Η δική μας ηρωίδα στα 97 της χρόνια σήμερα δεν θυμάται την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο … Η άνοια βλέπετε είναι ένας ακόμη ύπουλος εχθρός … 47 χρόνια πριν μία διάγνωση κεραυνός εν αιθρία στο σπιτικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελικό στάδιο καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Βλέμματα σκυθρωπά, ελπίδες λιγοστές.

Ένας επιστήμονας, γυναικολόγος - ογκολόγος, Διευθυντής του τμήματος ραδιοϊσότοπων του Θεαγενείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης προτείνει μία πρωτοποριακή επιστημονική θεραπεία για τα δεδομένα εκείνης της εποχής.

Για την οικογένειά μου τότε η μοναδική αχτίδα φωτός.

Στους υπόγειες θαλάμους του Θεαγενείου το 1980 η Βασιλεία μας υποβάλλεται σε 120 ώρες ραδιοθεραπειών και πάνω από 50 ακτινοβολίες.

Ο δρόμος μακρύς και συνάμα επίπονος.

Κάθε μέρα και μία νίκη, κάθε ανάσα και μία ελπίδα.

Τα όσα γνωρίζω είναι μαρτυρίες των γονιών μου.

Της μητέρας μου κυρίως που είχε και τον ρόλο του φροντιστή… δύσκολος, απαιτητικός, χαοτικός πολλές φορές.

Θα ζήσει να με δει νυφούλα; Θα προλάβει να δει εγγόνια; Θα είναι δίπλα μου κι αν ναι για πόσο ; Κι όμως η Βασιλεία μας και νυφούλα την είδε, πλάι της, σχεδόν αγνώριστη από τις ακτινοβολίες την περίοδο εκείνη και τα εγγονάκια της χάρηκε και τον άντρα της κατάφερε να φροντίσει μέχρι το τέλος της ασθένειάς του.

Με μία καταπληκτική ευκολία κι ένα αξιοθαύμαστο θάρρος που μόνο δύναμη σου έδινε.

Η ίδια, βέβαια, δεν μου μίλησε ποτέ.

Όχι γιατί δεν ήξερε αλλά γιατί ποτέ δεν πίστεψε ότι ήρθε το τέλος. Ο Θεός είναι μεγάλος μας έλεγε πάντα.

Ακόμη κι όταν μεγάλωσα επέλεξε να με γεμίζει μόνο με χαρούμενες θύμισες.

Ζούσε πάντα με τα σημάδια της και ήταν περήφανη γι’αυτά.

Κουβαλά μέχρι και σήμερα τα απόνερα της μεγάλης “μάχης”. Η Βασιλεία μας πλέον στέκει αγέρωχη στο τώρα … κολλημένη στον χρόνο τα τελευταία 10 περίπου έτη της ζωής της … Η άνοια βλέπετε σε ξεθωριάζει, σε αδρανοποιεί, σε μεταμορφώνει, σε καθηλώνει, σε γυρνά σε πρώιμη μορφή, σε κάνει παιδί, έτσι ακριβώς όπως ξεκίνησες.

Στο παγωμένο βλέμμα της για όσους την ξέρουν καλά διακρίνεται σήμερα η πάλη μεταξύ Ζωής και θανάτου.

Μία δύσβατη διαδρομή με πολλές στροφές και μία άλλη ασθένεια πλέον που την φέρνει στο τώρα… Σε μία οικογένεια που την αγαπά και την φροντίζει, σε ανθρώπους που αρνούνται πεισματικά να την αποχωριστούν.

Στα παιδιά της όπως μας αποκαλεί, τα μόνα που θυμάται ακόμη και σήμερα, με τα μικρά μας ονόματα.

Με μία διαφορά τόσο συγκινητική και συνάμα σπουδαία.

Τον γαμπρό της τον αποκαλεί γιος της … έτσι τον βλέπει … αυτό εισπράττει.

Γιατί η συγγένεια δεν υπάρχει μόνο στο αίμα, φαίνεται στις πράξεις, στις συμπεριφορές.

Κι ο πατέρας μου από την πρώτη στιγμή ως μάνα την αγκάλιασε, ως μάνα την αντιμετώπισε, ως μάνα την φρόντισε στα νοσοκομεία, ως δεύτερη μάνα του την αισθάνεται και την φροντίζει κάθε μέρα.

Η δική μας ηρωίδα αποδεικνύει καθημερινά την δύναμη της πίστης και μεταλαμπαδεύει σε όλους εμάς μοναδικές αξίες.

Αυτές της υπομονής, της επιμονής, της καλοσύνης, της δοτικότητας, της ευγνωμοσύνης, της προσφοράς, της ελπίδας, του σεβασμού στην ίδια την ζωή … Η δική μας μαχήτρια είναι εδώ ! Είναι η φωνή μας ακόμη κι όταν οι λέξεις στερεύουν.

Γιατί η μεγαλύτερη νίκη είναι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι !!! Keep going γιαγιούλα μου !!! Πάντα δίπλα σου … πάντα μαζί μας !!! #wincancer

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους