Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα από τα πιο συνηθισμένα επιχειρήματα της ισραηλινής προπαγάνδας είναι ότι όσοι Παλαιστίνιοι ήθελαν και παρέμειναν στο Ισραήλ, έχουν ίσα δικαιώματα και ευημερούν.

Στην προηγούμενη ανάρτηση μου, ένα κλειδωμένο προφίλ που ισχυρίστηκε ότι μένει 70 χλμ από τη Γάζα, χρησιμοποίησε μεταξύ άλλων και αυτό το ψευδοεπιχείρημα.

Στην πραγματικότητα όμως οι Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ ζουν σε καθεστώς απαρτχάιντ.

Πως έμειναν στο Ισραήλ Ο βίαιος εκτοπισμός των Παλαιστινίων είχε ήδη ξεκινήσει πριν από την ιδρυτική διακήρυξη του 1948.

Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι των περιοχών που έγιναν Ισραήλ (τα 4/5) εκδιώχθηκαν για πάντα.

Περίπου 160.000 έμειναν στα χωριά και στις πόλεις τους, άλλοι εκτοπίστηκαν σε γειτονικές περιοχές μέσα στα νέα ισραηλινά σύνορα και κάποιοι πέρασαν υπό ισραηλινό έλεγχο με αλλαγή συνόρων μεταξύ Ιορδανίας – Ισραήλ.

Τι αντιμετώπισαν Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η κατηγορία των «παρόντων απόντων»: άνθρωποι που βρίσκονταν μέσα στο Ισραήλ, αλλά είχαν απομακρυνθεί από την αρχική τους κατοικία.

Θεωρήθηκαν «απόντες» για τη διαχείριση της περιουσίας τους, με αποτέλεσμα να απαλλοτριωθούν σπίτια και γη και να εμποδιστεί η επιστροφή τους, παρότι ζούσαν λίγα χιλιόμετρα μακριά.

Η υπηκοότητα ρυθμίστηκε με τον νόμο του 1952, υπό περιοριστικούς όρους καταγραφής και συνεχούς παρουσίας, που άφησαν αρκετούς εκτός.

Μέχρι το 1966, οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ ζούσαν υπό στρατιωτική διοίκηση, με άδειες μετακίνησης, περιορισμούς στην εργασία και στην πολιτική οργάνωση και εκτεταμένες κατασχέσεις γης.

Η κατοχή ισραηλινής υπηκοότητας δεν τους απάλλασσε από αυτό το καθεστώς.

Τι συμβαίνει σήμερα Σήμερα οι Παλαιστίνιοι εντός Ισραήλ είναι το 21% του πληθυσμού περίπου 2 εκατ.

Έχουν υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου, αλλά αντιμετωπίζουν θεσμικές διακρίσεις στη γη, τη στέγαση, την οικογενειακή ζωή, την πολιτική εκπροσώπηση.

Διαφορετικό είναι το καθεστώς στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, κατεχόμενο έδαφος που το Ισραήλ προσάρτησε, χωρίς διεθνή αναγνώριση.

Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι κάτοικοί της έχουν μόνιμη διαμονή και όχι υπηκοότητα, συνεπώς δεν ψηφίζουν στις εθνικές εκλογές.

Η διαμονή τους μπορεί να ανακληθεί, με επίκληση ότι το «κέντρο ζωής» τους μεταφέρθηκε αλλού.

Καταγράφηκαν 84 ανακλήσεις μόνο το 2025.

Ποιους αποκλεισμούς αντιμετωπίζουν Στη θέση τους μέσα στο ίδιο το κράτος. Ο Βασικός Νόμος του 2018 ορίζει ότι το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης στο Ισραήλ ανήκει αποκλειστικά στον εβραϊκό λαό.

Ορίζει επίσης την ανάπτυξη εβραϊκών οικισμών ως εθνική αξία και τα εβραϊκά ως γλώσσα του κράτους. Οι Παλαιστίνιοι δεν αναγνωρίζονται ως ισότιμη εθνική συλλογικότητα.

Στη γη και στη στέγαση.

Οι «επιτροπές αποδοχής» σε εκατοντάδες κοινότητες μπορούν να εξετάζουν την υποτιθέμενη κοινωνική και πολιτισμική «καταλληλότητα» όσων θέλουν να κατοικήσουν εκεί.

Οργανώσεις δικαιωμάτων τεκμηριώνουν ότι αυτό λειτουργεί ως μηχανισμός αποκλεισμού Αράβων.

Η εφαρμογή του συστήματος διευρύνθηκε νομοθετικά το 2023.

Επίσης οι αραβικές κοινότητες εντός Ισραήλ είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να αποκτήσουν νόμιμες άδειες.

Αυτό οφείλεται στην άρνηση του κράτους να εγκρίνει ρυθμιστικά σχέδια για τις πόλεις και τα χωριά τους, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να χτίζουν αναγκαστικά «παράνομα» για να καλύψουν τις ανάγκες στέγασης των οικογενειών τους.

Στη συνέχεια το κράτος κατεδαφίζει τις κατοικίες των Παλαιστίνιων παρά την κατοχή οικοπέδου.

Σε πολλές περιπτώσεις, προκειμένου οι ιδιοκτήτες να αποφύγουν τα υπέρογκα πρόστιμα και τα έξοδα της κατεδάφισης που χρεώνει ο δήμος ή ο στρατός, αναγκάζονται να καταστρέψουν τα σπίτια τους με τα ίδια τους τα χέρια.

Η πιο ακραία περίπτωση είναι τα μη αναγνωρισμένα 35 βεδουίνικα χωριά στην έρημο Νεγκέβ.

Η μη αναγνώριση συνεπάγεται σοβαρές ελλείψεις σε νερό, ηλεκτρισμό, υγεία και εκπαίδευση, κατεδαφίσεις σπιτιών.

Ενδεικτικά, τον Οκτώβριο του 2026, οι ισραηλινές δυνάμεις πραγματοποίησαν ευρείας κλίμακας κατεδαφίσεις κοντά στην πόλη Ραχάτ, ισοπεδώνοντας δεκάδες σπίτια.

Ορισμένα χωριά προϋπήρχαν του Ισραήλ, ενώ άλλα δημιουργήθηκαν εκεί όπου οι ίδιες οι ισραηλινές αρχές μετέφεραν κατοίκους τη δεκαετία του 1950.

Στην οικογενειακή ζωή.

Η νομοθεσία για την οικογενειακή επανένωση περιορίζει δραστικά τη δυνατότητα ενός Παλαιστίνιου πολίτη του Ισραήλ να ζήσει μαζί με σύζυγο από τη Δυτική Όχθη ή τη Γάζα, εξασφαλίζοντάς του νόμιμο καθεστώς.

Η απαγόρευση επανήλθε το 2022.

Εκτός από τις θεσμοθετημένες διαφορές υπάρχουν και οι άτυπες του κοινωνικού αποκλεισμού.

Συνεχή είναι τα περιστατικά αποκλεισμού έφηβων παλαιστίνιων από κολυμβητήρια, αθλητικά κέντρα, πάρκα αναψυχής, κέντρα διασκέδασης κλπ Οι αμοιβές των Παλαιστίνιων είναι πολύ χαμηλότερες από των Εβραίων, οι δείκτες φτώχειας είναι υπερδιπλάσιοι για τον παλαιστινιακό πληθυσμό, οι κοινότητες τους είναι υποβαθμισμένες με παρουσία οργανωμένου εγκλήματος.

Μόνο το 2025 καταγράφηκαν 250 βίαιοι θάνατοι.

Ποιες είναι οι πιο πρόσφατες εξελίξεις 1. Απόπειρα αποκλεισμού από τις εκλογές.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2026, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή απέκλεισε τη Ra’am, την Κοινή Λίστα και συγκεκριμένους υποψηφίους από τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου.

Τελικά με δικαστική απόφαση επιτράπηκε η συμμετοχή στις εκλογές αλλά ένας υποψήφιος αποσύρθηκε γνωρίζοντας ότι το δικαστήριο θα τον απέκλειε. 2. Πολιτική απομόνωση ακόμη και όταν η ψήφος τους είναι καθοριστική.

Σημερινό ρεπορτάζ του Reuters, αναφέρει ότι ο Γκάντι Άιζενκοτ ο κύριος αντίπαλος του Νετανιάχου, αποκλείει συνεργασία με αραβικά κόμματα, παρότι μπορεί να χρειάζεται τις έδρες τους για κυβερνητική πλειοψηφία. 3. Διώξεις και πειθαρχικές κυρώσεις για έκφραση.

Έκθεση της οργάνωσης Adalah της 7ης Σεπτεμβρίου 2026 εξετάζει υποθέσεις δεκάδων διώξεων που έφτασαν ακόμη και σε οριστική αποβολή ή αναστολή φοίτησης σε περίπου 40 πανεπιστήμια και κολέγια.

Τις διώξεις προκάλεσαν ακόμη και προσευχές για τη Γάζα ή σύμβολα παλαιστινιακής ταυτότητας. 4. Αφαίρεση υπηκοότητας και απέλαση.

Στις 10 Φεβρουαρίου 2026 ανακοινώθηκε η πρώτη εφαρμογή του νόμου του 2023 για αφαίρεση υπηκοότητας και απέλαση δύο πολιτών καταδικασμένων για τρομοκρατικά αδικήματα. Οι Ισραηλινοί δεν αναφέρονται σε Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ αλλά σε Ισραηλινούς Άραβες αποσιωπώντας ότι είναι ο πληθυσμός που προϋπήρχε της ίδρυσης του κράτους και έγινε μειονότητα μέσα στην πατρίδα του.

Αυτή είναι η "ευημερία" και η "ισότητα" που απολαμβάνουν όσοι Παλαιστίνιοι παρέμειναν μετά τον ξεριζωμό μέσα στο σιωνιστικό, θεοκρατικό, εποικιστικό και ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους