Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O κόσμος νιώθει μια ιδιαίτερη ανισχυρότητα, έναν εκμηδενιστικό υποκειμενισμό που κατασκευάζεται εν πολλοίς από συνειδητές πολιτικές αποφάσεις.

Οι διαδηλώσεις πυκνώνουν, σε ολόκληρη τη Γαλλία, είναι στο Μιλάνο, στο Μπουένος Άιρες, στις Βρυξέλλες, είχε προηγηθεί ένα μεγάλο ειρηνικό κίνημα στην Αλβανία που παίρνει νέα ώθηση και συγκρούεται ανοιχτά με την καταστολή με σαφή στοχοπροσήλωση πλέον την πτώση της κυβέρνησης.

Αλλά ας εστιάσουμε στα "μικρά". Για παράδειγμα στη Γαλλία και τους μαθητές της.

Το πρόβλημα της ελίτ εκπαίδευσης στη Γαλλία δεν είναι καινούργιο.

Αντιθέτως μεγάλοι διανοητές του 20ου όπως ο Μπουρντιέ, είχαν πέσει με τα μούτρα στο θέμα για να αναδείξουν μια ολόκληρη πηγή διακρίσεων που σε ακολουθούν και στην υπόλοιπη ζωή.

Κι όμως τα πράγματα όντως με έναν απτό τρόπο οδηγούνται στο απροχώρητο.

Χωρίς να αναλύσουμε εδώ π.χ. διεξοδικά το σύστημα του Parcoursup (της εθνικής πλατφόρμας για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια που χρησιμοποιεί πια ΑΙ), αρκεί να μείνουμε σε αριθμούς (που βρήκα από το Brown University, αλλά υπάρχουν και αλλού). 90% των μαθητών παίρνουν το baccalauréat.

Η επιτυχία του κάθε μαθητή κατά 60% κρίνεται στις τελικές εξετάσεις.

Παρά τον τεράστιο φόρτο και την πίεση, και φυσικά το να επιλέγεις τι θα κάνεις όλη σου τη ζωή από τα 15, τα παιδιά σε ένα 90% περνούν, τελειώνουν.

Από αυτό το 90% μόλις το 10% θα πάει στις λεγόμενες Grandes Écoles.

Όχι μόνον αυτό, πολλές από αυτές τις τοπ σχολές, ζητούν δύο χρόνια προπαρασκευαστικές τάξεις.

Τα λεγόμενα Prépa.

Τα παιδιά έχουν να συναντήσουν μετά μπροστά τους την εμφάνιση και ιδιωτικοποιημένων Prépa.

Ο αλγόριθμος του Parcoursup "κατηγορείται" ευρέως και μελετάται και εντός της ίδιας της διεθνούς ακαδημίας, για αναπαραγωγή ταξικών biases και "matching" μαθητών - σχολών που ευθέως αναπαράγει ταξικές διακρίσεις.

Οι μαθητές μπορεί να πετύχουν, να γράψουν ειδική επιστολή κινήτρου, κι εντούτοις να μη γίνουν αποδεκτοί από κάποια μεγάλη σχολή.

Επίσης είναι συχνό μαθητές ίδιου επιπέδου να διαχωρίζονται από την "επιλογή" δημόσιου ή ιδιωτικού λυκείου και φυσικά οι σχολές να επιλέγουν αυτούς των ιδιωτικών που όλως τυχαίως είναι και από τις πιο ακριβές περιοχές της χώρας και δη του Παρισίου.

Οι σχολές έχουν το δικαίωμα ειδικών κριτηρίων αποδοχής που δεν ανακοινώνονται ποτέ στους μαθητές.

Σχολές και αλγόριθμος φτιάχνουν δύο αλληλεπικαλυπτόμενα στρώματα αδιαφάνειας.

Νομίζω είναι αρκούντως κατανοητό τι συμβαίνει.

Δεν είναι τυχαίο που στους δρόμους θα δεις μέχρι και influencers.

Δεν προκαλεί εντύπωση σε όσους βρίσκονται στο insta και βλέπουν πώς ζει ένας νέος σε startup, ένας νέος καλλιτέχνης, ένας νέος φοιτητής, ένας νέος ( ; ) 37 ετών.

Αυτά τα σπίτια της οσμανικής ομορφιάς έχουν ξεπεράσει ειλικρινά σε συρρίκνωση -θα πιάσω τα δύο άκρα του us & them- τόσο κάτι εφιαλτικά μικροδιαμερίσματα στην Κίνα, όσο και αυτά τα ευφάνταστα "spaces" στη Νέα Υόρκη που πληρώνεις χιλιάρικο για 20 τ.μ. Ουδεμία υπερβολή. Βaristas, DJs, μηχανικοί, ζουν στο Παρίσι σε αδιανόητες συνθήκες οικειακής ανυπαρξίας.

Αυτή είναι η νέα ώθηση ρομαντικοποίησης του Παρισιού.

Το ξέρουν και οι ίδιοι.

Σαλόνι - κουζίνα - μπάνιο - ένα, αλλά έχω ένα μικρό παράθυρο που βλέπει τις περιλάλητες μπλε οροφές από χαλκό.

Νομίζω υπάρχει μια τριάδα που φτιάχνει οικουμενικά το ειδικό σχήμα του νεο-φαταλισμού.

Είναι το τέλος κοινωνικής κινητικότητας - ΑΙ - Γάζα.

Δεν προσπαθώ να επιβάλλω αυτό το σχήμα στη συγκεκριμένη συζήτηση, το έκανε πρώτος ο Τραμπ.

Έχει κάτι ιδιαίτερο -αυτή- η Γαλλική εξέγερση, παρόλο που ξέρουμε καλά ότι ο τρόπος αντίστασης (ακόμα κι όταν ηττάται) των Γάλλων, είναι κάπως και ιστορικοκουλτουραλικό δεδομένο.

Το ότι ασχολήθηκε ο Πρόεδρος της Αμερικής μαζί της.

Οι εντολοδόχοι MAGA έχουν κατακλείσει κάθε κοινωνικό δίκτυο με μια ready made λίστα σχολίων πολύ συγκεκριμένη: Ι. Θέλετε να φέρετε τον τρίτο κόσμο; Θα γίνετε και ο τρίτος κόσμος. ΙΙ. Καταρρέει η Δύση. ΙΙΙ.

Έπεσε η Γαλλία. ΙV. Αυτό είναι το Black Lives Matter. V. Αυτό είναι οι Antifa. VI. Στηρίζετε τη Γάζα και γίνατε Γάζα. VII. Paristine. VIII.

Τι δουλειά έχει η Παλαιστινιακή σημαία σε διαδηλώσεις στη Γαλλία για την εκπαίδευση και την ακρίβεια; Στα κείμενά μου για τις ΗΠΑ στην Εποχή, και στο τελευταίο δοκίμιο στο Kaboom, έχω επιμείνει, και με αριθμούς, στο πώς η Παλαιστίνη διαιρεί τις κοινωνίες, πώς γίνεται επίκεντρο, πώς αλλάζει κόμματα, πολιτικά συστήματα, lobbying.

Και το βλέπουμε κι εδώ, και στη Γαλλία, όπως και στη Βρετανία στη συνάντηση λογοκρισίας - λογοτεχνίας. Η Παλαιστίνη θα βρει τον τρόπο να εισέλθει στις ψυχές των ανθρώπων και αυτό ενοχλεί το μέγιστο.

Ενοχλεί ολόκληρες βιομηχανικές προσπάθειες κανονικοποίησης.

Ενίοτε το βιομηχανικές κιόλας δεν είναι μεταφορικό.

Στήνονται πεδία οικονομικής δράσης που στόχο έχουν την κανονικοποίηση και παγίωση της κατάστασης.

Στην πραγματικότητα την πλήρη αποδοχή της, έστω τεθλασμένα, μέσω μιας βαθιάς ψυχικής εξάντλησης που να οδηγήσει στη σιωπή ή αλλιώς στην περιθωριοποίηση είτε του "ακραίου" είτε του "γραφικού". Η νέα υποκειμενική φτώχεια, η ανεξέλεγκτη AI και το Ισραήλ ως υπερδύναμη που δε θα κάνει πίσω και δε θα τιμωρηθεί από τη διεθνή κοινότητα, δε συνθέτουν πράγματι έναν φαταλισμό που κάνει τα υποκείμενά του πρωτοφανώς ανίσχυρα; Νιώθει κανείς πως έχει πραγματικό λόγο στο πώς και τι θα είναι και από ποιον το regulation της ΑΙ; Νιώθει κανείς πως καταλαβαίνει ποιοι είναι οι άμεσοι απτοί κίνδυνοι; Του έχουν εξηγηθεί; Δεν είναι βολικό αυτό το "είναι πολύ δύσκολο και για εμάς να καταλάβουμε" των frontiers την ίδια στιγμή που με ακλόνητη βεβαιότητα δε θέλουν να περάσει η ΑΙ από τη ρυθμιστική βάσανο των αερογραμμών π.χ.; Νιώθει κανείς πως η γενοκτονία που άσκησε το Ισραήλ, μπορεί να συναντηθεί με το δίκαιο; Και νιώθει κανείς ότι η ζωή του του ανήκει έστω και στο ελάχιστο; ΥΓ. Δεν είναι το πρωτεύον, όμως η ρομαντικοποίηση του riot porn, δε θα επιτρέψει σε αυτές τις ιστορίες να φανούν καθόλου και παρόλο που κατανοεί κανείς ότι χρησιμοποιούνται κατά κόρον από αντιδραστικούς πολιτικούς και πολίτες, δε γίνεται να μην αναφερθεί καθόλου γιατί αγγίζουν κι αυτές κάποιες καρδιές.

Όσο αυξάνεται η φτώχεια, αυξάνεται και το ίδιο το πλιάτσικο.

Δεν ήταν οι πιο έντονες "ταραχές" της Γαλλίας.

Ήταν το πιο έντονο πλιάτσικο.

Κανένας φτωχός δε θα σωθεί με μία, δύο, τρεις τσάντες Λουί Βιτόν, ένα μαντήλι Ερμές, ένα vintage μεσοπολεμικό Rolex.

Ipso facto ακριβώς για αυτό εισέρχονται στο μεγάλο συμβολικό.

Εντούτοις, με πείραξε πολύ η λεηλάτηση μικρομάγαζων και ιδίως επιχειρήσεων μεταναστών.

Θα ήθελα η ακροδεξιά κραυγή ότι οι μεταναστευτικής καταγωγής gen Z δεν αγγίζουν επιχειρήσεις μεταναστών να είχε πόδι στο πραγματικό, δεν το κρύβω.

Τα νοίκια είναι απαγορευτικά για επιχειρείν.

Έχει ερημώσει κι η Αθήνα από μικρές επιχειρήσεις και όλος ο κόσμος.

Αυτά φτάνουν πια ώς το Netflix.

Με στενοχώρησε πολύ.

ΥΓ. 2 Προφανώς η βίαιη αντίδραση στην καταστολή μπορεί να πάρει πολλά χαρακτηριστικά σε διάφορους θύλακες, μιας herd mentality.

Με πείραξε ιδιαίτερα η πισώπλατη κλοτσιά σε έναν κομιξά που στεκόταν ανυπεράσπιστος σε ένα αλωμένο μικρομάγαζο για geeks και nerds, που πολλοί ξέρουμε από πρώτο χέρι ότι αντέχουν δύσκολα, ότι έχουν μια κουλτούρα πέραν της επιχειρηματικής, μια ειδική κουλτούρα διασύνδεσης με τη νεότητα και το καινούργιο, το φανταστικό, μια συνθήκη κοινότητας και γειτονίας.

ΥΓ. 3 Ο Τραμπ δεν ασχολήθηκε με την Αλβανία γιατί εκεί θα πρέπει να μιλήσει και για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του γαμπρού του στη χώρα στις οποίες ευθέως εξεγείρεται η Αλβανική νεολαία και ευρύτερη κοινότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους