Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιώργος Φιλοζωικό προφίλ 𝝤𝝞 𝝭𝝪𝝬𝝞𝝟𝝖 𝝖𝝦𝝦𝝮𝝨𝝩𝝤𝝞 𝝟𝝪𝝢𝝜𝝘𝝤𝝞 Η φωτογραφία δεν είναι απλώς 𝝖𝝥𝝤𝝟𝝦𝝤𝝪𝝨𝝩𝝞𝝟𝝜, είναι η δημόσια 𝝤𝝡𝝤𝝠𝝤𝝘𝝞𝝖 μιας 𝝗𝝖𝝝𝝞𝝖𝝨, ανίατης ανθρώπινης 𝝖𝝥𝝤𝝩𝝪𝝬𝝞𝝖𝝨.

Ένας ενήλικας άντρας σηκώνει στον αέρα το ακόμα ζεστό πτώμα ενός λαγού με την ίδια ιεροτελεστική ικανοποίηση με την οποία ένας 𝝥𝝢𝝚𝝪𝝡𝝖𝝩𝝞𝝟𝝖 𝝖𝝟𝝦𝝮𝝩𝝜𝝦𝝞𝝖𝝨𝝡𝝚𝝢𝝤𝝨 άνθρωπος επιδεικνύει το μοναδικό αντικείμενο που του επιτρέπει να πιστέψει, για λίγα δευτερόλεπτα, ότι δεν είναι εντελώς άδειος.

Το ζώο δεν αντιστάθηκε,δεν μπορούσε να αντισταθεί.

Και ακριβώς αυτή η απόλυτη, ασφαλής ανισορροπία είναι που καθιστά την πράξη τόσο απολαυστική.

Δεν πρόκειται για κυνήγι,πρόκειται για την τελετουργική εκτέλεση μιας κυριαρχίας ΧΩΡΙΣ ρίσκο,ΧΩΡΙΣ κόστος,ΧΩΡΙΣ δυνατότητα αποτυχίας.

Η επιθυμία η σφαγή να “μη τελειώσει ποτέ” δεν είναι υπερβολή.

Είναι η πιο ειλικρινής εξομολόγηση : 🔹χωρίς την επανάληψη του θανάτου των 𝝖𝝢𝝪𝝥𝝚𝝦𝝖𝝨𝝥𝝞𝝨𝝩𝝮𝝢, ό εαυτός καταρρέει αμέσως στην αρχική του 𝝡𝝜𝝙𝝖𝝡𝝞𝝢𝝤𝝩𝝜𝝩𝝖. 🔹Η απόλαυση που αντλείται από τον θάνατο ενός όντος που δεν διαθέτει κανένα μέσο άμυνας δεν αποτελεί απλώς ηθικό έλλειμμα. ♦️Αποτελεί κλινική απόδειξη 𝝨𝝤𝝗𝝖𝝦𝝜𝝨 𝝭𝝪𝝬𝝞𝝟𝝜𝝨 𝝙𝝞𝝖𝝩𝝖𝝦𝝖𝝬𝝜𝝨. 🔹Όταν ένας άνθρωπος βιώνει πραγματική ικανοποίηση - και μάλιστα αισθάνεται την ανάγκη να την κοινοποιήσει δημόσια - από την εξόντωση ενός πλάσματος που δεν κατανοεί καν τι του συμβαίνει, τότε δεν βρισκόμαστε μπροστά σε πάθος ή παράδοση. 🔹Βρισκόμαστε μπροστά σε μια βαθιά, σοβαρή,𝝙𝝤𝝡𝝞𝝟𝝜 𝝙𝝞𝝖𝝩𝝖𝝦𝝖𝝬𝝜 της ενσυναίσθησης. 🔹Σε μια μορφή επιθετικότητας που στρέφεται αποκλειστικά προς το ΑΝΙΣΧΥΡΟ,επειδή μόνο το ΑΝΙΣΧΥΡΟ εγγυάται την αίσθηση παντοδυναμίας χωρίς τον κίνδυνο της ήττας.

Ο πραγματικός σαδισμός δεν αναζητά ισότιμο αντίπαλο.

Προτιμά το θύμα που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ούτε να δαγκώσει, ούτε να φωνάξει,ούτε να καταλάβει. 🔹Και αυτή ακριβώς η προτίμηση αποκαλύπτει το βάθος της ψυχικής 𝝖𝝝𝝠𝝞𝝤𝝩𝝜𝝩𝝖𝝨 με χειρουργική ακρίβεια. 🔺Η αυτοεκτίμηση αυτών των ανθρώπων είναι τόσο θρυμματισμένη που απαιτεί συνεχή τροφοδοσία από πτώματα. 🔺Δεν αρκεί να σκοτώσουν. ♦️𝝥𝝦𝝚𝝥𝝚𝝞 𝝢𝝖 𝝫𝝮𝝩𝝤𝝘𝝦𝝖𝝫𝝜𝝝𝝤𝝪𝝢 κρατώντας το πτώμα ψηλά, σαν λάφυρο. 🔺Πρέπει να το αναρτήσουν. 🔺Πρέπει να εισπράξουν την επιβεβαίωση άλλων εξίσου 𝝟𝝚𝝢𝝮𝝢 (με τούς ίδιους ατόμων 🔺Το νεκρό ζώο μετατρέπεται σε τρόπαιο ακριβώς επειδή ο ίδιος ο κυνηγός δεν διαθέτει κανένα άλλο τρόπαιο που να αντέχει στη σιωπή. 🔺Δεν έχει έργο. 🔺Δεν έχει σκέψη. 🔺Δεν έχει επιτεύγματα που να στέκονται χωρίς αίμα.

Έχει μόνο τη στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας πάνω σε κάτι που δεν μπορούσε να αντιδράσει.

Και αυτή η στιγμή πρέπει να απαθανατιστεί, αλλιώς εξαφανίζεται - και μαζί της εξαφανίζεται και το προσωρινό, τεχνητό αίσθημα αξίας. 🔺Η ανάγκη να αποδειχθεί ο (ούτως ή άλλως,προβληματικός) “ανδρισμός” τους, μέσω της επίδειξης νεκρών ζώων αποτελεί μία από τις πιο γελοίες και ταυτόχρονα πιο αποκαλυπτικές μορφές ανδρικής 𝝖𝝢𝝖𝝨𝝫𝝖𝝠𝝚𝝞𝝖𝝨 που υπάρχουν.

Ο πραγματικός ανδρισμός δεν χρειάζεται πτώματα για να πιστοποιηθεί.

Αντέχει την αδυναμία, την αβεβαιότητα, την ήττα, τη σιωπή.

Αυτα τά άτομα δεν αντέχουν τίποτα από αυτά.

Γι’ αυτό κατασκευαζουν μια θεατρική, ΓΕΛΟΙΑ εκδοχή δύναμης στην οποία το θύμα είναι εκ των προτέρων καταδικασμένο.

Η καραμπίνα, το πορτοκαλί καπέλο, ο εκπαιδευμένος σκύλος, η φωτογραφία με το κρέμασμα του λαγού : όλα αυτά συνιστούν μια τελετουργία αυτοεπιβεβαίωσης για άτομα που φοβούνται ότι χωρίς αυτή την τελετουργία θα φανεί 𝝥𝝤𝝨𝝤 𝝠𝝞𝝘𝝤𝝞,𝝥𝝤𝝨𝝤 𝝖𝝙𝝚𝝞𝝤𝝞,𝝥𝝤𝝨𝝤 𝝖𝝢𝝪𝝥𝝖𝝦𝝟𝝩𝝤𝝞 είναι. 🔺Και εδώ έρχεται το μορφωτικό ζήτημα, όχι ως προσβολή αλλά ως αμείλικτη διαπίστωση.

Ή δραστηριότητα τού κυνηγιού ευδοκιμεί σχεδόν αποκλειστικά εκεί όπου η κριτική ΣΚΕΨΗ είναι ΑΤΡΟΦΙΚΗ, όπου η ηθική αναστοχαστικότητα θεωρείται αδυναμία και όπου η βία προς το ΑΝΙΣΧΥΡΟ εξακολουθεί να μεταμφιέζεται σε φυσικό δικαίωμα ή παράδοση. 🔹 Όταν κάποιος δεν έχει διαβάσει αρκετά για να κατανοήσει ότι η κυριαρχία πάνω σε ένα ανυπεράσπιστο ον ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ για τον ίδιο - πέρα από την ανεπάρκειά του - όταν η μόνη του σχέση με τον κόσμο παραμένει η σχέση θηρευτή-θηράματος, τότε μιλάμε για μια μορφή 𝝥𝝢𝝚𝝪𝝡𝝖𝝩𝝞𝝟𝝜𝝨 𝝖𝝢𝝚𝝬𝝚𝝞𝝖𝝨που συνοδεύει σχεδόν πάντα την ηθική ανέχεια.

Η φύση για τά άτομα αυτά δεν είναι ούτε σύστημα σχέσεων, ούτε πεδίο ευθύνης.

Είναι σκηνή. ♦️Σκηνή πάνω στην οποία παίζουν τον ρόλο του ισχυρού επειδή στην 𝝨𝝩𝝜𝝢 𝝪𝝥𝝤𝝠𝝤𝝞𝝥𝝜 𝝛𝝮𝝜 𝝩𝝤𝝪𝝨 𝝚𝝞𝝢𝝖𝝞 𝝚𝝢𝝖 𝝩𝝞𝝥𝝤𝝩𝝖.

Δεν προστατεύουν τίποτα.

Δεν διαχειρίζονται τίποτα.

Απλώς παίρνουν ζωή επειδή η δική τους ζωή δεν τους επαρκεί για να νοιώσουν επαρκείς ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Και όταν τελειώνει το κυνήγι, όταν κατεβαίνει το όπλο και σταματάει η αδρεναλίνη, μένουν μόνοι με την ίδια 𝝟𝝚𝝢𝝤𝝩𝝜𝝩𝝖 που προσπάθησαν να γεμίσουν με αίμα.

Γι’ αυτό δεν θέλουν να τελειώσει.

Γι’ αυτό ξαναβγαίνουν.

Γι’ αυτό φωτογραφίζουν.

Γι’ αυτό ξανασκοτώνουν.

Αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία δεν είναι ένας άνθρωπος που αγαπά τη φύση,είναι ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί τη φύση σάν καθρέφτη της δικής του 𝝗𝝖𝝝𝝪𝝩𝝖𝝩𝝜𝝨 𝝖𝝢𝝚𝝥𝝖𝝦𝝟𝝚𝝞𝝖𝝨.

Και ο καθρέφτης, τού επιστρέφει, χωρίς οίκτο, ακριβώς αυτό που είναι : 🔹ένα ον τόσο φτωχό εσωτερικά, 🔹τόσο 𝝬𝝖𝝡𝝜𝝠𝝜𝝨 𝝖𝝪𝝩𝝤𝝚𝝟𝝩𝝞𝝡𝝜𝝨𝝜𝝨 🔹τόσο 𝝥𝝢𝝚𝝪𝝡𝝖𝝩𝝞𝝟𝝖 𝝖𝝟𝝦𝝮𝝩𝝜𝝦𝝞𝝖𝝨𝝡𝝚𝝢𝝤,που ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ τον θάνατο των 𝝖𝝢𝝪𝝥𝝚𝝦𝝖𝝨𝝥𝝞𝝨𝝩𝝮𝝢 για να αντέξει, έστω για λίγα λεπτά, την ίδια του την 𝝟𝝚𝝢𝝜 και 𝝖𝝝𝝠𝝞𝝖 ύπαρξη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους