Οι σκέψεις μου σήμερα και τις τελευταίες ημέρες είναι στη Γαλλία. Σε μια χώρα που με φιλοξένησε κατά τα φοιτητικά μου χρόνια και που με δέχτηκε παρόλο που ήμουν ξένη. Με έμαθε να σέβομαι τους ξένους...
Οι σκέψεις μου σήμερα και τις τελευταίες ημέρες είναι στη Γαλλία.
Σε μια χώρα που με φιλοξένησε κατά τα φοιτητικά μου χρόνια και που με δέχτηκε παρόλο που ήμουν ξένη.
Με έμαθε να σέβομαι τους ξένους και να βοηθάω στην ενσωμάτωσή τους και στην αποδοχή τους.
Αυτά που βλέπω δυστυχώς, δε ξέρω αν είναι προέρχονται από Γάλλους ή από ξένους που δεν κατάφεραν να ενσωματωθούν.
Κατανοώ την αγανάκτηση.
Εξάλλου άκουσα το διάγγελμα του Μαρκόν και θεωρώ ότι ήταν πολύ λίγος και δε στάθηκε αντάξιος των περιστάσεων.
Όμως ποιός κυβερνητικός σήμερα είναι αντάξιος; Πολύ βαριά λέξη, που αν την άκουγαν οι παλιότεροι που κάθονταν στις ίδιες καρέκλες με αυτούς, θα είχαν μια ευθιξία, θα ζητούσαν ένα συγνώμη και θα είχαν καθίσει στο ίδιο τραπέζι εχτές με τις διαδηλωτές, προκειμένου να λύσουν το πρόβλημα.
Δε θα έλεγαν ότι για 10 χρόνια ακούνε τα προβλήματα αλλά δεν τα έχουν λύσει έως και σήμερα.
Δεν θα έλεγαν ότι έχουν κατασκευάσει πλατφόρμες που μπαίνουν χιλιάδες κόσμου (αχ πόσο μου θυμίζει το Ελλάδα 2.0) και γράφουν για τα προβλήματα.
Γιατί κύριοι, το θέμα δεν είναι να σας πούμε τα προβλήματα τα οποία ξέρετε εξάλλου, το θέμα δεν είναι να μας πείτε ότι δε φταίτε εσείς για την αύξηση της τιμής της βενζίνης αφού δε λάβατε μέρος στο πόλεμο ή δε συμφωνήσατε σε αυτόν, το θέμα είναι να βρείτε μια λύση.
Γιατί έχετε αυτές τις καρέκλες και γι' αυτό εξάλλου αμείβεστε. Δυστυχώς, χάθηκαν οι παλιοί πολιτικοί θα πω με λύπη.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους