Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες, στην παράσταση του Σταμάτη Φασουλή στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, ένιωσα πως ζωντάνευε μπροστά μου όλη η ιστορία του ελληνικού θεάτρου.

Πρόσωπα, μνήμες, γέλια και συγκίνηση, με το ακορντεόν του Παναγιώτη Τσεβά να δίνει τη δική του φωνή στην ιστορία.

Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου… Γιατί όσοι έχουμε ζήσει το θέατρο από μέσα, αναγνωρίζουμε κάτι από τη δική μας ζωή σε όσα ακούστηκαν.

Κι έχει δίκιο ο Σταμάτης, όταν επανέρχεται σε εκείνους που έχουν φύγει… Είναι πολλοί.

Και μας λείπουν.

Μια υπέροχη παράσταση, μια βραδιά που θα κρατήσω μέσα μου για πολλά πολλά χρόνια.

Ευχαριστούμε από καρδιάς. Υ.Γ. Με τον Παναγιώτη ξαναθυμηθήκαμε στιγμές από τη «Θεία απ’ το Σικάγο», την παράσταση όπου γνωριστήκαμε πριν από είκοσι (σαν χθες μου φαίνεται!!!) χρόνια... Κι αυτό έκανε τη χθεσινή βραδιά ακόμη πιο συγκινητική... Αχ αυτές οι στάμνες!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους