

Από τη μία πλευρά, έχουμε μαθητές και φοιτητές, εξοπλισμένους με πλακάτ, ένα ηχείο Bluetooth και την πεποίθηση ότι το μέλλον τους αξίζει κάτι καλύτερο από μια ζωή γεμάτη επισφαλείς συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Από την άλλη, έχουμε συνταξιούχους, εξοπλισμένους με συνδικαλιστικά γιλέκα, θερμός και ευαίσθητα γόνατα — ανθρώπους των οποίων η πιο βίαιη πράξη είναι να συμμετέχουν σε κάποιο σύνθημα, μένοντας όμως τρεις χρόνους πίσω από τον ρυθμό.

Για να σπάσεις τη βιτρίνα ενός καταστήματος, χρειάζεται ορμή, κουκούλα τύπου «μπαλακλάβα» και μια κάποια ικανότητα οργάνωσης.

Για έναν 68χρονο συνταξιούχο με τεχνητό ισχίο από τιτάνιο, το μόνο που χρειάζεται είναι ένα παγκάκι κάπου κοντά.

Κι όμως, αν ακούσει κανείς ορισμένους, θα νόμιζε ότι η Πλατεία της Δημοκρατίας (Place de la République) έχει καταληφθεί από ορδές φοιτητών κοινωνιολογίας και παππούδων με φλις μπουφάν, έτοιμους να αναποδογυρίσουν κανένα αυτοκίνητο ανάμεσα στα διαλείμματα για καφέ.

Ο «γκρίζος κίνδυνος» — ιδού ο νέος εσωτερικός εχθρός.

Να είστε σίγουροι: κανένας συνταξιούχος δεν έχει βάλει ποτέ φωτιά σε κάδο απορριμμάτων, χωρίς πρώτα να βεβαιωθεί ότι δεν προορίζεται για ανακύκλωση. Η Μεγάλη Θεωρία της Ταύτισης Η μέθοδος είναι καλά δοκιμασμένη — σχεδόν αριστοτεχνική.

Ένα πλάνο από μια σπασμένη βιτρίνα καταστήματος προβάλλεται σε λούπα, δίπλα σε εικόνες ενός εκατομμυρίου διαδηλωτών.

Ο θεατής, οξυδερκής αλλά με περιορισμένο χρόνο, κάνει μόνος του τη σύνδεση: το ένα εκατομμύριο *είναι* η σπασμένη βιτρίνα· η σπασμένη βιτρίνα *είναι* το ένα εκατομμύριο.

Μέσω της μαγείας του μοντάζ, άνθρωποι που διαδήλωναν ειρηνικά μετατρέπονται σε συνεργούς μερικών κουκουλοφόρων ταραχοποιών.

Πρόκειται για έναν καταμερισμό εργασίας γαλλικού τύπου: κάποιοι αναλαμβάνουν τις καταστροφές, ενώ άλλοι πληρώνουν το τίμημα με τη φήμη τους.

Κι αν απομένει κάποια αμφιβολία, αρκεί να ειπωθεί η φράση «άκρα αριστερά» — μια μαγική συνταγή που εξηγεί τα πάντα.

Αυτή η χαοτική, σκοτεινή οργάνωση φέρεται να είναι ικανή να συσπειρώνει φοιτητές, συνδικάτα και συνταξιούχους, να τους κρατά σε ειρηνική πορεία για ώρες και, στη συνέχεια —με μια κίνηση μαγικού ραβδιού— να τους μετατρέπει σε πλιατσικολόγους.

Αξιοσημείωτο ταλέντο.

Ίσως θα έπρεπε να τους αναθέσουμε τη διοργάνωση των επόμενων Ολυμπιακών Αγώνων.

Ποιοι είναι, λοιπόν, αυτοί που τα σπάνε; Το ερώτημα αξίζει να τεθεί, χωρίς ίχνος αφέλειας.

Εξ ορισμού, όσοι επιδίδονται σε καταστροφές δεν διαδηλώνουν για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού: δεν γνωρίζουν τίποτα για τον απαιτούμενο αριθμό τριμήνων εισφορών, αδιαφορούν πλήρως για το νόμιμο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης και δεν έχουν καμία άποψη για το σύστημα των συνταξιοδοτικών πριμ.

Έρχονται για άλλον λόγο — για να τα σπάσουν, ενίοτε για να λεηλατήσουν, και σχεδόν ποτέ για να υπερασπιστούν οτιδήποτε.

Με καλυμμένα τα πρόσωπα, ευκίνητοι και οργανωμένοι σε μικρές ομάδες, εξαφανίζονται πριν καν ολοκληρωθεί η πορεία — ένα αξιοσημείωτο κατόρθωμα για άτομα που, υποτίθεται, είναι τόσο εύκολο να εντοπιστούν.

Και κάπου εδώ το μυστήριο πυκνώνει.

Πώς γίνεται, σε διάφορες πόλεις, αυτές οι ομάδες —που είναι εξαιρετικά εύκολο να αναγνωριστούν— να δρουν ανενόχλητες για τόσο μεγάλο διάστημα, ενώ ο κύριος όγκος των διαδηλωτών εγκλωβίζεται και δέχεται δακρυγόνα σε χρόνο ρεκόρ; Έλλειψη πόρων, μας λένε.

Ας δεχτούμε ότι ισχύει — αλλά πρόκειται για μια πολύ επιλεκτική έλλειψη πόρων, η οποία εξαφανίζεται ως διά μαγείας τη στιγμή που πρόκειται να εκτοξευτεί μια χειροβομβίδα εναντίον ανθρώπων που απλώς τραγουδούν.

Μήπως κρύβεται κάποιος υπολογισμός πίσω από όλα αυτά; Δεν έχουμε αποδείξεις, και το παρόν κείμενο αποτελεί σάτιρα, όχι δημοσιογραφική έρευνα.

Όταν όμως το ίδιο ακριβώς σενάριο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, έχει κανείς το δικαίωμα να θέσει το ερώτημα — ακόμα και φωναχτά.

Ο ταραξίας: ένα πολύτιμο εργαλείο Διότι, ας είμαστε ειλικρινείς, όσοι επιδίδονται σε καταστροφές προσφέρουν τεράστια υπηρεσία στην επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης.

Επιτρέπουν να σταματήσει η συζήτηση για την ουσία του ζητήματος —τις συντάξεις, τους μισθούς, το μέλλον— και να μετατοπιστεί το ενδιαφέρον στη μορφή: σπασμένες βιτρίνες, διαλυμένες στάσεις λεωφορείων, αναποδογυρισμένοι κάδοι απορριμμάτων.

Μετατρέπουν τον δημόσιο διάλογο σε δελτίο καιρού: «σημειώθηκαν λυπηρά επεισόδια». Προσφέρουν στον Υπουργό Εσωτερικών την ευκαιρία να εμφανιστεί στην τηλεόραση —με ύφος σοβαρό, έχοντας ως φόντο δραματικά πλάνα— αντί να χρειαστεί να απαντήσει σε άβολες ερωτήσεις.

Φανταστείτε την καταστροφή για την εκτελεστική εξουσία: ένα εκατομμύριο άνθρωποι να διαδηλώνουν χωρίς το παραμικρό επεισόδιο.

Τότε, θα έπρεπε αναγκαστικά να συζητήσουν για το τι ακριβώς ζητούν οι διαδηλωτές.

Ένας εφιάλτης.

Ευτυχώς, ο ταραχοποιός είναι εκεί — συνεπής, αφοσιωμένος και επιδεικνύοντας μια πίστη που είναι εντελώς ακούσια.

Κανείς δεν τον προσκάλεσε, κι όμως καταφέρνει πάντα να φτάνει ακριβώς στην ώρα του, σαν από θαύμα — εκπληκτικό, δεν είναι; Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό; Το κόστος επιμερίζεται —αν και κάθε άλλο παρά δίκαια.

Ο καταστηματάρχης πληρώνει με το κατάστημά του.

Ο φοιτητής πληρώνει με τη φήμη του.

Ο συνταξιούχος πληρώνει εισπνέοντας δακρυγόνα.

Κι εκείνοι που τόσο πολύ φρόντισαν ώστε τα ουσιαστικά ζητήματα να μη συζητηθούν ποτέ; Αυτοί δεν πληρώνουν απολύτως τίποτα.

Αυτή είναι η «ομορφιά» της «κοινωνικοποίησης» του κόστους: το βάρος είναι συλλογικό, ενώ τα οφέλη παραμένουν ιδιωτικά. Συμπέρασμα Ας θυμόμαστε, λοιπόν —και ας το επαναλαμβάνουμε σε κάθε τηλεοπτικό πάνελ, σε κάθε οικογενειακό τραπέζι, σε κάθε θείο που ξεκινά τη φράση του με το «Ναι, αλλά...»— ότι οι ταραξίες δεν είναι ούτε οι φοιτητές ούτε οι συνταξιούχοι.

Είναι εκείνοι των οποίων η παρουσία βολεύει τους πάντες —εκτός από τους ίδιους τους διαδηλωτές.

Ποιοι προκαλούν τις καταστροφές; Μια χούφτα άτομα.

Προς όφελος τίνος; Ας το σκεφτεί ο καθένας μας — αναρωτηθείτε απλώς ποιος κερδίζει από το χάος και ποιος εμφανίζεται διαρκώς στα τηλεοπτικά δίκτυα κατηγορώντας τους φοιτητές, το LFI (La France Insoumise) και μια δήθεν «άκρα αριστερά» — μια ομάδα που, στην πραγματικότητα, ουδέποτε υπήρξε στη Γαλλία.

Ποιος θέλει να φοβάστε; Ένα σατιρικό κείμενο: η υπόθεση ότι ένα τέτοιο χάος είτε γίνεται ανεκτό είτε ενθαρρύνεται σκόπιμα αποτελεί ειρωνικό σχόλιο και δεν έχει τεκμηριωθεί. ( από Maria Papanikolaou)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους