Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 2-1, με τον τρόπο που ήρθε, είναι οξυγόνο, μα ο ασθενής παραμένει στην εντατική με μηχανική υποστήριξη, χωρίς την πίστη των οικείων προσώπων του, χωρίς την θετική αύρα του περίγυρου του.

Ο κόσμος, το πέταλο, αποδοκίμασε όταν οι παίκτες πήγαν για το καθιερωμένο τελετουργικό νίκης.

Τα συνθήματα στο χαοτικό διάστημα από το 0-1, μέχρι το 1-1 θύμιζαν ροκ εποχές 90’s, όπου όλα κρέμονταν σε μία κλωστή.

Ο σημερινός ΠΑΟΚ, έτσι όπως είναι, έτσι όπως παίζει, δεν μπορεί να κοιτάζει την βαθμολογία, δεν δικαιούται να κοιτάζει τι βρίσκεται πάνω από αυτόν.

Δεν μπορεί να σκέφτεται πιο μακριά από την επόμενη προπόνηση, το επόμενο παιχνίδι.

Το μοναδικό δώρο που του προσφέρει αυτή η… κατάρα του ενός ματς την εβδομάδα είναι οι επιπλέον προπονήσεις.

Μόνο εκεί ο Δικέφαλος μπορεί να καταλήξει σε ένα σταθερό αγωνιστικό ύφος, να βρει ποδοσφαιρική ταυτότητα, ισορροπία, να καταλήξει τι θέλει να παίξει.

Να μοιράσει ρόλους, να αποφασίσει με ποιους θα πορευτεί και ποιους θα αφήσει πίσω, ίσως με κάποιες σκληρές αποφάσεις.

Όσο δεν μπορεί να ελέγξει αυτά που γίνονται στο χορτάρι, όσο δεν μπορεί να επιβάλλει τους δικούς του όρους, κάθε του παιχνίδι θα είναι ένα κέρμα στον αέρα, μία περιπέτεια, την μία θα είναι έτσι και την άλλη αλλιώς.

Όλα θα ακροβατούν, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος. Ο ΠΑΟΚ κρατάει την αντίδραση σε μία κατάσταση όπου όλα έμοιαζαν χαμένα, το ψυχικό σθένος να μην καταρρεύσει όταν όλα ήταν εις βάρος του, την ηγετική εμφάνιση του Ζίβκοβιτς και του Ζαφείρη, το πρώτο ηχηρό παιχνίδι του Μπάνζα, αλλά ο δρόμος μέχρι να ορθοποδήσει. να βρει ισορροπία, ηρεμία, γαλήνη, σιγουριά, εμπιστοσύνη είναι ακόμα μακρύς… Περισσότερα στο πρώτο σχόλιο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους