Πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τη Γαλλία, δεν έχουν διαβάσει τίποτα για την ιστορία της, και γι' αυτό αντιμετωπίζουν τις τρέχουσες διαδηλώσεις στο Παρίσι σαν να είναι η αρχή της κατάρρευσης του...

Πλήρες Κείμενο:

Πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τη Γαλλία, δεν έχουν διαβάσει τίποτα για την ιστορία της, και γι' αυτό αντιμετωπίζουν τις τρέχουσες διαδηλώσεις στο Παρίσι σαν να είναι η αρχή της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ή προάγγελος εμφυλίου πολέμου μεταξύ μεταναστών και ιθαγενών, και μεταξύ λευκών και μη λευκών.

Αυτές οι γελοίες αντιλήψεις δεν είναι παρά ιδεολογικές προβολές που προωθούνται κυρίως από την αμερικανική και αγγλοσαξονική δεξιά, η οποία υποφέρει από βαθιά άγνοια της ευρωπαϊκής ιστορίας, και δεν κατανοεί τη φύση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την πολιτιστική τους πολιτική παράδοση και την ιστορία του λαϊκού κινήματος σε αυτές.

Υπάρχει μια βασική αλήθεια που πρέπει να κατανοηθεί, και είναι ότι η Γαλλία δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, και οι Γάλλοι δεν είναι Αμερικανοί ή Καναδοί ή Αυστραλοί. Η Γαλλία διαθέτει έναν από τους πιο πολιτικά συνειδητοποιημένους λαούς, και μία από τις πιο αρχαίες παραδόσεις λαϊκών κινημάτων και κοινωνικών αγώνων στον κόσμο.

Και η ιστορία της δεν είναι απλώς ιστορία ειρηνικών διαδηλώσεων, αλλά γεμάτη επαναστάσεις, εξεγέρσεις και απεργίες που ανέτρεψαν βασιλιάδες και κυβερνήσεις, και διαμόρφωσαν εκ νέου το γαλλικό πολιτικό σύστημα επανειλημμένα.

Και δεν μιλώ εδώ μόνο για τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, που ανέτρεψε το παλαιό βασιλικό καθεστώς και άλλαξε ολόκληρη την ιστορία της Ευρώπης.

Το 1830, οι Γάλλοι ανέτρεψαν τον βασιλιά Κάρολο Ι' μετά από τρεις μέρες λαϊκής εξέγερσης στο Παρίσι.

Το 1848 ανέτρεψαν τη μοναρχία του Ιουλίου και κήρυξαν τη Δεύτερη Δημοκρατία.

Το 1871, το Παρίσι εξεγέρθηκε ξανά και ίδρυσε την Κομμούνα, που τελείωσε με αιματηρές συγκρούσεις στις οποίες σκοτώθηκαν χιλιάδες Γάλλοι.

Το 1936, η Γαλλία σαρώθηκε από ένα τεράστιο κύμα εργατικών απεργιών που ανάγκασαν την εξουσία και τους εργοδότες να κάνουν ιστορικές παραχωρήσεις, μεταξύ των οποίων η καθιέρωση της 40ωρης εργασιακής εβδομάδας και των ετήσιων αμειβόμενων αδειών.

Το πιο συναρπαστικό παράδειγμα, όμως, είναι αυτό που συνέβη τον Μάιο του 1968, όταν οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν από τα γαλλικά πανεπιστήμια, πριν μετατραπούν σε λαϊκή εξέγερση στην οποία συμμετείχαν περίπου 10 εκατομμύρια εργάτες, και πάραλυσαν οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά τη Γαλλία.

Φανταστείτε ότι αυτή η εξέγερση παραλίγο να ανατρέψει την κυβέρνηση του ίδιου του Σαρλ ντε Γκολ, του άνδρα που οδήγησε τη Γαλλία της Αντίστασης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έγινε εθνικός ήρωας στα μάτια εκατομμυρίων Γάλλων.

Κι όμως, οι Γάλλοι δεν δίστασαν να κατέβουν στους δρόμους εναντίον του, μέχρι που αναγκάστηκε να διαλύσει τη Εθνοσύμβουλο και να διενεργήσει νέες εκλογές, πριν τελειώσει η προεδρία του το 1969.

Στη συνέχεια ήρθαν οι απεργίες του 1995 που πάραλυσαν τα μέσα μεταφοράς και τα κρατικά ιδρύματα, οι διαμαρτυρίες των φοιτητών του 2006 που ανάγκασαν την κυβέρνηση να υποχωρήσει από τον νέο νόμο για την εργασία, η εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων του 2018 που κλόνισε το Παρίσι για μήνες λόγω των φόρων στα καύσιμα και των οικονομικών πιέσεων, φτάνοντας στις εκατομμυρίων διαδηλώσεις ενάντια στην reforma του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2023.

Όλη αυτή η ιστορία, και μετά βγαίνει ένας Αμερικανός που δεν έχει διαβάσει ούτε ένα βιβλίο για τη Γαλλία για να μας πει ότι οι τρέχουσες διαδηλώσεις σημαίνουν ότι οι Ευρωπαίοι είναι έτοιμοι να μπουν σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ λευκών και μεταναστών! Το πρόβλημα είναι ότι οι Αμερικανοί και οι Αγγλοσάξονες γενικότερα βλέπουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες μέσα από την πολιτική τους κουλτούρα που είναι υπάκουη στην κυρίαρχη θεσμική εξουσία, μια κουλτούρα πιο ψυχρή και υποτακτική στην εξουσία, που δεν διαθέτει ιστορία ριζοσπαστικού λαϊκού αγώνα που να πλησιάζει την γαλλική.

Γι' αυτό τα δικαιώματα που οι Ευρωπαίοι θεωρούν αυτονόητα, και τα οποία εξάρπασαν οι λαοί τους μέσα από γενιές απεργιών και συγκρούσεων με κυβερνήσεις και εργοδότες, παραμένουν στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες αντικείμενο πολιτικής διαμάχης, ή προνόμια που εκατομμύρια Αμερικανοί δεν μπορούν να αποκτήσουν. Ο Αμερικανός αποδέχεται να ζει σε μια χώρα όπου πληρώνει τεράστιους φόρους, και μετά αναγκάζεται να δώσει δεκάδες χιλιάδες δολάρια για την ανώτατη εκπαίδευση, και μπορεί να βρεθεί βυθισμένος σε χρέη λόγω ενός λογαριασμού ιατρικής περίθαλψης. Ο Γάλλος, από την άλλη, δεν αποδέχεται εύκολα η πολιτεία να υποχωρήσει από τις ευθύνες της στην παροχή υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, δημόσιων υπηρεσιών και κοινωνικής προστασίας, γιατί θεωρεί αυτά τα δικαιώματα μέρος του κοινωνικού συμβολαίου που εξάρπασαν οι προηγούμενες γενιές με τον αγώνα.

Και αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ των δύο κουλτούρων. Οι Γάλλοι δεν βλέπουν ότι πρέπει να ευχαριστούν τις κυβερνήσεις τους για τα κοινωνικά δικαιώματα που απολαμβάνουν, αλλά θεωρούν ότι οι κυβερνήσεις είναι υποχρεωμένες να τα παρέχουν έναντι των φόρων που πληρώνουν, και ότι πρέπει να κατεβαίνουν στους δρόμους αν η εξουσία προσπαθήσει να τα μειώσει.

Και αυτή η κουλτούρα δεν περιορίζεται στη Γαλλία, αφού η Ιταλία επίσης διαθέτει τεράστια ιστορία απεργιών, εργατικών κινημάτων και λαϊκών εξεγέρσεων, όπως και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου οι λαοί τους έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν τις κυβερνήσεις στους δρόμους για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους