Kostas Alexiou : Πέρασε και φέτος το παζάρι στην Ελάτεια, 8-16 Οκτωβρίου κάθε χρόνο και πάλι δεν κατάφερα να πάω! Συμπλήρωσα 30 χρόνια απουσίας από το κορυφαίο γεγονός που σημάδεψε τη παιδική και...

Πλήρες Κείμενο:

Kostas Alexiou : Πέρασε και φέτος το παζάρι στην Ελάτεια, 8-16 Οκτωβρίου κάθε χρόνο και πάλι δεν κατάφερα να πάω! Συμπλήρωσα 30 χρόνια απουσίας από το κορυφαίο γεγονός που σημάδεψε τη παιδική και προεφηβική μας εμπειρία της ζωής στο χωριό.Το παζάρι περίμεναν οι γονείς μας για να μας ντύσουν, παπούτσια οπωσδήποτε, παντελόνι, και σακάκι κάθε δύο χρόνια, κάλτσες πετσετέ γιατί τις μάλλινες που έπλεκε η μάνα τις τρυπαγαμε με το πρώτο σουτ!!! Εμείς το περιμέναμε το παζάρι για να πάρουμε κάνα παιγνίδι και να φάμε λουκουμάδες στο Σωτήρη που ήταν από τα Τρίκαλα, όπως επίσης χαλβά Φαρσάλων, κάστανα από τα Γρεβενά και φυστίκια με τσόφλι από το φυστικά.

Στις 8 Οκτωβρίου σπαγαμε το κουμπάρα ,μαζεύαμε ρεφινε και αγοράζαμε οπωσδήποτε μια μπάλα κάλυμμα και κάνα πιστόλι με καψούλια πλαστικά γιατί παίζαμε μανιωδώς κλέφτες κι αστυνόμοι, στα πέντε βήματα αλτ και διάφορα άλλα πολεμικά παιγνίδια.

Μέχρι τα 13 -14 το περίμενα το παζάρι γιατί άλλαζε το Ρυθμό του χωριού, έρχονταν κόσμος πολύς, όργανα, μουσικές, φασαρία αλλά και λούνα παρκ με κουρσάκια.

Η χαρά του παιδιού! Κόσμος, Αθηναίοι και όλοι οι απανταχού Δράχμαναιοι! Αναπολώντας πίσω πίσω πέρα απ' όλα αυτά ένα γεγονός θυμάμαι ιδιαίτερα το οποίο στη μνήμη μου έχει ταυτοτικη σημασία.

Ήταν 1968 , ο πατέρας, εξορία, η μανα λεχώνα ασαράντιγη, μετακομίσαμε στο σπίτι της αδερφής της μάνας της Γεωργίτσας που δεν είχε παιδιά και ήταν παντρεμένη με τον Κώστα Πλά επονομαζόμενο στο χωριό Μπλατσάρα.Δυο δωμάτια σπίτι ο ένα αυτοί στο άλλο εμείς οι τέσσερις.εγω κι αδερφός μου στρωματσαδα ,η μάνα σε ντιβάνι και το μωρό στη κούνια.

Η θεία Γεωργίτσα θηρίο ανήμερο, κολοπετσωμενη γυναίκα, , οργανωμένη στην ΕΠΟΝ στη κατοχή, υπεύθυνη για την επιμελητεία του λόχου Λοκρού του ΕΛΑΣ που είχε έδρα στην Καρυά στη κορφή του Καλλιδρόμου. Ο Κώστα Πλας και ο δίδυμος αδελφός του Μήτσος αντάρτες του ΕΛΑΣ, συμμετείχαν σε όλες τις επιχειρήσεις που έκανε το πρώτο τάγμα του 36 Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Ο Μπλατσαρας μας είχε σα παιδιά του και έκανε τα πάντα για να μη μας λείψει τιποτα, όσο ήταν εξορία ο πατέρας,ειδικά σε μένα είχε μεγάλη αδυναμία.

Μου είχε λοιπόν υποσχεθεί ότι στο παζάρι θα μου αγόραζε πιστόλι με μύλο εξασφαιρο και θήκη για να μη με σκοτώνουν στο παιγνίδι!!!ήμουν 2α δημοτικού. ! Το περίμενα πως και πως γιατί κάποια παιδιά είχαν τέτοιο και όλο μας νίκαγαν!!!!Ο Μπλατσαρας ήταν επιβλητικός και περήφανος άνδρας και μια φορά που γύρισα κλαμμένος σπίτι σήκωσε τη μπλούζα του και όταν είδα το κορμί του έπαθα σοκ αφού μου είπε ότι κοιτα εδώ τι έχω πάθει και δεν έκλαψα και επέζησα!!!. Από τότε δεν ξανακλαψα ποτέ!!! Όσες ξυλιές κι αν έτρωγα και όσες φάπες από τους μεγαλύτερους!!! Ο Κώστας Πλας είχε καταταγεί στον ΔΣΕ ,ήταν στο τμήμα Παρνασσίδας υπό τον Διαμαντή και συμμετείχε στην απαγωγή του βουλευτή Κουτσοπέταλου το 1948 ως ομάδα υποστήριξης.

Κατά τη πορεία από τον Έξαρχο προς Ελάτεια με σκοπό να περάσουν από τον κάμπο στον Καλλιδρομο ο ίδιος ο Διαμαντής τον φώναξε και επειδή γνώριζε καλά τη περιοχή τον όρισε επικεφαλής της εμπροσθοφυλακής. Ο Πλας πήρε μαζί του τον επίσης Δράχμαναιο Νίκο Δενδρουλακη επονομαζόμενο στο χωριό Μπαγλαμά και συμμετείχαν επίσης δυο άλλοι Δράχμαναιοι ο Γιώργος Ψεύτης και ο Χρήστος Σταμόπουλος.

Η ελπίδα ήταν πως αν έπεφταν σε ενέδρα από το στρατό και τα ΜΕΑ Ελάτειας να αναγνώριζαν του Δραχμαναιους και να δινόταν ευκαιρία στη φάλαγγα των ανταρτών να φύγει προς λιβάδι στο χώρο που γίνεται σήμερα το φεστιβάλ Ελάτειας.

Μάταια όμως,στην ενέδρα ήταν μόνο ΜΕΑ Δραχμαναιων οι οποίοι γαζωσαν με οπλοπολυβόλο τον προπορευόμενο Κώστα Πλά και του διέλυσαν όλη την αριστερή πλευρά ως εκ θαύματος ένα εκατοστό πάνω από τη καρδιά προκαλώντας διαμπερές τραύμα, ενώ γαζωσαν και το Δενδρουλακη προκαλώντας κάταγμα στη κνήμη κ στο χέρι! Ακολούθως η ομάδα έφυγε καταδιωκόμενη προς λιβάδι και με δυσκολία ανασυγκροτήθηκε στη Λευτοβρυση.

Τους δύο τραυματίες μετέφεραν με φορείο το Μπλατσαρα και στη πλάτη τον Δενδρουλακη , μέχρι τη Μενδενίτσα όπου τους έκρυψαν σε μια σπηλιά λούφα, αφήνοντας μαζί τους μια νοσοκόμα η οποία ήταν αυτή που στην ουσία έσωσε τη ζωή στον Κώστα Πλά και αποκατέστησε και το τραύμα του εταίρου τραυματία.Επανερχομενος στο παζαρι πηγαίνοντας την 8η Οκτωβρίου 1968 να να μου αγοράσει ο Κώστας Πλας ο θείος μου το εξασφαιρο πιστόλι που μου είχε τάξει ,σταματάμε σε μια παράγκα με παιγνίδια και εκεί πλέον γίνομαι μάρτυρας μιας ιστορικής στιγμής.

Βλέπω το θείο μου να σαστιζει και ακούω ένα Ρε Νίκο και ανταπάντηση Ρε Κώστα εσύ είσαι; Και δεν προλαβαίνουν να συνέλθουν εμφανίζεται μια ξερακιανή δουλεμενη γυναίκα και φωνάζει με εκπληξη Κώστα Μπλατσαρα!!!! και αμέσως γίνονται μια αγκαλιά και κλαίνε.

Η κυρία Ελένη ήταν η νοσοκόμα αντάρτισσα του ΔΣΕ που περιέθαλψε τον Κώστα Πλά για τρεις μήνεςκαι του έσωσε τη ζωή και ο Νίκος που πούλαγε παιγνίδια ,ήταν ο διμοιρίτης του στην ομάδα που ανήκε ο Πλας ως αντάρτης.

Εκεί είδα το θείο μου που με είχε πείσει να μη κλαίω, να κλαίει!!!! και επειδή είχαμε χούντα είπαν ότι θα τα λέγανε το βράδυ στο σπίτι.

Το πιστόλι μου το χάρισε ο κ. Νίκος μου έδωσε και μια καραμούζα και οι δυο τους πήγαν για ούζα.

Εμένα ,με έστειλε στο σπίτι να πω στη θεία να σφάξει κόκκορα γιατί θα έχουμε καλεσμένους.

Για την ιστορία να πω ότι ήρθαν το βράδυ οι άνθρωποι να κοιμηθούν σπίτι, ήρθε ο χωροφύλακας και ειδοποίησε τον Πλα να πάει στο τμήμα στο οποίο κρατήθηκε γιατί δεν δήλωσε τους επισκέπτες και ξεκίνησε ανάκριση.

Μια ανθρώπινη ιστορία για το παζάρι που δεν ξεχνώ!!!!! ΥΓ. Στη φωτογραφία ο Κώστας Πλας νιόπαντρος με την θεία μου τη Γεωργίτσα το 1952, και με αντάρτικη ένδυση επεξεργασμένης ασπρόμαυρης φωτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους