● Τους τρομάζουν τα ερείπια, όχι η κοινωνία που σαπίζει!... (Όταν οι καταπιεσμένοι εξεγείρονται, οι αστοί ανακαλύπτουν την «ιερότητα» της περιουσίας) -| Γράφει ο Γιώργος Γιαννακέλλης // Στο “Βαθύ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάντοτε ζούσαμε μέσα σε τρώγλες και θα τα καταφέρουμε , μην ξεχνάτε ότι εμείς οι εργάτες, ξέρουμε επίσης και να χτίζουμε.

Εμείς χτίσαμε όλα αυτά τα παλάτια και τα μέγαρα και θα τα χτίσουμε ακόμα πιο όμορφα». Αν κάτι αποκαλύπτουν οι αντιδράσεις απέναντι στις κοινωνικές εκρήξεις στη Γαλλία, είναι η βαθιά ταξική υποκρισία της αστικής κοινωνίας.

Μόλις οι καταπιεσμένοι βγουν στους δρόμους, μόλις η συσσωρευμένη οργή διαρρήξει το περίβλημα της επίπλαστης κοινωνικής ειρήνης, οι επαγγελματίες υπερασπιστές της «νομιμότητας» πιάνουν στασίδι στα τηλεοπτικά πάνελ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ξαφνικά, όλοι τους ανακαλύπτουν την αξία της βιτρίνας, την ιερότητα του εμπορεύματος, την απαραβίαστη φύση της ιδιοκτησίας.

Οι ίδιοι που αντιμετωπίζουν ως αναπόφευκτη «παράπλευρη απώλεια» τη φτώχεια, την ανεργία και την κοινωνική εξαθλίωση, μετατρέπονται σε τιμητές της ηθικής όταν ένα τζάμι γίνεται θρύψαλα.

Δεν τους ενοχλεί το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι δυσκολεύονται να πληρώσουν το νοίκι τους.

Δεν τους εξοργίζει η νεολαία που βλέπει το μέλλον της να υποθηκεύεται πριν καν αρχίσει να ζει.

Δεν τους συγκλονίζει η καθημερινή βία της οικονομικής ανασφάλειας, της εργασιακής εκμετάλλευσης και της κοινωνικής ανισότητας.

Αυτά είναι, βλέπετε, τα «φυσιολογικά» ερείπια της καπιταλιστικής κανονικότητας.

Εκείνο που τους βγάζει από τα ρούχα τους είναι όταν οι άνθρωποι που προορίζονταν να υπομένουν σιωπηλά αποφασίζουν να πάψουν να συμπεριφέρονται ως υπάκουοι υπήκοοι.

Και τότε αρχίζει η γνωστή παράσταση.

Οι διαδηλωτές βαφτίζονται «όχλος», η κοινωνική οργή παρουσιάζεται ως ανεξήγητη εκτροπή, κάθε σύγκρουση αποκόπτεται από τις αιτίες που τη γέννησαν και η συζήτηση περιορίζεται στις υλικές ζημιές.

Η κοινωνία καλείται να καταδικάσει τα σπασμένα τζάμια, χωρίς να κοιτάξει ποιοι και με ποιους όρους την έχουν οδηγήσει στον τοίχο.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε πράξη καταστροφής είναι αυτομάτως πολιτικά ορθή, ούτε ότι η ένταση των συγκρούσεων αποτελεί από μόνη της μέτρο κοινωνικής χειραφέτησης.

Σημαίνει, όμως, ότι όποιος αρνείται να εξετάσει τις κοινωνικές αιτίες μιας εξέγερσης και στέκεται αποκλειστικά στη βιτρίνα, δεν ενδιαφέρεται να κατανοήσει την πραγματικότητα.

Ενδιαφέρεται να προστατεύσει την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων από την αμφισβήτηση. Ο Καρλ Μαρξ, στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία, περιέγραφε με σαρκασμό τον τρόμο της αστικής τάξης μπροστά στην καταστροφή των υλικών συμβόλων της κυριαρχίας της, την ώρα που η μαζική αιματοχυσία δεν προκαλούσε ανάλογη αγανάκτηση.

Η αντίθεση παραμένει επίκαιρη: η κοινωνία μπορεί να συνηθίζει τον αργό στραγγαλισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αλλά όταν η οργή ξεσπά και απειλεί την κανονικότητα, η εξουσία θυμάται ξαφνικά τον πολιτισμό, την τάξη και τον σεβασμό στους θεσμούς.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: ποιος έχτισε τα παλάτια και τα μέγαρα που σήμερα παρουσιάζονται ως άβατα; Ποιος κατασκεύασε τους δρόμους, τα εργοστάσια, τις υποδομές, τον πλούτο πάνω στον οποίο στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία; Οι εργαζόμενοι, με τον μόχθο τους.

Κι όμως, αυτοί που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο δεν έχουν ούτε τον έλεγχο της παραγωγής ούτε την εξουσία να καθορίζουν πώς και για ποιον θα χρησιμοποιείται.

Αυτό είναι το θεμελιώδες παράδοξο του καπιταλισμού: εκείνοι που δημιουργούν τον πλούτο στερούνται τα μέσα για να απολαύσουν τους καρπούς του, ενώ εκείνοι που ελέγχουν την ιδιοκτησία εμφανίζονται ως οι μοναδικοί θεματοφύλακες της κοινωνικής τάξης.

Οι εργαζόμενοι καλούνται να σεβαστούν μια τάξη πραγμάτων που τους στερεί το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή και να θεωρούν αυτονόητο ότι η δική τους φτώχεια είναι λιγότερο σημαντική από την απειλή για τα κέρδη των ισχυρών.

Γι’ αυτό και τα λόγια του Ντουρρούτι δεν αποτελούν απλώς μια προκλητική απάντηση στους αστούς που τρομάζουν μπροστά στα ερείπια.

Εκφράζουν μια βαθύτερη ταξική αλήθεια: οι εργαζόμενοι δεν έχουν λόγο να αντιμετωπίζουν τον υπάρχοντα κόσμο ως αιώνιο και αμετάβλητο.

Αν η κοινωνία στηρίζεται στον δικό τους μόχθο, τότε διαθέτουν και τη δύναμη να διεκδικήσουν τη ριζική αναδιοργάνωσή της, με κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι την κερδοφορία μιας μειοψηφίας.

Το ίδιο ισχύει για την ανυπακοή. Ο Όσκαρ Ουάιλντ, στο Η Ψυχή του Ανθρώπου στον Σοσιαλισμό, την αντιμετώπιζε ως κινητήρια δύναμη της προόδου.

Καμία κοινωνική κατάκτηση δεν προέκυψε επειδή οι καταπιεσμένοι περίμεναν υπομονετικά την άδεια των κυρίαρχων.

Τα εργατικά δικαιώματα, το οκτάωρο, οι κοινωνικές ελευθερίες και οι δημοκρατικές κατακτήσεις κερδήθηκαν μέσα από αγώνες, συγκρούσεις, απεργίες και ανυπακοή απέναντι σε νόμους και θεσμούς που νομιμοποιούσαν την αδικία.

Το πραγματικό ζήτημα, επομένως, δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στην άκριτη αποθέωση κάθε αυθόρμητης σύγκρουσης και στην άνευ όρων υπεράσπιση της αστικής νομιμότητας.

Είναι να κατανοήσουμε τι γεννά την κοινωνική οργή, ποια συμφέροντα επιχειρούν να την καταπνίξουν και πώς μπορεί να αποκτήσει συλλογική κατεύθυνση, διάρκεια και πολιτική προοπτική.

Γιατί μια εξέγερση δεν κρίνεται μόνο από την ένταση της στιγμής, αλλά και από το κατά πόσο μπορεί να μετατρέψει την αυθόρμητη αγανάκτηση σε οργανωμένη δύναμη, ικανή να αμφισβητήσει τις ίδιες τις κοινωνικές σχέσεις που γεννούν τη φτώχεια και την καταπίεση.

Να επαναλάβω αυτό που έγραφα προηγουμένως: (https://vathikokkino.gr/archives/227908) Χωρίς οργάνωση, συλλογική συνείδηση και σαφή πολιτικό προσανατολισμό, ακόμη και η πιο ορμητική κοινωνική έκρηξη μπορεί να εξαντληθεί χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τους συσχετισμούς.

Και εδώ βρίσκεται η ευθύνη των επαναστατικών και αντικαπιταλιστικών δυνάμεων: όχι να παρακολουθούν από απόσταση τις κοινωνικές συγκρούσεις ούτε να τις μετατρέπουν σε εύκολα συνθήματα, αλλά να παρεμβαίνουν στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και στις συλλογικές διεκδικήσεις, συμβάλλοντας στη συγκρότηση ενός μαζικού εργατικού και λαϊκού κινήματος που θα μπορεί να διεκδικήσει όχι απλώς μια διαφορετική διαχείριση της υπάρχουσας πραγματικότητας, αλλά μια διαφορετική κοινωνία.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους υπερασπιστές του συστήματος να θρηνούν πάνω από τις βιτρίνες τους.

Ας αφήσουμε τους τηλεοπτικούς εισαγγελείς να μοιράζουν πιστοποιητικά κοινωνικής ευπρέπειας στους καταπιεσμένους, αρκεί αυτοί να παραμένουν φτωχοί, σιωπηλοί και πειθαρχημένοι.

Δεν μας τρομάζουν τα ερείπια ενός κόσμου που χτίστηκε πάνω στην εκμετάλλευση.

Μας τρομάζει μόνο η προοπτική να παραμείνει αυτός ο κόσμος όρθιος, ενώ οι άνθρωποι που τον στηρίζουν συνθλίβονται κάτω από τα βάρη του.

Γιατί, όπως μας υπενθυμίζει ο Ντουρρούτι, οι εργαζόμενοι δεν ξέρουν μόνο να γκρεμίζουν όσα τους καταπιέζουν.

Ξέρουν και να χτίζουν.

Και το μεγάλο στοίχημα είναι να οικοδομήσουν μια κοινωνία όπου ο πλούτος, η εργασία και η ζωή θα υπηρετούν τις ανάγκες των πολλών και όχι τα προνόμια των λίγων. … (από: “Bαθύ Κόκκινο” | https://vathikokkino.gr/)

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους