@dimis.1960 Τίτλος.: Στην κηδεία μου - -Όταν μια μέρα θα φύγω μακριά, κι η θέση μου για πάντα θα ’ναι άδεια, όταν θα με πηγαίνουν στη στερνή μου κατοικιά κι η σιωπή θα σβήνει τα σημάδια. Θα στέκονται άνθρωποι στον τάφο μου, που χρόνια είχαν να με θυμηθούν. Άλλοι θα κλαίνε, άλλοι θα σωπαίνουν, κι άλλοι μπροστά μου θα υποκλιθούν. Μα θέλω μόνο ένας να τολμήσει, να σηκωθεί και να τους κοιτάξει, και δυνατά την αλήθεια να φωνάξει, όσα κανείς δεν τόλμησε να πει. Σηκωθείτε, πείτε την αλήθεια, βγάλτε τις μάσκες σας επιτέλους! Ξέρατε τον αριθμό μου, μα μ’ αφήσατε μόνη μου. Ξέρατε πού ήταν το σπίτι μου, μα δεν ήρθατε ποτέ. Και τώρα παίζετε τους λυπημένους, λες και μ’ αγαπούσατε εσείς. Μη λέτε τώρα πως σας λείπω, αφού δεν μ’ αναζητήσατε ποτέ. Γιατί ο πιο μεγάλος πόνος είναι να ζεις και να ’σαι ξεχασμένη. Γελούσατε όταν έλειπα, μιλούσατε πίσω απ’ την πλάτη μου. Κι όταν ζητούσα λίγη βοήθεια, δεν βρίσκατε χρόνο για την καρδιά μου. Τώρα αφήνετε λουλούδια στο χώμα, λέτε πως ήμουν άνθρωπος καλός. Μα πού ήταν όλη αυτή η αγάπη, όταν ήμουν ακόμα εδώ; Ίσως κάποιος να ψιθυρίσει: «Θα μπορούσα να ’χα κάνει πιο πολλά». Μα τα λόγια δεν αλλάζουν τη μοίρα, όταν η ζωή έχει χαθεί για πάντα. Κι όταν μαραθεί το τελευταίο τριαντάφυλλο, κι αδειάσει ο τάφος από φωνές, θα μείνει μόνο η αλήθεια του κόσμου: Αργά καταλαβαίνουμε τις απουσίες. Σηκωθείτε, πείτε την αλήθεια, βγάλτε τις μάσκες σας επιτέλους! Ξέρατε τον αριθμό μου, μα μ’ αφήσατε μόνη μου. Ξέρατε πού ήταν το σπίτι μου, μα δεν ήρθατε ποτέ. Και τώρα παίζετε τους λυπημένους, λες και μ’ αγαπούσατε εσείς. Μη λέτε τώρα πως σας λείπω, αφού δεν μ’ αναζητήσατε ποτέ. Γιατί ο πιο μεγάλος πόνος είναι να ζεις και να ’σαι ξεχασμένη. Στην κηδεία μου δε θέλω πολλά λουλούδια και ψεύτικα φιλιά. Θέλω έναν άνθρωπο που να καταλάβει: Η αγάπη φαίνεται όσο είμαστε εδώ… όχι όταν φεύγουμε για πάντα μακριά. #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τίτλος.: Στην κηδεία μου - -Όταν μια μέρα θα φύγω μακριά, κι η θέση μου για πάντα θα ’ναι άδεια, όταν θα με πηγαίνουν στη στερνή μου κατοικιά κι η σιωπή θα σβήνει τα σημάδια.

Θα στέκονται άνθρωποι στον τάφο μου, που χρόνια είχαν να με θυμηθούν.

Άλλοι θα κλαίνε, άλλοι θα σωπαίνουν, κι άλλοι μπροστά μου θα υποκλιθούν.

Μα θέλω μόνο ένας να τολμήσει, να σηκωθεί και να τους κοιτάξει, και δυνατά την αλήθεια να φωνάξει, όσα κανείς δεν τόλμησε να πει.

Σηκωθείτε, πείτε την αλήθεια, βγάλτε τις μάσκες σας επιτέλους! Ξέρατε τον αριθμό μου, μα μ’ αφήσατε μόνη μου.

Ξέρατε πού ήταν το σπίτι μου, μα δεν ήρθατε ποτέ.

Και τώρα παίζετε τους λυπημένους, λες και μ’ αγαπούσατε εσείς.

Μη λέτε τώρα πως σας λείπω, αφού δεν μ’ αναζητήσατε ποτέ.

Γιατί ο πιο μεγάλος πόνος είναι να ζεις και να ’σαι ξεχασμένη.

Γελούσατε όταν έλειπα, μιλούσατε πίσω απ’ την πλάτη μου.

Κι όταν ζητούσα λίγη βοήθεια, δεν βρίσκατε χρόνο για την καρδιά μου.

Τώρα αφήνετε λουλούδια στο χώμα, λέτε πως ήμουν άνθρωπος καλός.

Μα πού ήταν όλη αυτή η αγάπη, όταν ήμουν ακόμα εδώ; Ίσως κάποιος να ψιθυρίσει: «Θα μπορούσα να ’χα κάνει πιο πολλά». Μα τα λόγια δεν αλλάζουν τη μοίρα, όταν η ζωή έχει χαθεί για πάντα.

Κι όταν μαραθεί το τελευταίο τριαντάφυλλο, κι αδειάσει ο τάφος από φωνές, θα μείνει μόνο η αλήθεια του κόσμου: Αργά καταλαβαίνουμε τις απουσίες.

Σηκωθείτε, πείτε την αλήθεια, βγάλτε τις μάσκες σας επιτέλους! Ξέρατε τον αριθμό μου, μα μ’ αφήσατε μόνη μου.

Ξέρατε πού ήταν το σπίτι μου, μα δεν ήρθατε ποτέ.

Και τώρα παίζετε τους λυπημένους, λες και μ’ αγαπούσατε εσείς.

Μη λέτε τώρα πως σας λείπω, αφού δεν μ’ αναζητήσατε ποτέ.

Γιατί ο πιο μεγάλος πόνος είναι να ζεις και να ’σαι ξεχασμένη.

Στην κηδεία μου δε θέλω πολλά λουλούδια και ψεύτικα φιλιά.

Θέλω έναν άνθρωπο που να καταλάβει: Η αγάπη φαίνεται όσο είμαστε εδώ… όχι όταν φεύγουμε για πάντα μακριά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους