@mpampas_tis_kardias Πλησιάζει η εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου. Κι ανάμεσα στις σημαίες και τις επετείους, αξίζει να θυμόμαστε ανθρώπους που βρέθηκαν μπροστά σε μια πραγματική επιλογή. Να υπακούσουν ή να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να σώσουν άλλους. Ζάκυνθος, 1943. Οι ναζί ζητούν από τον δήμαρχο Λουκά Καρρέρ έναν κατάλογο με τους Εβραίους του νησιού. Πίσω από κάθε όνομα υπάρχει ένας άνθρωπος. Ένα παιδί, μια μητέρα, ένας ηλικιωμένος. Οικογένειες που ζούσαν εκεί επί γενιές και τώρα κινδυνεύουν να οδηγηθούν στα στρατόπεδα θανάτου. Ο Καρρέρ απευθύνεται στον Μητροπολίτη Χρυσόστομο Δημητρίου. Όταν οι δύο άνδρες παραδίδουν το χαρτί, εκείνο περιέχει μόνο δύο ονόματα. Τα δικά τους. Δεν ήταν μια χειρονομία χωρίς συνέπειες. Απέναντί τους είχαν μια εξουσία που μπορούσε να τους σκοτώσει. Κι όμως, αρνήθηκαν να παραδώσουν τους συμπολίτες τους. Η διάσωση συνεχίστηκε μακριά από τα γραφεία των κατακτητών. Σε σπίτια, σε χωριά, πίσω από πόρτες που άνοιξαν για να προσφέρουν καταφύγιο. Με τη βοήθεια κατοίκων και της Αντίστασης, οι διωκόμενοι κρύφτηκαν και βρήκαν τροφή και προστασία. Η ευθύνη έγινε συλλογική. Η αλληλεγγύη έγινε πράξη. Οι 275 Εβραίοι της Ζακύνθου γλίτωσαν την εκτόπιση. Το 1978, στον Καρρέρ και στον Χρυσόστομο απονεμήθηκε ο τίτλος «Δίκαιοι των Εθνών». Ο Μητροπολίτης είχε ήδη φύγει από τη ζωή. Σήμερα θυμόμαστε δύο ονόματα. Αλλά μαζί τους θυμόμαστε και όσους άνοιξαν το σπίτι τους, μοιράστηκαν το λιγοστό φαγητό τους και κράτησαν ένα μυστικό που προστάτευε ανθρώπινες ζωές. Να θυμόμαστε ότι καμία ιδεολογία, θρησκεία ή εθνικότητα δεν δικαιολογεί τον φασισμό. Είναι μισαλλοδοξία, μισανθρωπιά, καθαρό μίσος και προδοσία απέναντι στην πατρίδα και στους ανθρώπους της. #Ζάκυνθος #28ηΟκτωβρίου #Ολοκαύτωμα #ΙστορικήΜνήμη #ΠοτέΞανά #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πλησιάζει η εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου. Κι ανάμεσα στις σημαίες και τις επετείους, αξίζει να θυμόμαστε ανθρώπους που βρέθηκαν μπροστά σε μια πραγματική επιλογή.

Να υπακούσουν ή να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να σώσουν άλλους.

Ζάκυνθος, 1943.

Οι ναζί ζητούν από τον δήμαρχο Λουκά Καρρέρ έναν κατάλογο με τους Εβραίους του νησιού.

Πίσω από κάθε όνομα υπάρχει ένας άνθρωπος.

Ένα παιδί, μια μητέρα, ένας ηλικιωμένος.

Οικογένειες που ζούσαν εκεί επί γενιές και τώρα κινδυνεύουν να οδηγηθούν στα στρατόπεδα θανάτου. Ο Καρρέρ απευθύνεται στον Μητροπολίτη Χρυσόστομο Δημητρίου.

Όταν οι δύο άνδρες παραδίδουν το χαρτί, εκείνο περιέχει μόνο δύο ονόματα.

Τα δικά τους.

Δεν ήταν μια χειρονομία χωρίς συνέπειες.

Απέναντί τους είχαν μια εξουσία που μπορούσε να τους σκοτώσει.

Κι όμως, αρνήθηκαν να παραδώσουν τους συμπολίτες τους.

Η διάσωση συνεχίστηκε μακριά από τα γραφεία των κατακτητών.

Σε σπίτια, σε χωριά, πίσω από πόρτες που άνοιξαν για να προσφέρουν καταφύγιο.

Με τη βοήθεια κατοίκων και της Αντίστασης, οι διωκόμενοι κρύφτηκαν και βρήκαν τροφή και προστασία.

Η ευθύνη έγινε συλλογική.

Η αλληλεγγύη έγινε πράξη.

Οι 275 Εβραίοι της Ζακύνθου γλίτωσαν την εκτόπιση.

Το 1978, στον Καρρέρ και στον Χρυσόστομο απονεμήθηκε ο τίτλος «Δίκαιοι των Εθνών». Ο Μητροπολίτης είχε ήδη φύγει από τη ζωή.

Σήμερα θυμόμαστε δύο ονόματα.

Αλλά μαζί τους θυμόμαστε και όσους άνοιξαν το σπίτι τους, μοιράστηκαν το λιγοστό φαγητό τους και κράτησαν ένα μυστικό που προστάτευε ανθρώπινες ζωές.

Να θυμόμαστε ότι καμία ιδεολογία, θρησκεία ή εθνικότητα δεν δικαιολογεί τον φασισμό.

Είναι μισαλλοδοξία, μισανθρωπιά, καθαρό μίσος και προδοσία απέναντι στην πατρίδα και στους ανθρώπους της. #Ζάκυνθος #28ηΟκτωβρίου #Ολοκαύτωμα #ΙστορικήΜνήμη #ΠοτέΞανά

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους