«Κύριε, εδώ έχετε λάθος…» Ας σταθούμε για λίγο σε μια τάξη, την ώρα που ένας δάσκαλος γράφει μια πράξη στον πίνακα και ένα παιδί σηκώνει διστακτικά το χέρι... «Κύριε… εφτά επί οχτώ δεν κάνει πενήντα...
«Κύριε, εδώ έχετε λάθος…» Ας σταθούμε για λίγο σε μια τάξη, την ώρα που ένας δάσκαλος γράφει μια πράξη στον πίνακα και ένα παιδί σηκώνει διστακτικά το χέρι... «Κύριε… εφτά επί οχτώ δεν κάνει πενήντα τέσσερα.
Πενήντα έξι κάνει». Ο δάσκαλος κοιτάζει ξανά την πράξη... Το παιδί έχει δίκιο και εκείνος έχει ήδη προλάβει να νιώσει μια μικρή ενόχληση, πριν ακόμη σκεφτεί τι θα απαντήσει.
Κάποιος από πίσω χαμογελάει, δυο παιδιά ψιθυρίζουν και η κιμωλία μένει για λίγο ακίνητη στο χέρι του… Εύκολο θα ήταν να πει: «Ναι, βέβαια, για να δω αν προσέχετε το έγραψα», να χαμογελάσει και να προχωρήσει, διατηρώντας άθικτη εκείνη τη βολική εικόνα του μεγάλου που ξέρει πάντοτε τι κάνει.
Μόνο που το παιδί τον έχει ήδη διορθώσει... Και περιμένει... Σκέφτομαι, πόσο συχνά ζητάμε από τα παιδιά να παραδέχονται το λάθος τους, ενώ εμείς αναζητούμε αμέσως μια εξήγηση όταν έρθει η δική μας σειρά: ήμασταν κουρασμένοι, βιαζόμασταν, δεν εννοούσαμε ακριβώς αυτό, δε μας κατάλαβαν σωστά… Μπορεί όλα τα προηγούμενα να ισχύουν... Παραμένει όμως μια δυσκολία να σταθούμε μπροστά σε ανθρώπους που καθοδηγούμε και να πούμε απλώς «εδώ έκανα λάθος», χωρίς να προσθέσουμε κάτι που θα μας βγάλει πάλι λίγο περισσότερο σωστούς.
Μήπως φοβόμαστε ότι έτσι θα χάσουμε το κύρος μας; Η τάξη χρειάζεται έναν δάσκαλο που να μπορεί να τη στηρίξει, να βάλει όρια, να πάρει αποφάσεις... Προφανώς και δεν καταργούνται όλα αυτά επειδή μπέρδεψε μια πράξη, αλλά το άβολο παραμένει, σε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή! Δεν είναι βέβαια σωστή κάθε ένσταση ενός παιδιού, όπως δε γίνεται κάθε διόρθωση με τον καλύτερο τρόπο, αξίζει όμως θεωρώ, να εξετάζουμε αυτό που μας λέει και να δίνουμε το παράδειγμα με την απάντησή μας, ακόμη κι αν μας δυσκολεύει ο τρόπος που το ακούσαμε... Ας επιστρέψουμε λοιπόν στον πίνακα... Ο δάσκαλος σβήνει το πενήντα τέσσερα, γράφει πενήντα έξι και γυρίζει προς το παιδί. «Σωστά παιδί μου.
Ευχαριστώ που το πρόσεξες». Έπειτα, από το πίσω θρανίο ακούγεται άλλη μια φωνή: «Κύριε, εμένα χθες μου βάλατε λάθος στην ίδια πράξη. Να σας φέρω το τετράδιο;» #Kostis_poetry
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους