Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες οι Ρώσοι σκότωσαν ξανά παιδιά. Μέρα μεσημέρι. Με ένα drone Shahed, σε ένα πάρκο στην περιοχή του Χαρκόβου.

Τουλάχιστον 14 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ανάμεσά τους επτά παιδιά.

Η μικρότερη, η Ανγκελίνα, ήταν μόλις λίγο μεγαλύτερη από ενός έτους.

Σκοτώθηκε επί τόπου.

Ούτε η μητέρα της τα κατάφερε.

Πέθανε αργότερα στο νοσοκομείο. Η Ρωσία αρπάζει παιδιά. Η Ρωσία σακατεύει παιδιά. Η Ρωσία σκοτώνει παιδιά.

Θυμάμαι εκείνες τις κούνιες και την παιδική χαρά στο Κριβί Ριχ.

Θυμάμαι το αναποδογυρισμένο, ματωμένο καροτσάκι στη Βίνιτσα.

Τη μικρή, γεμάτη φως Λίζα, ένα κορίτσι με σύνδρομο down, που η μαμά της την πήγαινε στον λογοθεραπευτή.

Ακολουθώ ακόμα τη μητέρα της στο Instagram και διαβάζω πώς περνάει την κάθε της μέρα χωρίς την αγαπημένη της κόρη.

Εδώ και τέσσερα χρόνια.

Θυμάμαι τη μικρή Κίρα από την Οδησσό, εκείνο το πασχαλινό βράδυ του 2022. Θυμάμαι.

Και τι μ’ αυτό; Η μνήμη δεν φέρνει πίσω τους νεκρούς. Η Ανγκελίνα δεν υπάρχει πια.

Ούτε η μητέρα της.

Κι η Ρωσία συνεχίζει να σκοτώνει κάθε μέρα.

Τώρα πια με τη βοήθεια της Αμερικής.

Γιατί μπορεί.

Γιατί υπάρχει ο Πούτιν, γιατί υπάρχει ο Τραμπ, γιατί ζούμε σ’ έναν πρωτόγονο κόσμο πατριαρχίας, σφαιρών επιρροής και βίας.

Γιατί το μαύρο μπορεί να βαφτίζεται άσπρο: «Η Ρωσία φέρεται δίκαια στην Ουκρανία και το εκτιμώ αυτό». (Τραμπ, πριν από λίγο.) Γιατί ο άνθρωπος, τα δικαιώματά του, η ζωή και η αξιοπρέπειά του δεν αξίζουν τίποτα.

Σε κανένα επίπεδο αυτής της αβύσσου.

Γιατί οι ρώσοι νοιάζονται πολύ περισσότερο για το καμπαναριό στη Λιμόζ, για τα ρούχα στα ακριβά μπουτίκ και για την παρακμή της Ευρώπης.

Και φυσικά για τις τουριστικές τους βίζες.

Α, ναι.

Και για τη «ρωσοφοβία». Για τις διακρίσεις που υφίστανται, λέει, στην Ευρώπη.

Ρώσοι ρατσιστές, σοβινιστές, ψευτοδιανοούμενοι.

Κάθε λογής δήθεν αδικημένοι.

Αυτοί που «τους ανάγκασαν», που «δεν είχαν άλλη επιλογή», που «δεν φταίνε σε τίποτα». Όλοι αυτοί που πια σιχαίνεσαι ακόμα και να μπεις στον κόπο να τους ξεχωρίσεις μεταξύ τους.

Κατάρα να πέσει στα κεφάλια σας.

Για την αδιαφορία σας και για τις δήθεν ευαισθησίες σας.

Με τα memes σας, τα κλισέ σας, τα αστειάκια και τις ειρωνείες σας, τα emoji σας, τη μόνιμη αυτοθυματοποίησή σας, τα δουλοπρεπή σας γλυκόλογα και την λεγόμενη «κουλτούρα» σας.

I have a dream.

Δεν πιστεύω στη μετάνοια των «καλών» ρώσων.

Δεν πιστεύω πια ούτε ότι αυτό το καροτσάκι θα το βλέπετε στα όνειρά σας.

Ότι θα γίνει ο εφιάλτης σας.

Όμως θέλω κάτι.

Θέλω, σ’ έναν κόσμο που θέλει να λέγεται ανθρώπινος, αυτό ακριβώς το καροτσάκι, με το δολοφονημένο κοριτσάκι, να γίνει η εικόνα της ρωσίας στα μάτια όλων εκείνων που βρίσκονται εδώ, στην Ευρώπη, και εξακολουθούν να μιλούν για τον «ιδιαίτερο δρόμο» της Ρωσίας, τη μυστηριώδη πνευματικότητά της και την ακαταμάχητη γοητεία της.

Η γοητεία του κακού.

Να το, λοιπόν, αυτό το καροτσάκι, ανάμεσα στα φθινοπωρινά φύλλα.

Μόλις λίγες ώρες πριν, μέσα του βρισκόταν ένα μικρό κοριτσάκι. Ζωντανό. Από τον λογαριασμό της Katia Margolis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους