Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέρασε από μπροστά μου μόλις τώρα μια ομάδα μαθητών του παλιού Δημοτικού σχολείου των παιδιών μου, που γυρνούσαν με τους δασκάλους τους από κάποια εκδήλωση/προβολή στο τοπικό σινεμά.

Πέρασαν ανά τάξη, διαγωνίως της πλατείας, τραγουδώντας η κάθε μία τάξη ένα δικό της τραγουδάκι.

Δεν ξέρω αν ήταν οργανωμένο ή κάποιοι μαθητές τραγουδούσαν όλοι μαζί ένα τραγουδάκι σαν παρέα.

Ήταν όμως πολύ ωραία εικόνα.

Γέμισε χαρούμενες παιδικές φωνές η πλατεία.

Πολύ το χάρηκα, αλήθεια το λέω.

Και επειδή, όλοι μας έχουμε πάει σχολείο, και αρκετοί από μας έχουμε τραγουδήσει ομαδικά κάθε είδους παιδικό τραγουδάκι με τους κολλητούς μας, αναρωτήθηκα τι να συμβαίνει κατόπιν στους ανθρώπους, όταν αυτοί αργότερα μεγαλώνουν και σε μερικούς η ψυχή τους αλλάζει σε τέτοιο βαθμό ώστε η μόνη λύση σε ο,τι τους ενοχλεί είναι η οργή, η βία και η καταστροφή.

Μια μόνιμη οργή, συνεχώς από το πρωί έως το βραδυ.

Κάθε μέρα νεύρα, κάθε -μα κάθε- μέρα μια συνεχής διάθεση για γκρίνια και φασαρία με ατάκες του στυλ "φταίει ο τάδε, φταίει ο δείνα" και "να δεις, θα πληρώσουν". Δεν λέγανε άραγε αυτοί τραγούδια, δεν πήγαιναν εκδρομές με το σχολείο, δεν έπαιξαν μπάλα κρυφά στην αυλή του σχολείου, δεν έσκασαν στα γέλια όταν άκουσαν ένα πετυχημένο αστείο από το πίσω θρανίο την ώρα των αρχαίων; Σε ποιο σημειο χάνεται αυτή η έμφυτα ατόφια χαρά και μεταμορφώνεται σε "ταξικό" μίσος, σπασμένα γυαλιά και μυρωδιά καμμένου; Δεν είμαι σίγουρος.

Ώρες ώρες δηλαδή ίσως κάποιοι θα πρέπει να αναλογιστούν την εποχή που ήταν μαθητές στην Τετάρτη Δημοτικού.

Ίσως, αν πούνε και ψιθυριστα ένα παιδικό τραγουδάκι, ίσως να τους βοηθήσει αρκετά για να βγάλουν τη μέρα σαν κανονικοί άνθρωποι, οι οποίοι κάποτε, και όχι πάρα πολύ παλιά, ήταν και αυτοί παιδιά. Ίσως και όχι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους