Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα Απατούρια από τις σημαντικότερες οικογενειακές και πολιτικές γιορτές της Αθήνας, αφιερωμένη στον Φράτριο ΔΙΑ και τη Φρατρία ΑΘΗΝΑ.

Εορταζόταν τον μήνα Πυανοψιώνα και διαρκούσε τρεις ημέρες, καθεμία από τις οποίες είχε συγκεκριμένο όνομα και τελετουργικό.

Πρώτη ημέρα, Δορπία (ή Δόρπεια) Το όνομα προέρχεται από το δόρπον (δείπνο). Το βράδυ αυτής της ημέρας, τα μέλη κάθε φρατρίας συγκεντρώνονταν σε ένα κοινό δείπνο για να συζητήσουν, να διασκεδάσουν και να ανανεώσουν τους δεσμούς τους.

Δεύτερη ημέρα, Ανάρρυσις.

Το όνομα σημαίνει > για τη σφαγή.

Ήταν η ημέρα των επίσημων θυσιών προς τιμήν των θεών-προστατών της φρατρίας (ΔΙΑ, ΑΘΗΝΑ και μερικές φορές του ΗΦΑΙΣΤΟΥ και του ΔΙΟΝΥΣΟΥ). Τρίτη ημέρα, Κουρεώτις Η πιο κρίσιμη ημέρα της γιορτής.

Το όνομα βγαίνει από το κείρω (κουρεύω). Αυτή την ημέρα γινόταν η επίσημη παρουσίαση και εγγραφή των νέων μελών στη φρατρία.

Οι πατέρες παρουσίαζαν τα παιδιά που είχαν γεννηθεί τον προηγούμενο χρόνο.

Οι νεαροί που είχαν φτάσει στην ηλικία των 16-18 ετών έκοβαν τελετουργικά τα μακριά μαλλιά τους και τα πρόσφεραν στους θεούς (κείρειν την κόμην). Στη συνέχεια, έδιναν τον όρκο του πολίτη.

Οι άνδρες που είχαν παντρευτεί μέσα στη χρονιά παρουσίαζαν τις συζύγους τους στη φρατρία.

Η εγγραφή στη φρατρία κατά τα Απατούρια ήταν νομικά απαραίτητη στην Αθήνα.

Ήταν η επίσημη αναγνώριση της ιθαγένειας και των πολιτικών δικαιωμάτων ενός ατόμου.

Αν τα μέλη της φρατρίας είχαν αμφιβολίες για τη νομιμότητα της καταγωγής ενός παιδιού (π.χ. αν οι γονείς δεν ήταν Αθηναίοι πολίτες), μπορούσαν να ψηφίσουν εναντίον της εγγραφής του.

Ο όρκος που έδιναν οι νεαροί Αθηναίοι κατά την εγγραφή τους (όταν εισέρχονταν στην εφηβεία, γύρω στα 18 τους χρόνια) είναι ο περίφημος Όρκος των Εφήβων.

Δεν αποτελούσε απλώς μια τυπική διαδικασία, αλλά μια ιερή θρησκευτική και πολιτική δέσμευση απέναντι στην πατρίδα.

Ο όρκος αυτός έχει διασωθεί αυτούσιος σε μια μαρμάρινη στήλη του (4ου αιών.) που βρέθηκε στο ναό της Αγλαύρου (όπου έδιναν τον όρκο οι έφηβοι). > > Στον όρκο τους, οι έφηβοι δεν επικαλούνταν μόνο θεούς, αλλά και τα ίδια τα σύνορα της Αττικής, καθώς και τους καρπούς της γης τους (τα στάχυα, το κριθάρι, τα αμπέλια, τις ελιές), τα οποία δεσμεύονταν να υπερασπιστούν.

Ο όρκος κάλυπτε τρεις θεμελιώδεις υποχρεώσεις του Αθηναίου πολίτη Η υπόσχεση να μην δειλιάσει κανείς στη μάχη και να μην εγκαταλείψει ποτέ τον διπλανό του.

Η δέσμευση για απόλυτο σεβασμό στους νόμους και τη Δημοκρατία.

Η επίκληση των θεών (όπως η Άγλαυρος, ο Ενυάλιος, ο ΑΡΗΣ και η ΑΘΗΝΑ) ως μαρτύρων για την τήρηση του όρκου.

Μετά την ορκωμοσία, οι έφηβοι ξεκινούσαν τη διετή υποχρεωτική στρατιωτική τους θητεία, φυλάσσοντας τα σύνορα της Αττικής και τα φρούρια της πόλης. ΦΡΑΤΡΙΕΣ Οι φρατρίες (από τη λέξη φρατήρ - φράτωρ, που σημαίνει αδελφός) ήταν κοινωνικές, συγγενικές και θρησκευτικές ενώσεις οικογενειών στην Αθήνα, οι οποίες λειτουργούσαν ως ο βασικός συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο άτομο και το επίσημο κράτος.

Τα μέλη μιας φρατρίας (οι φράτορες) πίστευαν ότι προέρχονταν από έναν κοινό μυθικό πρόγονο.

Όλες οι φρατρίες της Αθήνας λάτρευαν τον ΑΠΟΛΛΩΝΑ Πατρώο και τον Φράτριο ΔΙΑ.

Πριν από τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη, αν δεν ήσουν μέλος μιας φρατρίας, δεν θεωρούσουν Αθηναίος πολίτης.

Η φρατρία πιστοποιούσε ότι ένα παιδί ήταν γνήσιο τέκνο Αθηναίων γονέων.

Κάθε φρατρία είχε τα δικά της ιερά, τους δικούς της ιερείς και διοργάνωνε κοινές θυσίες και γεύματα, με αποκορύφωμα τη εορτή των Απατουρίων.

Τα μέλη είχαν την υποχρέωση να βοηθούν το ένα το άλλο.

Για παράδειγμα, αν κάποιος δολοφονούταν, η φρατρία του αναλάμβανε να κυνηγήσει δικαστικά τον ένοχο για να εκδικηθεί το αίμα του.

Αρχικά, οι φρατρίες ελέγχονταν πλήρως από τους ευγενείς (Ευπατρίδες) και είχαν τεράστια πολιτική δύναμη.

Το (508), ο Κλεισθένης άλλαξε το πολίτευμα και χώρισε τους πολίτες με βάση τον τόπο κατοικίας τους (Δήμοι) και όχι με βάση το σόι τους.

Έτσι, ο πολιτικός έλεγχος πέρασε στους Δήμους, αλλά οι φρατρίες διατήρησαν μέχρι το τέλος της αρχαιότητας τον ισχυρό θρησκευτικό και οικογενειακό τους χαρακτήρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους