Original Post

Πλήρες Κείμενο:

75α γενέθλια για τον Κλαούντιο Ρανιέρι με μια ιστορία για το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ. «Θυμάμαι την πρώτη μου συνάντηση με τον πρόεδρο όταν έφτασα στη Λέστερ . Κάθισε μαζί μου και μου είπε: “Κλαούντιο, αυτή είναι μια πολύ σημαντική χρονιά για τον σύλλογο.

Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να παραμείνουμε στην Πρέμιερ Λιγκ.

Πρέπει να εξασφαλίσουμε την παραμονή μας.” Η απάντησή μου ήταν: “Εντάξει, βεβαίως.

Θα δουλέψουμε σκληρά στις προπονήσεις και θα προσπαθήσουμε να το πετύχουμε.” Σαράντα βαθμοί.

Αυτός ήταν ο στόχος.

Αυτός ήταν ο αριθμός που χρειαζόμασταν για να παραμείνουμε στην πρώτη κατηγορία και να χαρίσουμε στους φιλάθλους μας άλλη μία σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ.

Είχαμε παίκτες που θεωρούνταν πολύ μικρόσωμοι ή πολύ αργοί για άλλους μεγάλους συλλόγους. Ο Ν'Γκολό Καντέ. Ο Τζέιμι Βάρντι. Ο Γουές Μόργκαν. Ο Ντάνι Ντρινκγουότερ. Ο Ριγιάντ Μαχρέζ.

Όταν έφτασα την πρώτη μέρα στην προπόνηση και είδα την ποιότητα αυτών των ποδοσφαιριστών, κατάλαβα πόσο καλοί μπορούσαν να γίνουν.

Ή μάλλον, κατάλαβα ότι είχαμε μια ευκαιρία να επιβιώσουμε στο πρωτάθλημα.

Αυτός ο Καντέ έτρεχε τόσο πολύ που νόμιζα πως είχε κρυμμένη μια μπαταρία στα σορτσάκια του.

Δεν σταματούσε ποτέ να τρέχει στην προπόνηση.

Έπρεπε να του πω: “Έι, Ν'Γκολό, ηρέμησε λίγο.

Πιο αργά.

Μην κυνηγάς την μπάλα κάθε φορά, εντάξει;” Και μου απαντούσε: “Ναι, κόουτς. Ναι. Εντάξει.” Δέκα δευτερόλεπτα αργότερα, τον κοιτάζω και τρέχει ξανά.

Του έλεγα: “Μια μέρα θα σε δω να βγάζεις μόνος σου τη σέντρα και μετά να βρίσκεσαι μέσα στην περιοχή για να τη στείλεις στα δίχτυα με κεφαλιά!” Είναι απίστευτος.

Αλλά δεν ήταν ο μόνος καθοριστικός παράγοντας.

Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να εξηγήσει κανείς αυτή την απίστευτη σεζόν. Ο Τζέιμι Βάρντι, για παράδειγμα.

Αυτός δεν είναι ποδοσφαιριστής.

Είναι ένα εκπληκτικό άλογο κούρσας.

Έχει ανάγκη να νιώθει ελεύθερος εκεί έξω στο γήπεδο.

Του είπα: “Είσαι ελεύθερος να κινείσαι όπως θέλεις, αλλά πρέπει να βοηθάς την ομάδα όταν χάνουμε την μπάλα.

Αυτό είναι το μόνο που σου ζητώ.

Αν εσύ ξεκινήσεις να πιέζεις τον αντίπαλο, όλοι οι συμπαίκτες σου θα σε ακολουθήσουν.” Πριν από τον πρώτο μας αγώνα εκείνης της σεζόν, είπα στους παίκτες: “Θέλω να παίζετε ο ένας για τον άλλον.

Είμαστε μια μικρή ομάδα, γι’ αυτό πρέπει να παλεύουμε με όλη μας την καρδιά και με όλη μας την ψυχή.

Δεν με νοιάζει το όνομα του αντιπάλου.

Το μόνο που θέλω είναι να παλέψετε. Αν είναι καλύτεροι από εμάς, εντάξει, συγχαρητήρια. Αλλά πρέπει να μας το αποδείξουν μέσα στο γήπεδο.”»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους