Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Πειρατές των Ξεπεσμένων Υπάρχει μια παλιά πόρτα που κανείς δεν μπορεί να ανοίξει όταν βρέχει, γιατί το ξύλο φουσκώνει και σφηνώνει στην κάσα.

Ως άντρας του σπιτιού, είμαι χρήσιμος για να ανοίγω βάζα ή πόρτες, μπορώ ακόμα και να κλωτσήσω την πόρτα για να ανοίξει.

Αλλά τι γίνεται αν είμαι μακριά; Τι είναι μια πόρτα που δεν ανοίγει; Τι είναι ένα στενό που δεν είναι... ευθύ; Μια πόρτα που δεν ανοίγει είναι απλώς ένας κακός τοίχος, κι ένα στενό που δεν είναι ευθύ... είναι «γκέι». Αν χρειάζεται όλη η ισχύς του Ναυτικού σου για να ανοίξει ένα στενό, τότε το στενό δεν είναι ανοιχτό.

Κι αν το Ναυτικό σου, στη διαδρομή, πεθαίνει από διάρροια, μπουγάδες και αυτοκτονίες αεροπλανοφόρων, μπορείς καν να το αποκαλείς Ναυτικό; Μάλλον «Πειρατές των Ξεπεσμένων» ταιριάζει καλύτερα.

Και ας είμαστε ειλικρινείς: λένε ψέματα.

Δεν προσπαθούν να ανοίξουν το στενό· ίσα-ίσα, αυτοί είναι που το κλείνουν.

Το στενό ήταν ανοιχτό πριν εμφανιστεί το Ναυτικό των ΗΠΑ, και θα είναι ανοιχτό ξανά μόλις φύγουν.

Αυτό που αποκαλούν «λύση» είναι, στην πραγματικότητα, το πρόβλημα.

Το 1 δολάριο που γλιτώνετε εσείς, οι υποτελείς, από τα διέλευση, χάνεται μπροστά στα 100 δολάρια που πληρώνετε ως «λύτρα προστασίας» στους κολλητούς τους.

Όπως λένε και οι Αμερικανοί, όλα αυτά είναι μια απάτη, μια φάρσα.

Δεν υπάρχει καμία υψηλή διπλωματική λύση εδώ, παρά μόνο μικροπρεπής πειρατεία.

Και μια παρέα από αξιολύπητα πιόνια που συνειδητοποιούν ότι δεν πλήρωναν για προστασία, αλλά για ένα κύκλωμα εκβιασμού.

Είναι σαν τον Βίσβα Μίτρα που στέλνει τον βασιλιά στον παράδεισο, κι ο Ίντρα τον πετάει πίσω στη Γη, ανάποδα, αλλά ο σοφός Βίσβα ήταν πιο οργισμένος τότε, κι όλο πετούσε τον καημένο τον βασιλιά πάνω-κάτω.

Κάπως έτσι στέλνει η Αμερική πλοία μέσα από το στενό, κι ο Ιράν τα στέλνει πίσω στον αποστολέα... ανάποδα.

Κι η Υεμένη είναι ακόμα πιο δικαιολογημένα εξοργισμένη.

Απλώς πετάνε το Ναυτικό των ΗΠΑ πέρα-δώθε.

Οι «Λευκοί» δεν σώζουν την αγορά πετρελαίου με όλο αυτό το φονικό.

Πότε έχουν σώσει ποτέ τίποτα; Απλώς κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν οι «Λευκοί». Απλώς βγάζουν τρελά λεφτά.

Ο πόλεμος είναι μια κομπίνα —όπως είπε κάποιος τύπος— και η «Λευκή Μαφία» είναι μετρ στις κομπίνες.

Αυτό που προσπαθώ να πω (με πλάγιο τρόπο) είναι ότι μπορείς να ανοίξεις κάτι με το ζόρι —όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος— αλλά πώς το κρατάς ανοιχτό; Εδώ είναι το ζόρι, που λένε και οι πικραμένοι πρίγκιπες.

Γιατί, χρησιμοποιώντας βία, στην πραγματικότητα χάνεις δύναμη.

Η δύναμη είναι το κέικ, και η βία είναι το να το τρως.

Δεν μπορείς να ελέγχεις τα στενά και ταυτόχρονα να επιτίθεσαι στο Ιράν· κι όμως, ακριβώς αυτό προσπάθησε να κάνει η Αυτοκρατορία, χρησιμοποιώντας βία.

Αλλά η χρήση βίας ισοδυναμεί, στην ουσία, με απώλεια δύναμης.

Η βία διαχέει τη δύναμη, την κάνει δηλαδή να εξαφανίζεται.

Πρέπει, λοιπόν, να αναπληρώσεις αυτή τη δύναμη από κάπου... αλλά από πού; Όλα τα «οχυρά» σας ανήκουν πλέον σε εμάς, και το «βαποράκι» του σχιστολιθικού πετρελαίου θα σας προμηθεύει μόνο για μερικά χρόνια ακόμα.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσεις στον εαυτό σου είναι αυτό που θέτω κι εγώ στον εαυτό μου όταν κολλάει μια πόρτα: Χρειάζεται συνεχώς μια γροθιά —ή, στην προκειμένη περίπτωση, ένας ολόκληρος στόλος— απλώς και μόνο για να γίνουν τα αυτονόητα; Πόσο καιρό μπορούν να συνεχίζονται τα πράγματα έτσι; Εντάξει, εντάξει, θα φτιάξω την πόρτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους