Ο ΟΡΦΙΚΟΣ “ΔΙΟΝΥΣΟΣ - ΖΑΓΡΕΥΣ” Η Μοίρα της Ψυχής Σύμφωνα με την Αρχαία παράδοση των Θρακών, η ποίηση είχε επινοηθεί από τον Όλεν, ένα όνομα που στη Φοινικική γλώσσα σημαίνει “Παγκόσμιο Όν”! Ο Απόλλων...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από το Όλεν ή Ap Wholon επισημαίνεται ο “Παγκόσμιος Πατέρας”. Στους Δελφούς, το Παγκόσμιο Όν το λάτρευαν με το όνομα Όλεν! Τα άρρητα μυστικά της ανθρώπινης ψυχής, τα οποία ο Ορφέας εμπιστεύθηκε στον μαθητή του Μουσαίο, το πέρασμα του χρόνου τα μετέτρεψε σε “Ορφικά Μυστήρια”, που αφορούν στον Μύθο του Διονύσου, ο οποίος αποκτά διαφορετική και βαθύτερη θεολογική μορφή από την κλασική Μυθολογία της τότε Ελλάδος.

Κεντρικός ήρωας είναι ο Διόνυσος Ζαγρεύς, συνδεδεμένος με την Κοσμογονία, το Θάνατο και την Αναγέννηση. Οι Τιτάνες και Τιτάνισσες, παρακινούμενοι από την οργή της Ήρας, εξαπατούν ορισμένες φορές το παιδί - θεό Διόνυσο, του χαρίζουν παιχνίδια, καθρέφτη, σβούρα και άλλα “παιδικά εργαλεία”, με σκοπό να το αποσπάσουν από το περιβάλλον του και να το αρπάξουν.

Αμείλικτοι οι Τιτάνες, σκοτώνουν με πέτρες και φωτιά τον Ζαγρέα και τρώνε τα μέλη του, εγκαταλείποντας στο χώμα την καρδιά του.

Και έρχεται στο άντρο του τρόμου η Αθηνά, σκύβει και παίρνει με σεβασμό την καρδιά του Διονύσου Ζαγρέα, τη φέρνει στον Όλυμπο και την παραδίδει στον Δία, ο οποίος καταπίνει την καρδιά, με σκοπό την Αναγέννηση του Ζαγρέα. Ο Δίας σε συνέχεια, κατακαίει με αστραπές και κεραυνούς τους Τιτάνες και τις Τιτάνισσες, από τη στάχτη και τα απομεινάρια των οποίων, σύμφωνα με την Ορφική Ανθρωπογονία, δημιουργείται το Ανθρώπινο Γένος.

Σύμφωνα με την Ορφική Θεολογία, ο άνθρωπος έχει Διττή Καταγωγή, που συνδέει το Τιτανικό στοιχείο με την αιώνια Παράβαση, και την Ύλη με το Διονυσιακό στοιχείο της θεότητας.

Επισημαίνεται ότι, ο Ορφικός αυτός μύθος, δεν αποτελεί μία απλή αφήγηση για τον αποτρόπαιο θάνατο ενός θεού.

Αντίθετα, υπονοεί έναν Τρισυπόστατο κύκλο θανάτου, Διαμελισμού και Αναγέννησης, ο οποίος συνδέεται με τη Μοίρα της ανθρώπινης ψυχής, σε ένα αιώνιο στην ουσία, κόσμο.

Σε βάθος νοήματος, ο Διόνυσος συμβολίζει τη θεϊκή φύση που βρίσκεται κρυμμένη στα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σύμφωνα με την Ορφική σκέψη, η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον Γήϊνο κόσμο, αλλά αντίθετα, ο τελικός της προορισμός είναι να απαλλαγεί από τον κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων και να επιστρέψει στον θώκο της θεϊκής της προέλευσης. Ο Νόμος του Θανάτου και της Αναγέννησης, θεμελιώνει την Κάθαρση της Ψυχής, τη Μετεμψύχωση, την Απελευθέρωση από τον κύκλο των γεννήσεων, τη Θεϊκή καταγωγή του ανθρώπου και την Ένωσή του με τον Δημιουργό του.

Στο σημείο αυτό, επισημαίνεται η διαφορά του Διονύσου, ως θεού του κρασιού, την έκσταση και την γονιμότητα, μέσω των οργιαστικών εκδηλώσεων μέσα στα δάση της φύσης, με τον Ορφικό Διόνυσο, ο οποίος περιβάλλεται από ένα έντονο Σωτηριολογικό και Κοσμολογικό χαρακτήρα.

Πρέπει να ομολογήσω ότι το “Ιερό Βιβλίο” των Ορφικών Παραδόσεων, αποτελείται από διαφορετικά ποιήματα, τελετουργικές αντιλήψεις και μεταγενέστερες μαρτυρίες, ενώ σημαντικές λεπτομέρειες των Μύθων του Ζαγρέα, διαφέρουν από πηγή σε πηγή. Ο Ζαγρεύς εδώ, εμφανίζεται ως τέκνο του Δία και της Περσεφόνης, αλλά και σαν ιδιαίτερη μορφή του Διονύσου, στον οποίο ο Δίας αναθέτει μια θέση, μέσα στη θεϊκή Τάξη.

Αυτό που είναι σημαντικό αφορά στο ότι, ο θεός της φύσης και του κρασιού, εκπροσωπεί την υπέρλαμπρη οντότητα του θείου, που μέλλει να περάσει από τον ίδιο τον θάνατο, για να επιβάλλει την Αναγέννηση.

Και ενώ οι Τιτάνες χρησιμοποιούν αντικείμενα, προσπαθώντας να παρασύρουν τον νεαρό Διόνυσο, στη μεταγενέστερη Ορφική ερμηνεία, ο “Καθρέφτης” παίζει τον δικό του ρόλο, με έντονο συμβολισμό. Ο Διόνυσος βλέπει με έκσταση το είδωλό του στο αστραφτερό κρύσταλλο που συμβολίζει την “Ενότητα του Θείου προς την εικόνα και την πολλαπλότητα”, αλλά που μπορεί και να μεθερμηνευτεί σαν σύμβολο “διάσπασης της Ενότητας σε Πολλαπλότητα”, όπου το Ένα εμφανίζεται ως “πολλά”. Εδώ τονίζω, χρειάζεται η ιδιαίτερη προσοχή σας, για τον λόγο ότι η μεταγενέστερη ερμηνευτική παράδοση, με τη συγκεκριμένη φιλοσοφική ερμηνεία, δεν εξασφαλίζει “σίγουρο νόημα” στη βάση της αντίληψης των Αρχαίων Ορφικών.

Ένα από τα πλέον σημαντικά σημεία του Μύθου, αφορά στους Τιτάνες που επιτίθενται στον Ζαγρέα και τον διαμελίζουν. Η Μία υπόσταση της Ενότητας, μετατρέπεται σε “πολλά κομμάτια”. Ο διαμελισμός συνδέεται με την Ενότητα, τη Διαίρεση, την Πολλαπλότητα και τον Θάνατο.

Στο σημείο αυτό, η Ορφική αντίληψη μοιάζει να απομακρύνεται από την θεϊκή της Αρχή! Προσοχή! Η καρδιά του Ζαγρέα, διασώζεται από την Αθηνά, με αποτέλεσμα, ενώ το σώμα διαμελίζεται, το κέντρο της ζωής παραμένει ανέγγιχτο, και η καρδιά του Διονύσου συνεχίζει να υπάρχει.

Ακολουθεί ο Θάνατος, η Διατήρηση της Ουσίας και η Αναγέννηση του Διονύσου, που επιστρέφει στη Ζωή! Σε αυτό το σημείο, ο Διονυσιακός Μύθος αναβαθμίζεται μέσα στην Ορφική Σκέψη, δυναμικός και ολοζώντανος.

Θάνατος δεν υπάρχει, τέλος δεν υφίσταται, η Ύπαρξη θριαμβεύει μέσα από τη Μεταμόρφωση, επιβάλλοντας μία βαθύτερη αναλογία στην Τύχη της Ψυχής. Ο Δίας οργισμένος, τιμωρεί την κακία των Τιτάνων, τους καταστρέφει, τους διαμελίζει, τους κατακαίει, και μέσα από την τέφρα που μένει από τα απομεινάρια τους, προέρχεται το Γένος των Ανθρωπίνων υπάρξεων. Το Τιτανικό στοιχείο, δομείται σε Γήϊνο, παρορμητικό και Θνητό, ενώ το Διονυσιακό καθίσταται και εδραιώνεται σε Θεϊκό και Αθάνατο. Συμπέρασμα: Στην Ορφική Ανθρωπολογία, ο Άνθρωπος βρίσκεται να κληρονομεί δύο καταγωγές.

Αποκλειστικά δεν είναι ούτε υλικός αλλά ούτε και θεϊκός.

Από το σημείο αυτό, προετοιμάζεται ο Θάνατος, η Διατήρηση της Ουσίας και η Αναγέννηση, που αφορά στην επιστροφή του Διονύσου στο πεδίο της Ζωής, μόνο με μία Νέα Γέννηση.

Με λίγα λόγια, ο θεός δεν παραμένει νεκρός, και ο Ορφικός Διονυσιακός Μύθος καθίσταται πανίσχυρος στο πέρασμα των αιώνων.

Και ενώ η Ύπαρξη περνά τη δική της Μεταμόρφωση, αναδύεται μία βαθύτερη Αναλογία, στην Τύχη της Ψυχής! Η τιμωρία των Τιτάνων από τον Δία, και το γένος των ανθρώπων που προκύπτει από τα απομεινάρια τους, ξεδιπλώνει την αλήθεια της “Διπλής Φύσεως του ανθρώπου” που αναλύεται: σε Τιτανικό στοιχείο που είναι Γήϊνο, παρορμητικό και θνητό, καθώς και Διονυσιακό στοιχείο, που θεμελιώνεται σε θεϊκό και αθάνατο.

Η πληθώρα των αλληγοριών και των μεταφυσικών αναζητήσεων, της Ορφικής Διδασκαλίας, στοχεύει, στο τέλος των αποκαλύψεων, να αποδείξει τον απόλυτο σκοπό που γίνονται όλα αυτά.

Εδώ, αναδύεται ο Νόμος της Κάθαρσης! Ο Ορφικός Άνθρωπος, στη σκέψη του Μεγάλου Μύστη, αναλύεται σε ένα μικτό υπόβαθρο, που η ζωή πορεύεται προς την τελική Κάθαρση.

Η ψυχή, δεν πρέπει απλά να ζήσει και να πεθάνει, αλλά αντίθετα, πρέπει να απελευθερωθεί από τον κύκλο των διαδοχικών γεννήσεων.

Στο σημείο αυτό, ο Ορφικός Διόνυσος, με τις αντιλήψεις “περί Μετεμψύχωσης”, συνδέεται με τη “Μοίρα της Ψυχής”! Οι βασικές Αρχές αυτής της μοίρας είναι: η θεϊκή Αρχή, η Ενσάρκωση, η Λήθη, η Κάθαρση, η Απελευθέρωση και η επιστροφή στο θείον.

Περισσότερα από χίλια χρόνια, η Ορφική Διδασκαλία, αποτελούσε μύηση Πρώτου Βαθμού και έγινε “τρόπος ζωής” στον Ελληνισμό των Αρχαίων χρόνων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους