Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Νοέμβριο του 2014, μόλις λίγους μήνες μετά την ανάληψη της διοίκησης του Δήμου Γλυφάδας από το νέο Δήμαρχο Γεώργιο Παπανικολάου, ξεκίνησε μια υπόθεση που δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Μια υπόθεση που γεννά σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση του δημοτικού χρήματος.

Όλα ξεκίνησαν από τις πινακίδες ονομασίας των δρόμων.

Οι πράσινες πινακίδες, που θύμιζαν το ΠΑΣΟΚ, επρόκειτο να αντικατασταθούν από μπλε, προκειμένου να θυμίζουν τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτός ήταν ο σκοπός της σχεδιαζόμενης αλλαγής.

Να αποκτήσουν ακόμη και οι δρόμοι της Γλυφάδας κομματικό χρώμα, λες και ο Δήμος αποτελούσε ιδιοκτησία μιας πολιτικής παράταξης.

Το εξοργιστικό όμως ήταν ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησαν οι εργασίες.

Αντί να ξεβιδώσουν τέσσερις βίδες, να αφαιρέσουν τον παλιό τσίγκο με την ονομασία της οδού και να τοποθετήσουν έναν καινούργιο, ξήλωναν ολόκληρες τις πινακίδες μαζί με τους μεταλλικούς στύλους τους από το έδαφος! Μια απλή και περιορισμένου κόστους εργασία μετατρεπόταν σε εκτεταμένη εργολαβική παρέμβαση, με προφανή συνέπεια τη διόγκωση του αντικειμένου των εργασιών.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα: γιατί να επιλεγεί μια τόσο δαπανηρή διαδικασία όταν υπήρχε μια πολύ απλούστερη λύση; Στη λεωφόρο Γούναρη είχαν ήδη ξηλωθεί πινακίδες από μεγάλο τμήμα του δρόμου.

Οι παλιοί στύλοι μεταφέρθηκαν και πετάχτηκαν στο προαύλιο της εταιρείας που είχε αναλάβει την εργολαβία, όπου παραμένουν ακόμη και σήμερα, σχεδόν δώδεκα χρόνια αργότερα! Ο αείμνηστος συμπολίτης μας Τάσος Γιαννακόπουλος, έξαλλος με αυτή την αχρείαστη παρέμβαση και την επιβάρυνση του δημοτικού ταμείου, τον Νοέμβριο του 2014 έφερε μία από τις ξηλωμένες πινακίδες και την άφησε μέσα στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, εκφράζοντας με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την αγανάκτησή του.

Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν οδήγησαν στη διακοπή της συνεδρίασης.

Η υπόθεση αυτή δεν είναι μια απλή ασήμαντη ιστορία με παλιές πινακίδες.

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αχρείαστης παρέμβασης, της οποίας η αναγκαιότητα, το πραγματικό κόστος και η επιλογή της μεθόδου εκτέλεσης απαιτούν σοβαρό έλεγχο. Ο Δήμαρχος Παπανικολάου βρίσκεται στο τιμόνι του Δήμου από το 2014.

Η πολυετής παραμονή του στην εξουσία δεν αποτελεί ασπίδα απέναντι στον έλεγχο.

Αντίθετα, επιβάλλει ακόμη μεγαλύτερη διαφάνεια για τις εργολαβίες, τις αναθέσεις και τη διαχείριση των χρημάτων των δημοτών.

Οι φωτογραφίες, οι κορδέλες και οι επικοινωνιακές φιέστες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την οικονομική λογοδοσία.

Ούτε μπορεί κάθε δημοτική παρέμβαση να βαφτίζεται «ανάπτυξη», ανεξάρτητα από το κόστος και την πραγματική χρησιμότητά της.

Τα ερωτήματα προς τον δήμαρχο Παπανικολάου είναι συγκεκριμένα και απαιτούν απαντήσεις: Γιατί μια εργασία που μπορούσε να γίνει με την αντικατάσταση ενός τσίγκου και τεσσάρων βιδών, μετατράπηκε σε αποξήλωση ολόκληρων μεταλλικών κατασκευών; Μήπως η αδικαιολόγητη διεύρυνση των εργασιών είχε ως σκοπό να αυξηθεί το εργολαβικό κόστος, για να καταλήξουν περισσότερα χρήματα σε ιδιώτες αναδόχους; Ποιος ενέκρινε την εργολαβία, ποιο ήταν το κόστος της, ποιος πληρώθηκε και με ποια παραστατικά; Και πόσες ακόμη δημοτικές παρεμβάσεις από το 2014 μέχρι σήμερα παρουσιάστηκαν ως αναγκαία έργα, ενώ ενδεχομένως επιβάρυναν αδικαιολόγητα το δημοτικό ταμείο; Δεν πρόκειται για ερωτήματα που απαντώνται με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Χρειάζονται συγκεκριμένα οικονομικά στοιχεία και ανεξάρτητος έλεγχος, ώστε να διαπιστωθεί αν υπήρξε κατασπατάληση δημοτικού χρήματος ή αδικαιολόγητο οικονομικό όφελος.

Το δημοτικό χρήμα δεν είναι προσωπικό ταμείο κανενός Δημάρχου.

Ο κύριος Παπανικολάου οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις.

Γιατί η Γλυφάδα ανήκει στους πολίτες της και όχι στον κάθε Δήμαρχο που διαχειρίζεται προσωρινά την εξουσία.

Οι πινακίδες ξηλώθηκαν και τα δημοτικά χρήματα να κατασπαταλήθηκαν προκλητικά και αναίτια. Όμως η υποχρέωση του Δημάρχου και η απαίτηση των δημοτών για λογοδοσία, παραμένει επιτακτικά επίκαιρη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους