Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ταξιδεύω με αεροπλάνο συνήθως ταξιδεύω διάδρομο για να είμαι πιο άνετα.

Προ ημερών επέστρεφα από Θεσσαλονίκη.

Φτάνοντας στη θέση μου βλέπω στην μεσαία δίπλα μου νεαρό με μαύρα ρούχα. (μαύρο τζιν, μαύρα παπούτσια, μαύρο μπλουζί και μαύρο χούντι και κουκούλα στο κεφάλι). «Σαν τον χάρο», θα έλεγε παλιά η μαμά μου.

Είχε τα πόδια του σχετικά απλωμένα και προς τη δική μου πλευρά και το χέρι του πάνω στο μπράτσο.

Δεν μου είπε καλημέρα, αλλά δεν του είπα κι εγώ. (για να λέμε ολόκληρη την αλήθεια κι όχι μόνο αυτή που μας βολεύει) Ήμασταν στην έξοδο κινδύνου, οπότε είχε χώρο μπροστά για τα πόδια μας.

Πρέπει να ήταν περίπου 20 χρονών, με το κινητό στο χέρι και βλέμμα βλοσυρό, αγέλαστο. (λίγο του στυλ η πάρτη μου) Δεν μιλήσαμε καθόλου.

Κάποια στιγμή πήγε τουαλέτα αλλά δεν χρειαζόταν να σηκωθώ γιατί είχε χώρο μπροστά.

Επέστρεψε αγέλαστος όπως κι έφυγε.

Σε κάποια φάση πλησιάζαμε Αθήνα κι έπαιζε με το κινητό του σκυφτός μπροστά.

Αρχίσαμε την κάθοδο λίγο πριν οι αεροσυνοδοί τσεκάρουν εάν ήμασταν δεμένοι, αλλά αφού είχε ανακοινώσει ήδη ο πιλότος κι είχαν ανάψει τα λαμπάκια για το δέσιμο των ζωνών.

Είχε και αναταράξεις.

Ο τύπος ήταν εκεί με το κινητό του και τα ακουστικά στα αυτιά.

Εγώ ήμουν μεταξύ του να τον ειδοποιήσω ή να μην τον ειδοποιήσω για να μη βρω κανένα μπελά.

Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση.

Τον σκουντάω απαλά στην πλάτη.

Γυρίζει παραξενεμένος και με κοιτάζει. «Είπε ο πιλότος να βάλουμε ζώνες» το είπα ευγενικά και χαμογέλασα.

Έβαλε τη ζώνη και για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα απάντηση.

Στο τέλος μου χαμογελάει λίγο αλλά πολύ όμορφα. «Σας ευχαριστώ που με σκεφτήκατε». Χαμογελάω και πνίγω ένα μικρό δάκρυ ευγνωμοσύνης.

Να μιλάτε σε ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ. ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ. (για τους παρατηρητικούς η φωτογραφία είναι από μπροστινή σειρά κι όχι τη δική μας)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους