Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Michel Maffesoli είχε προβλέψει εδώ και χρόνια ότι μπαίνουμε σε εποχή εξεγέρσεων (και όχι révolutions) που προκύπτει από την απομάκρυνση των elites από τον λαό. Στην Γαλλία τούτο είχε ήδη γίνει φανερό με τα κίτρινα γιλέκα και την πλανδημία και την υγειονομική τυραννία όπως την ονομάζει ο ίδιος.

Επειδή θα βγουν τίποτε βλαμμένοι (νεοδεξιοί, ασφαλιτοφιλελεύθεροι ή αλλιώς Σενεγαλέζοι του «δυτικού πολιτισμού») να πω εξ αρχής ότι τον Maffesoli μισεί η αριστερή ιντελιγκέντσια της Γαλλίας, καθώς ο ίδιος υπήρξε σύμβουλος του Chirac.

Επίσης έχει συμφάει με την Λεπέν για την οποία είπε «δεν ξέρω αν κατάλαβε τι έλεγα», που όπως φαίνεται πιθανώς πράγματι δεν έχει πολυκαταλάβει.

Εγκατέλειψε ο ίδιος μετά από 50 έτη την Grand Orient καθώς λέει η μασονία πλέον πολιτικολογεί και δηλώνει παλαιορωμαιοκαθολικός.

Στα νιάτα του την εποχή του Μάη του ’68 όταν οι σημερινοί υπέρμαχοι του νεοφιλελευθερισμού ήσαν Μαοϊστές και άλλα, ο ίδιος ήταν αναρχικός.

Λοιπόν καταρχάς κατά την κοινωνιολογική θεωρία του, η κοινωνία είναι συγκρουσιακή.

Το ένστικτο της βίας είναι εγγενές ως ορμέμφυτο στον άνθρωπο και για αυτό και για να συγκροτηθή η κοινωνία ως τέτοια πρέπει να διοχετευθή στο συμβολικό, να τελετουργηθή από το ιερό και λατρεία.

Λατρεία των νεκρών, θυσίες, διονυσιακές πομπές, η Σταύρωση, τα μαρτύρια, οι αυτομαστιγώσεις κτλ. (που σκανδαλίζουν κάτι τσογλάνια της δεκαετιάς του 80) δεν είναι κάτι άλλο από ευφημισμό της βίας και του κακού ώστε να μην γίνονται έργο.

Όπως λειτουργεί η αρχαία τραγωδία: δείχνει το κακό για να μην έχεις ανάγκη να το κάνεις.

Με την εκκοσμίκευση και την περιθωριοποίηση της λατρείας από τον Προτεσταντισμό καταρχάς, το κράτος θέλει να επιλύσει το θέμα δια της νομικής ρύθμισης.

Είναι ο ωφελιμισμός, ο οικονομισμός, το θετικό δίκαιο, που προκειμένου να προκαταλάβουν την βία αποστειρώνουν τον άνθρωπο εξατομικεύοντάς τον.

Ο άνθρωπος δεν είναι πλέον μέρος κάποιας κοινότητας αλλά ένα αδύναμο άτομο εμπρός σε έναν κρατικό και οικονομιστικό μηχανισμό, ο οποίος προσφέρεται ως ευκολία για την ζωή του.

Ενώ πάλαι οι εξεγέρσεις ήταν έκφραση κάποιου υπαρκτικού προβλήματος (λιμός, βαρειά φορολογία κτλ.) δια τούτο ως επί το πλείστον ήσαν αγροτικές ή με την προλεταριοποίηση εργατοσυνδικαλιστικές (να σημειώσω ότι με νόμο της Γαλλικής Révolution είχαν απαγορευθή οι συντεχνίες μέχρι που εκατό χρόνια αργότερο ο νόμος ακυρώθη για τον συνδικαλισμό), τους τελευταίους αιώνες οι εκδηλώσεις βίας κυρίως στις πόλεις, είναι έτι μάλλον προϊόν αντίδρασης στην εξατομίκευση.

Τι εννοεί δηλαδή; Ότι συγκροτούνται tribus (φυλές, έθνη θα τα έλεγαν οι Έλληνες) όχι προφανώς με την συνέχεια και την διάρκεια των παλαιών κοινοτήτων ούτε κατ’ ανάγκη με κάποιο σοβαρό σκοπό, ίσα ίσα για να νιώσουν οι άνθρωποι ότι είναι μαζί με άλλους, οικείοι σε μία ομάδα.

Από τους χούλιγκανς και τα πάσης κατεύθυνσης γκρουπούσκουλα και συμμορίες μέχρι τα συλλογικά χόμπι και τις λέσχες παντός τύπου είναι τέτοιες εκφράσεις (θυμηθείτε το Fight Club). Προς τις εξεγέρσεις λοιπόν μπορεί οι ποιούντες αυτών να δηλώνουν κάποιους λόγους αλλά στο βάθος είναι αυτή η αντίδραση.

Επειδή δεν εμπνέει το κράτος, τα κοινωνικά πρότυπα του καπιταλισμού κτλ. βρίσκουμε μόνοι μας την συλλογικότητα στο δρόμο.

Δεν είναι ανωμαλία αυτό που συμβαίνει κάποια χρόνια τώρα και που ξεπερνά την απλή απεργία, αλλά λογικό αποτέλεσμα ενός προρρυθμισμένου βίου.

Και όσο περισσότερο ξεχνούν οι elites ότι η ισχύς (pouvoir) δεν μπορεί να λειτουργήσει ανεξαρτήτως της κοινωνικής δύναμης (puissance) και νομίζουν κάποιοι (συλλέγοντας δεδομένα κτλ) ότι μπορούν να ευνουχίσουν ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους, όλο και πιο στραβή και ανεξέλεγκτη θα βγαίνει η αντίδραση.

Αν νομίζουν κάποιοι (οι αριστέροι) ότι φέρνουν την επανάσταση ή άλλοι (οι δεξιοί) ότι θα δείρουν καλύτερα ή θα βγάλουν τα κανόνια όπως ο Ναπολέων εκτός από τυχοδιώκτες, είναι και ξεπερασμένοι. (έχει και αγγλικούς υποτίτλους)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους